Gedichten bij overlijden van een vader of moeder

Gedichten bij overlijden van een vader of moeder

Gedichten bij het verlies van een vader of moeder. Soms zijn deze gedichten echt gericht op het verlies van een vader of moeder. Met een kleine wijziging zijn de gedichten vaak aan te passen naar uw situatie. Zet u dan wel de bronvermelding eronder: vrij naar (naam dichter)

Jij, mijn moederGerard Oostveen

Jij, mijn moeder,

ik, jouw kind.

De aarde waarop ik loop,

vertrouwde wegen,

jij voor mij uit,

toen ik nog van niets wist,

alleen maar vertrouwen ademde

en het was goed.

Jij zag dat het goed was

en ik door jouw ogen,

wat was ik gelukkig!

 

Nu jij er niet meer bent,

vertrouwde wegen, nog steeds,

maar ik mis je,

zoals jij mij deed ademen:

vertrouwen, geluk, het kon niet op.

 

Waar ben je, mijn moeder?

Waar ben ik nu, jouw kind?

zonder jou ben ik nergens.

LoslatenAnita Cats

Er ruist een glimlach

boven zee

er klinkt een zacht

vaarwel

een meeuw vliegt naar

de horizon

de wind weet van de pijn

een moeder is gestorven

Met jouw ogenJan Stuijver

jouw gevoel

jouw verlangen en enthousiasme

kijk ik naar de wereld

al het schoons dat ik zag

leerde jij mij zien

 

de foto’s

reflecties van mijn gevoel

zijn ingegeven door jou

jij leerde mij genieten

van schoonheid, landschap en kleine dingen

in de auto toeterend door het land

genieten van de bermen aan de waterkant

 

ik ben toch gegaan

je wilde het niet

eigenwijs

eigenzinnig

dwars koppig

 

ik ging

ik zag en genoot van al het schoons voor jou

wat ik nu niet meer met jou kan delen

zijn de foto’s de verhalen en gevoelens en veel meer

je belde mij, we spraken en genoten samen van de beelden, het uitzicht daar

dit moment van nabijheid en toch zo ver van elkaar

zal ik koesteren en

immer blijf ik, in stil gemis, denken aan de herinneringen, de tijd
het leven met jou…………………….

mijn vader waar
ik zo veel van hou

Niet meerYvonne van Emmerik

Lieve mamma, ik schrijf je een brief

want ik wil je nog zoveel laten weten.

Ik wil je vertellen dat ik je zo mis

en dat ik niet weet hoe het verder moet.

 

Je bent er niet meer als ik uit school kom,

je zit niet meer aan onze tafel.

Je moppert niet meer over mijn rommel,

je stem klinkt niet meer door het huis.

Je geur zweeft niet meer door de kamer,

ons huis is ons huis niet meer zonder jou.

 

Waarom ging je weg

nog vóór ik kon zeggen

hoe erg ik het vind

als ik rot naar je deed?

Doet het nog pijn?

En waar ging je heen?

Ben je achter de wolken,

of nog veel verder,

ben je met velen

of ben je alleen?

 

Zien we elkaar ooit nog terug?

Ik heb nog zoveel te vragen, te zeggen,

ik schrijf het maar op.

Misschien komen de woorden toch wel bij jou,

al weet ik niet hoe.

Ik houd zo van jou.

Papa's mogen niet doodgaanYvonne van Emmerik

Er is eens een vogel gestorven

en een goudvis is ooit doodgegaan

en ook het konijn van Marieke,

daarvan was ik ondersteboven,

ik wist toen dat dood kon bestaan.

Maar papa’s die mogen niet doodgaan,

niet mijn vader die groot is en sterk.

Wat moet ik daar nu mee aan?

 

Eerst dacht ik: hij slaapt alleen maar,

hij rust gewoon een beetje uit.

Maar hij is zo koud en hij zegt niets,

er is geen enkel geluid.

Hij is zo stil als de sneeuw

in de vroegte van de morgen,

zo leeg als de jas aan de kapstok.

Trok hij zo zijn lichaam uit?

 

Waar is hij gebleven sindsdien?

Papa, ben je een engel geworden,

een onzichtbare engel met vleugels?

Wil je dan mijn beschermengel blijven,

ook al zal ik je niet kunnen zien?

Zo zal ik je dichtbij me weten,

want papa’s die mogen niet doodgaan,

wel engelen worden misschien.

Prachtvaderdichter onbekend

jij koesterde ons

en was een prachtvader

de laatste jaren

koesterden wij jou
 

Schaduw van gemisAnna Windig

Daar waar liefde woont,

heb jij nu ook je thuis

gevonden.

Maar,

mis je ons dan niet?

 

Ik hoop,

dat je het

er naar je zin hebt.

Weet

dat je niets meer

hoeft uit te leggen

over de liefde van God.

 

Dat je die

ten volle mag ervaren

als de warmte

van de zon

op een heldere dag.

 

Maar

zie je ons dan nog?

En weet je

dat onze tranen

en ons verdriet

tekens zijn

van diezelfde liefde?

 

De zon van God,

achter jouw gestalte

is bij ons

een schaduw

van gemis.

SindsdienJean Pierre Rawie

Hij is mij toch nog ongemerkt ontgleden.

Hij keerde in, en ademde zo diep

dat het weer leek of hij alleen maar sliep.

Ik liep de trap af, de vertrouwde treden,

 

en voelde reeds dat hij was overleden,

nog voor ik hoorde hoe mijn moeder riep.

Of hij tot slot aanschouwde wie hem schiep

nam hij als laatste raadsel met zich mede.

 

Zo heeft zich op het eind mijn vaders dood

gevoegd bij de voldongen misverstanden,

als iets waar ik alsnog te kort in schoot.

 

Maar sinds hij mij ontviel, ervaar ik hem

steeds vader in gebaren van mijn handen,

en hoor hem spreken door mijn eigen stem.

SterfbedJean Pierre Rawie

Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,

voel ik de botten door zijn huid heen steken.

Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken

en is bij elke ademtocht benauwd.

 

Dus schud ik kussens en verschik de deken,

waar hij met krachteloze hand in klauwt ;

ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,

en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

 

Wij volgen één voor één hetzelfde pad,

en worden met dezelfde maat gemeten

ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

 

zoals hij bij zijn eigen vader zat :

straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten

hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Trouwe biddersCoby Poelman-Duisterwinkel

Als dan de laatste
uitgedragen is,
’t ouderlijk huis verlaten,
besef je eens te meer
dat je niet enkel ouders mist
maar ook je trouwe bidders

 

en tegelijk

 

gaat in een kring
een koor van bidders staan
die doorgaan waar zij bleven,
jou noemen in Zijn naam.