Je leven
is voor altijd anders
als je vader
niet meer tastbaar
in je leven is.
Niet meer tastbaar,
maar wel voelbaar
in de herinneringen
die je aan hem hebt.
Soms doen
die herinneringen
pijn, omdat je hem mist.
Soms doen die herinneringen
je goed, omdat je weet
dat hij van je hield.
Soms zijn
die herinneringen
een hand op je schouder
en helpen ze je
om je leven
zo zinvol mogelijk
te leven.
Je leven is
voor altijd
anders geworden.
Je was met je gedachten
al in die andere wereld
je leefde van de herinnering
en van je vergeten dromen
nu ben je veilig aanbeland
daar ergens aan de overkant
daar waar wij samenkomen
Waar stemmen
de stilte niet breken
en niets is verborgen
daar wonen wij niet
achter grendels
maar gaan
voortwaaiend als wind over water,
wegend als licht op water.
Wij maken ons reizen van vroegers
steeds weer opnieuw
maar dan vrolijk.
Het waren warme dagen
in een hete zomer
het zwembad was een oude teil
gevuld met liefde en lauw water
en af en riep zij mijn naam
en ik antwoordde gehoorzaam
en kreeg een kus
en zwom weer verder
in mijn kleine stille oceaan
Ik herinner me die kus nog steeds
het was misschien de laatste
die ik van haar kreeg
want ze werd ziek en ik weet
nog steeds niet waar
ze toen gebleven is
Er was later een graf
waarop haar naam
maar ik kon door mijn tranen heen
niet lezen wat er heeft gestaan
op die grijze steen
dieper dan jouw dood
trof mij de leegte in je ogen
de koestering van het levenslicht
lang voor jouw adem al vervlogen
nu zie ik jou, je ogen dicht
onze handen zijn verbonden
in de diepte, zonder grenzen
heb ik jouw koestering hervonden
Hij hield van eenvoud
Van gewoon en normaal
Zonder glans en zonder maskers
Zonder slingers en poeha
Zodat je ziet wat het is
Eenvoud is bijzonder
in gedachten ging hij varen
met de zeilen strak gespannen
om zijn pijn te laten bedaren
en zijn geest te laten ontspannen
hij was niet klein te krijgen
tot op zijn laatste dag
met zijn laatste kracht reikte hij zijn hand
totdat hij daar opeens stil lag
hij hoorde de zuster nog komen
terwijl zijn gedachten al afdreven
met het bootje uit zijn dromen
verliet hij zo ons leven
in gedachten ging hij varen
op zee, op avontuur
om over het water uit te staren
en zo te ontkomen aan zijn laatste uur
maar zijn schip kwam nooit meer aan wal
de mist loodste hem in de verkeerde richting
nu beland op kabbelend open water
bevind hij zich op de koers naar verlichting
de verlichting naar een betere plek
en verlichting van de pijn
want met een lichaam vol met kanker en morfine
kon hij toch niet meer zichzelf zijn
in gedachten ging hij uit varen
met zijn gezin naast hem op dek
met de wind door zijn haren
met zichzelf in gesprek
nu, in eenzaamheid gevangen
verloor hij dan toch zijn grip
ondanks mijn hevige verlangen
op de terugkeer van zijn schip
al wachtend sta ik aan de kade
ik zie hem in de verte staan
schreeuwend over de golven
komen zijn laatste woorden bij me aan
in gedachten ga ik varen
maar ik zal nog altijd blijven bestaan
zolang je mij in je hart wilt dragen
en hij zwaait naar me, en ik zwaai terug....
en beiden vegen we een traan
in gedachten ga ik varen
om dichterbij je te zijn
zodat ik mijn pijn achter kan laten
en ik weer je papa kan zijn
Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer,
al blijf je ook haar kind.
Je wilt erover praten,
maar niet op haar manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag?
en dan opeens, dan is-ie er, die dag…
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goeie vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt,
dan staan ze in de rij.
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen mag en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou…
De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
de zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.
En hoop’lijk ook de and’re kant: de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
(vul naam in.... is een Ster)
In de zwarte Griekse nacht
zie ik mijn moeder
aan de hemel staan
Ze is een verre ster
veel verder dan ik
terug kan gaan
veel verder dan
een volle maan
Ze schittert elke dag
als zon aan zee
ik vraag haar maar
ze zegt te ver
ze zegt zacht nee
ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf ze mij teveel.
Wat ze me zei dat blijf ik horen,
van wat ik ben is zij mijn deel.
Ik kom haar overal tegen,
in wat ik doe en wat ik laat.
Zij was en blijf
voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds
verder gaat.
Ik mis het.
Ik mis alleen zijn, zonder het gevoel van eenzaamheid
Continue onder de mensen, maar toch eenzaam.
Ik mis dansen voor de spiegel.
Ik mis mezelf zoals ik was, ik mis jou.
Ik mis huilen zoals ik vroeger deed.
Het voelt nu allemaal leeg, en ik weet
Jij komt nooit meer terug.
O, nu moest hij maar sterven, zeiden wij,
want zo kan niemand leven, die zijn tijd
een levend mens was, vol van de verlangens
waardoor wij leven in bezetenheid.
Maar hij was hulpeloos als een kind geworden
en hij sprak zeer verward over de dagen
van zijn volwassenheid toen ik zijn kind was.
Hoe moeilijk is de mannelijkheid te dragen,
zijn vader als een kind gerust te stellen –
Doe je ogen dicht en ga maar slapen,
ga maar slapen en rust heerlijk uit,
hoor hoe die merel in de bomen fluit,
we krijgen regen, ga nu rustig slapen.
Praat niet zoveel, ja, ik blijf altijd bij je,
ik ga niet weg, ik ben toch steeds gekomen?
Je moet niet van die nare dingen dromen,
doe je ogen dicht, heus, ik blijf bij je. –
Hoe moeilijk is de mannelijkheid te dragen
als men een kind wil zijn en bij zijn vader schreien.
En hoe eenzaam waren je laatste dagen,
hoe stierf met jou het kind in mij en
hoe stierven mijn kindervragen.
Jij, mijn moeder,
ik, jouw kind.
De aarde waarop ik loop,
vertrouwde wegen,
jij voor mij uit,
toen ik nog van niets wist,
alleen maar vertrouwen ademde
en het was goed.
Jij zag dat het goed was
en ik door jouw ogen,
wat was ik gelukkig!
Nu jij er niet meer bent,
vertrouwde wegen, nog steeds,
maar ik mis je,
zoals jij mij deed ademen:
vertrouwen, geluk, het kon niet op.
Waar ben je, mijn moeder?
Waar ben ik nu, jouw kind?
zonder jou ben ik nergens.
Het voelt nog niet dat het voorbij is, jij voorgoed bent weggaan
Zonder jou te moeten leven, de bron van mijn bestaan
Zoveel liefde van je gekregen, zonder jou voelt het zo koud
Nee ik zal je nooit vergeten, dat is wat jou in leven houdt
De laatste keer dat ik jou zag, ik nam je hand je was zo moe
Je zei me ga niet om me huilen, maar je me vertelde me niet hoe
Laat me weten dat het goed gaat, geen zorgen en geen pijn
Je blijft altijd in mijn gedachten, ons vele mooie samenzijn
Het voelt nog niet dat het voorbij is, je voorgoed bent weg gegaan
Zonder jou te moeten leven, je blijft een deel van mijn bestaan
Altijd een doorzetter, een sterke vrouw.
Wat hadden wij respect voor jou.
Altijd voor iedereen klaargestaan,
in een niet altijd gemakkelijk bestaan.
Je wou geen hulp, altijd zelfstandig en in je kracht.
Maar dit ging toch boven jouw macht.
Je mag nu rusten, je leeft voort in onze harten.
Slaap zacht..
Er ruist een glimlach
boven zee
er klinkt een zacht
vaarwel
een meeuw vliegt naar
de horizon
de wind weet van de pijn
een moeder is gestorven
jouw gevoel
jouw verlangen en enthousiasme
kijk ik naar de wereld
al het schoons dat ik zag
leerde jij mij zien
de foto’s
reflecties van mijn gevoel
zijn ingegeven door jou
jij leerde mij genieten
van schoonheid, landschap en kleine dingen
in de auto toeterend door het land
genieten van de bermen aan de waterkant
ik ben toch gegaan
je wilde het niet
eigenwijs
eigenzinnig
dwars koppig
ik ging
ik zag en genoot van al het schoons voor jou
wat ik nu niet meer met jou kan delen
zijn de foto’s de verhalen en gevoelens en veel meer
je belde mij, we spraken en genoten samen van de beelden, het uitzicht daar
dit moment van nabijheid en toch zo ver van elkaar
zal ik koesteren en
immer blijf ik, in stil gemis, denken aan de herinneringen, de tijd
het leven met jou…………………….
mijn vader waar
ik zo veel van hou
Moeder sterft
De pijn werd haast onmens 'ijk groot
u zei nog dat ḱ niet weg mocht gaan,
en daar zag ik de ware dood
met felle ogen in uw ogen staan.
Hij trok een spoor langs uw gezicht,
uw fijne mond verstrakte even,
toen zag ik in het schemerlicht
een glimlach om uw lippen zweven.
Uw smalle vingers zochten ´t kruis
dat ik u ontroerd u ng kon geven,
zo ging uw ziel op weg naar Huis
na 'n welbesteed en prachtig leven
Vier dagen lag u opgebaard,
een sneeuwwit kind in zachte zijden,
maar ´t beeld dat ik steeds heb bewaard,
is uw moed,o Liefste,in een topzwaar lijden
Lieve mamma, ik schrijf je een brief
want ik wil je nog zoveel laten weten.
Ik wil je vertellen dat ik je zo mis
en dat ik niet weet hoe het verder moet.
Je bent er niet meer als ik uit school kom,
je zit niet meer aan onze tafel.
Je moppert niet meer over mijn rommel,
je stem klinkt niet meer door het huis.
Je geur zweeft niet meer door de kamer,
ons huis is ons huis niet meer zonder jou.
Waarom ging je weg
nog vóór ik kon zeggen
hoe erg ik het vind
als ik rot naar je deed?
Doet het nog pijn?
En waar ging je heen?
Ben je achter de wolken,
of nog veel verder,
ben je met velen
of ben je alleen?
Zien we elkaar ooit nog terug?
Ik heb nog zoveel te vragen, te zeggen,
ik schrijf het maar op.
Misschien komen de woorden toch wel bij jou,
al weet ik niet hoe.
Ik houd zo van jou.
Er is eens een vogel gestorven
en een goudvis is ooit doodgegaan
en ook het konijn van Marieke,
daarvan was ik ondersteboven,
ik wist toen dat dood kon bestaan.
Maar papa’s die mogen niet doodgaan,
niet mijn vader die groot is en sterk.
Wat moet ik daar nu mee aan?
Eerst dacht ik: hij slaapt alleen maar,
hij rust gewoon een beetje uit.
Maar hij is zo koud en hij zegt niets,
er is geen enkel geluid.
Hij is zo stil als de sneeuw
in de vroegte van de morgen,
zo leeg als de jas aan de kapstok.
Trok hij zo zijn lichaam uit?
Waar is hij gebleven sindsdien?
Papa, ben je een engel geworden,
een onzichtbare engel met vleugels?
Wil je dan mijn beschermengel blijven,
ook al zal ik je niet kunnen zien?
Zo zal ik je dichtbij me weten,
want papa’s die mogen niet doodgaan,
wel engelen worden misschien.
jij
gaf mij
het leven
een bezorgde blik
een hand die loslaat
de liefde
van een
vader, een moeder
Langzaam zie ik hen gaan
Die ik nog bij mij had,
De bocht om van het pad.
Van goud doorschenen stof,
Dan wordt het in het hof
Nog stiller dan voorheen.
De liefsten, één voor één.
Lieve papa je bent nu al zolang weg van mij
Maar soms voel ik je zo dichtbij,
Hoor ik heel zacht je lieve stem
En heel even ben ik dan weer dicht bij hem.
De zorgen die mij soms omringen
De vreugde en de nare dingen
Ik hoor je stem hij klinkt heel zacht,
Je troost me in die donkere nacht.
Je zegt heel zacht wat er ook gebeurt
Ik sta naast je meiske, dus niet getreurd
Ik help je bij alles wat je doe.
Geloof me maar , en ik word nooit moe.
Nooit te moe om jou bij te staan
Zodat jij vrolijk door het leven kan gaan
Ik sta je bij je verder leven
En geloof me mijn kind eens komen wij elkaar weer tegen.....
Je voelt mijn warmte, je hoort mijn stem
Geloof mijn kind. Jij komt ook ooit bij hem
En hier zullen wij allen weer gelukkig zijn
Zonder verdriet en zonder pijn..........
Lieverd,
leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
troost is
dat jij er was
uren, maanden, jaren.
Mam, toen ik
aan je ziekbed
jouw koude hand
in mijn warme
handen nam
werd jij het kind
en ik de vrouw
die wilde dat ze jou
kon geven datgene
wat je haar eens gaf:
leven.
Nu,
In het besef dat rauwe randen spoedig rouwranden zullen zijn,
en wetend dat wat komt onvermijdelijk is.
Toch,
Als de storm van het gevoel eens zal gaan liggen,
zal er een ander landschap zijn.
Want,
Al de plaatsen waar je ooit geweest bent,
Dragen de afdruk van jouw aanwezigheid.
jij koesterde ons
en was een prachtvader
de laatste jaren
koesterden wij jou
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
Twee bleke schimmen die naar elkaar
Toe negen in het witte licht van een lantaarn.
Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
Geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd
Een groot verdriet bedroefde mij
Omdat ik wist hoe het zou verdergaan.
Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet.
We wisselden een beleefde groet
En daarna scheidden zich weer onze wegen.
Wacht maar, riep ik hen na
We komen elkaar nog wel eens tegen
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.
Daar waar liefde woont,
heb jij nu ook je thuis
gevonden.
Maar,
mis je ons dan niet?
Ik hoop,
dat je het
er naar je zin hebt.
Weet
dat je niets meer
hoeft uit te leggen
over de liefde van God.
Dat je die
ten volle mag ervaren
als de warmte
van de zon
op een heldere dag.
Maar
zie je ons dan nog?
En weet je
dat onze tranen
en ons verdriet
tekens zijn
van diezelfde liefde?
De zon van God,
achter jouw gestalte
is bij ons
een schaduw
van gemis.
Hij is mij toch nog ongemerkt ontgleden.
Hij keerde in, en ademde zo diep
dat het weer leek of hij alleen maar sliep.
Ik liep de trap af, de vertrouwde treden,
en voelde reeds dat hij was overleden,
nog voor ik hoorde hoe mijn moeder riep.
Of hij tot slot aanschouwde wie hem schiep
nam hij als laatste raadsel met zich mede.
Zo heeft zich op het eind mijn vaders dood
gevoegd bij de voldongen misverstanden,
als iets waar ik alsnog te kort in schoot.
Maar sinds hij mij ontviel, ervaar ik hem
steeds vader in gebaren van mijn handen,
en hoor hem spreken door mijn eigen stem.
Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.
Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.
Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten
zoals hij bij zijn eigen vader zat :
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.
De aarde ligt open
wachtend o jou
zoals jij eens als jonge vrouw
gewacht hebt op het zaad
waaruit ik ben ontstaan.
Je was mijn moeder.
Genomen uit jouw vlees
gevormd uit jouw gebeente
vervulde ik je diepste wens
en alles wat ik ben als mens
begon in jou.
Je was mijn moeder.
Ik leerde lopen aan jouw hand.
Ik ging mijn weg.
Vaak kon ik je niet meer ontmoeten,
’t bleef bij even groeten
en verder gaan.
Totdat ik wakend naast je zat
en je – opnieuw – ontmoette
en wist: ’t Is goed.
Ik ben jouw kind.
Voor ik er was,
was jij en als jouw lichaam
eenmaal rust in moeder aarde,
zal je diepste wezen
voortbestaan in mij.
Als dan de laatste
uitgedragen is,
’t ouderlijk huis verlaten,
besef je eens te meer
dat je niet enkel ouders mist
maar ook je trouwe bidders
en tegelijk
gaat in een kring
een koor van bidders staan
die doorgaan waar zij bleven,
jou noemen in Zijn naam.
Je vader is er niet meer
Niet meer zoals hij was
Hij leeft verder in jou
In woorden en gedachten
In verhalen
in jouw hart
Ik zal het nooit vergeten
te weten wat het is.
De traagheid van gemis,
het niets meer kunnen geven.
Aan je bed gezeten deed het me pijn
je zo te zien.
Je hoofd op het kussen, je lichaam op het bed.
Jouw berusting tegenover mijn verzet.
Het is moeilijk terug te halen hoe je was
toen ik als kind het onsterflijke in je ogen las.
Doodgaan was niet iets om bij stil te staan.
Pas als volwassene kreeg de dood een naam, jouw naam.
Bij jouw sterven sterft het kind in mij.
Je bent er niet maar je gaat me niet voorbij.
Je bent er meer dan ooit tevoren.
Door de dood heen gaat een mens toch niet verloren.
In wie ik ben daar is een stuk van jou.
Dag pa, een woord van afscheid en van rouw.
Maar ook een groet want ik herken jouw zijn in mij.
En dat gaat niet, toch nooit voorbij.