Jij
jij was er altijd
altijd stond je paraat
paraat voor iedereen
iedereen mocht je zeer
zeer doet het afscheid
afscheid door je dood
dood betekent einde
einde van een leven
leven met karakter.
In deze droevige stond
is jouw levenscirkel rond.
Vaarwel
vaarwel beste vriend
vriend van ons allen
allen hebben nu herinnering
herinnering aan het bestaan
bestaan van een goed mens.
loslaten van een lief leven
terugkijken in verwondering
je bent nog zo dichtbij..
nog dringt het niet tot mij door
afscheid,
moeten loslaten
Angst en liefde
stilte
afscheid
hier zijn geen woorden meer
de wind draagt
adem
ver weg
eem zachte klank
open
zuiver
vaarwel
een diepe roep
welt op uit mijn ziel
verspreid zich op
golven van licht
onhoorbaar gehoord
oneindig ver
dichtbij
een traan
van mij.
Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken in goede gedachten
ter herinnering.
Is verwijlen bij een leven
en stilstaan bij de pieken van vreugde en pijn.
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat van waarde is
om niet te vergeten.
Leven is vanaf de geboorte
voortdurend afscheid nemen.
Is moeizaam de draden losmaken
en uit het spinrag van de belevenissen
loskomen
en achterlaten
en niet kunnen vergeten.
Het risico nemen van de graankorrel
om vruchten voort te brengen
loshaken om verder te gaan
zichzelf verliezen om zich te vinden.
Afscheid nemen is het moeilijkste in het leven.
Men leert het nooit.
mijn lijf bloot
het verdriet naakt
maakt een reis
vanuit mijn tenen
parkeert nu in mijn hart
totdat ik de moed vind
een glimlach de kans te geven
Angst en liefde
stilte
afscheid
hier zijn geen woorden meer
de wind draagt
adem
ver weg
een zachte klank
open
zuiver
vaarwel
een diepe roep
welt op uit mijn ziel
verspreidt zich op
golven van licht
onhoorbaar gehoord
oneindig ver
dichtbij
een traan
van mij.
En nu zo stil jouw handen zijn
kus ik jouw koud gezicht
een glimlach dwaalt nog om jouw mond
ik kijk nog eens de kamer rond
herinneringen klein en groot
de zon kleurt zacht de hemel rood
ik moet zonder jou verder gaan
een open deur is dicht gegaan.
Afscheid nemen
is met zachte vingers
wat voorbij is dichtdoen
en verpakken
in goede gedachten der herinnering…
Is verwijlen
bij een brok leven
en stilstaan op de pieken
van pijn en vreugde...
Afscheid nemen
is met dankbare handen
weemoedig meedragen
al wat waard is
niet te vergeten…
Is moeizaam
de draden losmaken
en uit het spinrag
der belevenissen
en achterlaten en niet kunnen vergeten…
En ik heb wat stille woorden
Die ik jou nooit heb gezegd
En waar je misschien onderweg nog iets aan hebt
Ik heb ze bewaard heel zorgvuldig
Voor dit moment
Het punt waarop de dag de nacht raakt
Voor als je weg bent
Je gaf me meer dan me lief was
Voor een ochtend zonder licht
Je bent nooit verder gekomen dan dichtbij
Wij liepen samen in een droom
Vol met kleuren
Terwijl de mensen buiten schreeuwden
Dat dat niet kon
Dit is de allereerste keer
dat ik tegen je praat
niet weet of je mij hoort
mijn twijfels trotseer
Dit is de allereerste keer
dat ik je niet aankijk
als wij over werk praten
stilte, geen discussie meer
Dit is de allereerste keer
dat je niet teruggroet
even zwaait, gedag zegt
praatje over het weer
Dit is de allereerste keer
dat ik je niet hoor lachen
terwijl je er wel bent
dat doet ongelooflijk zeer
Dit is de allereerste keer
dat woorden ontbreken
om uitdrukking te geven
aan verdriet en hartzeer
Het is de allerlaatste keer
dat ik tegen je praat
niet weet of je mij hoort
mijn twijfels trotseer
Rust zacht
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zullen ze stilstaan, de rivieren
En de vogels en de dieren
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou het strand de zee verlaten
Ze hebben niets meer te bepraten
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de maan niet langer lichten
Geen dichter zou meer dichten
Als de liefde niet bestond
Nergens zouden bloemen staan
En de aarde zou verkleuren
Overal gesloten deuren
En de klok zou niet meer slaan
Als de liefde niet bestond
Dan was de hele vrijerij bedorven
De wereld was gauw uitgestoven
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de zon niet langer stralen
De wind zou niet meer ademhalen
Als de liefde niet bestond
Geen appel zou meer rijpen
Zoals eens in het paradijs
Als wij elkaar niet meer begrijpen
Dan is de wereld koud als ijs
Ik zou sterven van de kou
En m'n adem zou bevriezen
Als ik je liefde zou verliezen
Er is geen liefde zonder jou
Als de liefde niet bestond
Zullen ze stilstaan, de rivieren
En de vogels en de dieren
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou het strand de zee verlaten
Ze hebben niets meer te bepraten
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de maan niet langer lichten
Geen dichter zou meer dichten
Als de liefde niet bestond
Nergens zouden bloemen staan
En de aarde zou verkleuren
Overal gesloten deuren
En de klok zou niet meer slaan
Als de liefde niet bestond
Dan was de hele vrijerij bedorven
De wereld was gauw uitgestoven
Als de liefde niet bestond
Als de liefde niet bestond
Zou de zon niet langer stralen
De wind zou niet meer ademhalen
Als de liefde niet bestond
Geen appel zou meer rijpen
Zoals eens in het paradijs
Als wij elkaar niet meer begrijpen
Dan is de wereld koud als ijs
Ik zou sterven van de kou
En m'n adem zou bevriezen
Als ik je liefde zou verliezen
Er is geen liefde zonder jou
De knoppen ontluiken in zachte kleuren
De zon laat haar schoonheid zien
Sprookjesachtig grote bloemen
In tijden niet zoiets moois gezien
Ik voel nog steeds de liefde
Die voor altijd door mijn hart vloeit
Maar ik mis je het meest
Als de magnolia bloeit
Soms zwijgt de muziek, maar is het lied nog niet ten einde.
De ongespeelde noten blijven zweven in de lucht,
de ongezongen woorden veranderen in een zucht.
Een zucht van verdriet en gemis,
van alles wat niet meer is,
en nooit meer komen zal.
Maar in de verte klinkt zacht een melodie,
een melodie van herinneringen, van alles wat geweest is
en nooit verdwijnen zal. Een melodie van hoop en liefde, die de weg plaveit.
De lange, hobbelige weg die we moeten gaan, totdat alle tranen zijn geschreid.
Als de roos afscheid nam,
was dat niet voor altijd .
Al ben je ver …
je bent dichter als nooit tevoren.
Als een bloem stralend, sierlijk en krachtig,
zo was zij.
als een bloem waar iedereen die haar kende van genoot,
zo was zij.
als een bloem waarvan de geur des levens
langzaam door de wind is meegenomen
en door onze harten werd ontvangen,
zo werd zij.
als een bloem wier positieve levenshouding
onze gedachten vervult,
zo blijft zij.
Als het leven tegenzit, als er even niets meezit, verdriet en pijn om de hoek komt kijken
weet dan dat ik niet weg zal gaan, en bij je zal blijven om je de hand te reiken.
Jouw verdriet kan ik niet wegnemen
en ook niet de pijn van het gemis
maar ik wil je laten weten dat ik voor je wil zijn
een luisterend oor, voor alles wat er is
Als ik van ons het eerste sterf,
Laat verdriet dan niet lang je hemel verduisteren.
Wees onvervaard, maar bescheiden in je verdriet.
Het is een verandering, maar geen afscheid.
Want net zoals de dood een deel is van het leven
Leven de doden eeuwig voort in de levenden.
En alle opgestapelde rijkdommen van onze reis,
De momenten samen,
de onderzochte geheimen,
De gestaag groeiende lagen van intimiteit,
De dingen waardoor we lachten of huilden of zongen,
De vreugde over de zon op de sneeuw of de eerste tekenen van lente,
De woordeloze taal van blik en aanraking,
Het weten,
Ieder geven en ieder nemen,
Het zijn geen bloemen die verwelken,
Geen bomen die vallen en verkruimelen,
En ook zijn het geen stenen
Want zelfs steen weerstaat de wind en de regen niet
En machtige bergtoppen veranderen mettertijd in zand.
Wat we waren, zijn we.
Wat we hadden, hebben we.
Een gedeeld verleden, onherroepelijk aanwezig.
Dus als je loopt in de wouden waar wij ooit samen liepen
En tevergeefs de vlekkerige oever afzoekt naar mijn schaduw,
Of blijft staan waar we altijd stonden, op de heuvel over het land uitkijkend
En als je dan iets ziet en uit gewoonte naar mijn hand tast
En hem niet vindt en voelt hoe het verdriet je bekruipt,
Wees dan stil.
Sluit je ogen.
Adem.
Luister naar mijn voetstappen in je hart.
Ik ben niet weg, maar ben gewoon in je.
Je leven
is voor altijd anders
als je vader
niet meer tastbaar
in je leven is.
Niet meer tastbaar,
maar wel voelbaar
in de herinneringen
die je aan hem hebt.
Soms doen
die herinneringen
pijn, omdat je hem mist.
Soms doen die herinneringen
je goed, omdat je weet
dat hij van je hield.
Soms zijn
die herinneringen
een hand op je schouder
en helpen ze je
om je leven
zo zinvol mogelijk
te leven.
Je leven is
voor altijd
anders geworden.
Als morgen mijn lichaam de geest teruggeeft,
weet dan dat alles oké is.
Er is niets veranderd, mijn schat.
Ik ben nog altijd waar ik altijd al was.
Ik zal je niet zeggen niet te treuren.
Nee, als er treurnis is,
treur dan
en lach
als er vreugd wil zijn.
Houd het gerust simpel,
dat was altijd al het mooist.
Strooi mij uit over het heelal
of laat de kinderen mijn kist beschilderen,
ongeremd en met de mooiste kleuren
en leg mijn boeken bij me,
want het woord was mijn stille geliefde.
Haal wat bloemen bij de lokale bloemist
en geef haar wat extra’s.
Speel een mooi liedje af.
Kijk wat naar de zon.
Houd het maar licht,
dit nieuwe.
Laat de leegte maar verzachten.
En wanneer er plots gemis is,
mis me dan
en laat mij gerust de fluister zijn
die bij twijfel zegt ‘toe maar’
en ‘ja’ op die ene vraag.
Voel en weet.
Niemand kan ooit werkelijk gaan.
En later, als mijn pastelstreep aan de blauwe hemel
langzaamaan vervaagt,
laat het vergeten dan gerust toe.
Joh, het is zo oké mij te vergeten,
soms, eens, altijd,
want het leven is net zo leven
met alles als zonder niets
en wat ons verlaat, maakt ons vrij.
En schat, mijn allerliefste schat,
waarvan wij vrij zijn,
zijn wij niet langer van gescheiden.
Waarom hoor ik jouw voetsporen niet meer daar ze
heel onverwacht en veel te vroeg van jou werden ontnomen
Ik weet heel goed dat zij op elk moment van het leven klaarstonden
om hun reis voort te zetten en ook nog eens voortdurend onderweg zijn met jou.
Wanneer ene deur dicht ging, ging er een andere deur
open zodat nieuwe creativiteit en inspiratie kon ingeademd worden
Hoe kabbelend het water vloeide en liet zich zonder enige weerstand leiden
terwijl wegen met hier en daar afslag werden bewandeld; verbreding of verdieping nabij.
Het lijkt erop dat er een grote boom in lenigheid en sterkte
is omgevallen van waar haar bladeren verspreid liggen in een leegte
tegelijk is een heel klein zaadje vol onzekerheid en wiebelig op zoek naar iets
Al bij al heeft zij het gevonden: jouw eigen stukje grond tevens haar laatste bestemming.
Ik zal jouw uniciteit en verbondenheid nooit vergeten doordat
jouw bestaan een opvolging van liefde in al haar geuren en kleuren was
Steeds weer was ook energie-stroom tussen geven en nemen in balans in relaties
Geen woorden meer te zeggen; heb alleen maar tranen die elke herinnering zullen koesteren.
Elke dag kom ik je tegen
in mijn dromen
in mijn hoofd
in mijn hart.
Je bent nog zo dichtbij
dat ik je bijna voel.
Liefde van binnenuit
als troostende armen
om me heen.
Uit Gedichtenbundel “Zonder jou” Jolande Broens
Altijd speciaal
Altijd onverwacht
Altijd in jezelf
Altijd goed hierna gewenst
de bomen komen uit de grond
en uit hun stam de twijgen
en ied'reen vindt het heel gewoon
dat zij weer bladeren krijgen
we zien ze vallen op de grond
en dan opnieuw weer groeien
zo heeft de aarde ons geleerd
dat ál wat sterft zal bloeien
Je was met je gedachten
al in die andere wereld
je leefde van de herinnering
en van je vergeten dromen
nu ben je veilig aanbeland
daar ergens aan de overkant
daar waar wij samenkomen
Zet stil die klokken. Telefoon eruit.
Verbied de honden hun banaal geluid.
Sluit de piano’s, roep met stille trom
de laatste tocht van deze dode om.
Laat een klein vliegtuig boven ’t avondrood
de witte boodschap krassen: Hij Is Dood.
Doe crêpepapier om elke duivenkraag
en hul de luchtmacht in het zwart, vandaag.
Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost,
hij was al mijn verdriet en al mijn troost,
mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied,
voor altijd, dacht ik. Maar zo was het niet.
Laat in de sterren kortsluiting ontstaan,
maak ook de zon onklaar. Begraaf de maan.
Giet leeg die oceaan en kap het woud:
niets deugt meer, nu hij niet meer van me houdt.
Voor duizend dingen zijn geen woorden
de horizon verdwenen in het niet
de tijd gaat ongemerkt in mij verloren
ben gevangen in bevroren verdriet.
Verdriet is tijdloos, zonder maat
de dagen gaan van niets naar niets
de klok die al zo lang stilstaat
wil verder maar ik kan het niet.
De mensen om mij heen gaan door
de tijd die heelt toch alle wonden
niemand die begrijpt wat ik verloor
toen we verslagen bij je stonden.
En als de horizon het sterrenlicht begroet
Dan mis ik je het meest
En huil, om dat wat is geweest
Jij bent gegaan…. voorgoed.
Een prachtig afscheid
een dankbare terugblik
maar evengoed voorbij.
Liefdevolle woorden
een bemoediging voor later
maar desondanks stil.
Een leegte zo onvoorspelbaar
een verdriet nog bodemloos.
En je gaat verder
en verder…
Je weet dat eens
de herinneringen je verwarmen als de zon.
Ze je hart doen glimlachen
en de liefde die je voelt
je kracht geeft.
Maar vandaag
is het bewolkt en regenachtig.
Uit Gedichtenbundel “Zonder jou” Jolande Broens
Wij zullen je,
net als voorheen
bij je naam blijven nomen.
Alleen wat zachter,
hoewel de stilte
zelden zo hard valt
als ik de bomen zie
gemaakt van hetzelfde leven
maar dan met stam en tak en twijgen
als ik de bomen zie
dan luister ‘k altijd even
naar hun fantastisch zwijgen
ik heb de storm zien komen
hij sloeg ze half kapot
verstild zag ik ze dromen
of dansen, zomerzot
ik zag hun angstig beven
in donker en in licht
en zie mijn eigen leven
in hun verweerd gezicht
De hitte valt als een verkreukt gewaad,
Slordig en klam ons om het lijf gewikkeld,
Van borst en benen, armen en gelaat,
In atmosfeer die als jong water prikkelt.
Het lichaam neemt spiraalsgewijze de vlucht
Tussen de rotswand en zijn koele holen;
Het gaspedaal trilt onder onze zolen,
De motor ademt diep in nieuwe lucht.
Beneden ons in het vaalgroene dal
heeft nog de zon haar greep geel op de aarde.
Wij kantelen omhoog, ontkomend naar de
oorsprong van wind en wolk en waterval
als die verslagen waren maar toch winnen,
een onverwacht en triomfaal geluk;
de bergweg trekt het leven met een ruk
tot waar het hart opnieuw durft te beginnen.
Uit: Reizend achter het heimwee
In ieder van ons leeft een clown
die wil vermaken, die wil toveren.
Een hart veroveren.
Ik houd van die clown.
In ieder van ons leeft een kind,
onschuldig en dat rostvast gelooft
dat een clownsvuur nooit dooft.
Ik houd van dat kind.
In mij stierf een clown.
Het verleden liet zijn sporen,
om een broer, zijn lach verloren.
Ik rouw om die clown.
In mij: nog altijd dat kind
dat van de dood niet wil horen.
In mij zegt dat kind:
'die clown in jou wordt opnieuw geboren.'
Ik houd nog meer van dat kind.
december 1988
http://clownsvuur.nl/titelgedichten
Waar stemmen
de stilte niet breken
en niets is verborgen
daar wonen wij niet
achter grendels
maar gaan
voortwaaiend als wind over water,
wegend als licht op water.
Wij maken ons reizen van vroegers
steeds weer opnieuw
maar dan vrolijk.
Waar stemmen
de stilte niet breken
en niets is verborgen
daar wonen wij niet
achter grendels
maar gaan
voortwaaiend als wind over water,
wegend als licht op het water.
Wij maken onze reizen van vroeger
steeds weer opnieuw
maar dan vrolijk.
Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus, Dag lieve zus,
ik hou van je.
is het mooi daarboven ?
ik zal je missen.
we hadden het gezellig samen.
je was super !
je zit voor altijd in mijn hart. bedankt voor alle mooie momenten. ik hou van je.
voor jou is deze kus !!
Ik heb gehuild, gelachen en gevochten
Ik lag in warme bermen en in gladde bochten
Ik hief het glas, het viel in duizend scherven
Ik wist de grijze hemel
Toch weer blauw te verven
Ben blijven pogen
Al verbranden al mijn schepen
Ik heb gebaald, gefaald
En heb hem vaak geknepen
Er was applaus en ik werd heftig uitgefloten
Maar als ik ga dan zeg ik Dank U
Ik heb genoten
Dat mijn gedachten en gevoelens zich laten
meestromen op de golven van het leven in een zee van
eenzaamheid tegelijk hangt er een sluier van stilte boven het hoofd
waarin jouw blik, stem tot zelfs jouw glimlach op je mond zijn geabsorbeerd.
Al ben ik omringd door mensen en toch voel ik me
helemaal alleen want met jou deelden wij geuren, kleuren en
hadden wij oog voor mooie dingen om ons heen; een verrassing nabij
Hoe dan ook kan ik het nog steeds niet begrijpen waarom jij er niet meer bent.
Op welke wijze zij kostbaar en waardevol zijn, onze leuke
warme en soms ook enig minder prettige herinneringen blijven over
Als unieke belevenissen of bijzondere momenten opgeslagen in het geheugen
ga ik hen stuk voor stuk verzamelen en koesteren aan jou om nooit meer te vergeten.
Ondanks alle pijn en verdriet ga ik door met onze reis vol
onverwachtheden, uitdagingen omdat deze helemaal niet is afgewerkt
O Liefste, je was het ontbrekend puzzelstukje voor mijn breekbare en kwetsbare
maar ooit zal er een tijd komen dat wij weer samen zullen zijn... ergens hoog in de hemel.
De dood zo nabij
is te groot
om binnen telaten
ik zoek de stilte
om
haar aan te raken
welke klank
zal mij beroeren
welk vertrouwen
zal mij dragen
wanneer ik open ga.
In het diepst van mijn hart heb jij je intrek ingenomen.
Je bent waar je moet zijn, je bent aangekomen.
Niemand weet hoe het daar is, hoe jij je nu voelt.
Die ervaring is alleen voor wie gestorven is bedoeld.
Ik wens je de rust, die je hebt verdiend.
Mijn glimlach verlicht het deel dat nu grient.
Om een mooi mens, die nooit weg zal gaan,
maar in het hart van mij blijft bestaan.
Het waren warme dagen
in een hete zomer
het zwembad was een oude teil
gevuld met liefde en lauw water
en af en riep zij mijn naam
en ik antwoordde gehoorzaam
en kreeg een kus
en zwom weer verder
in mijn kleine stille oceaan
Ik herinner me die kus nog steeds
het was misschien de laatste
die ik van haar kreeg
want ze werd ziek en ik weet
nog steeds niet waar
ze toen gebleven is
Er was later een graf
waarop haar naam
maar ik kon door mijn tranen heen
niet lezen wat er heeft gestaan
op die grijze steen
De liefste naam,
ik wil haar zeggen
schrijven, horen
schreeuwen en
zachtjes fluisteren
in de nacht
hoor mijn roepen
zie mijn zwijgen
droog mijn tranen die
onophoudelijk stromen
ik spreek je aan
met de liefste naam.
Ik heb het eerst niet willen zien,
ik kon het niet geloven.
Maar langzaam zag ik het begrip,
diep in je ogen doven.
Ofschoon je nog steeds bij ons was,
had jij ons al verlaten.
De dag kwam langzaam dichterbij,
dat ik niet meer met je kon praten.
Het brak m’n hart je zo te zien,
zo langzaam afgegleden.
Je geest die eens zo helder was,
Leefde slechts in ’t verleden.
Daar, in je eigen wereldje,
kon ik je niet bereiken.
Ik kon je taal niet meer verstaan,
alleen maar naar je kijken.
Bedankt voor alles wat je deed,
in al die andere jaren.
Ik zal je zo je vroeger was,
diep in mijn hart bewaren.
Er loopt een man aan de zee op zoek naar mooie schelpen en stukjes hout. De schelpen gaan door zijn handen, maar hij vindt ze niet mooi genoeg. Terwijl zijn blote voeten contact maken met het zand, voelt hij hoe de opkomende zee zijn voeten overspoelt.
Dag na dag komt hij terug bij de zee om verder te zoeken naar mooie schelpen en stukjes hout. Tenslotte gaat hij zitten met vondsten van die dag, maar heeft nog niet gevonden wat hij zocht. Hij kijkt naar de ondergaande zon.
Twee dagen later is de man weer aan het strand. Ineens ziet hij de mooiste schelp in de zee liggen en loopt de zee in om de mooiste schelp te pakken. De volgende ochtend vindt men de schelp op het strand.
De ultieme thermiek
Op vleugels gedragen
gelukkig niet meer ziek.
sensatie ten top
steeds hoger op
ga ik mijn vrijheid tegemoet.
Wil nog wel iets vragen,
denk nog eens aan mij,
Het gaat jullie goed.
als het donker wordt
zal de zon verdwijnen
aam de heldere hemel
zal een ster verschijnen
kijk rustig rond
je zult hem vinden dan
die ene speciale
die jou troost geven kan
die zegt dat je mag huilen
en lachen bovendien
dat je hem niet zult vergeten
ook al denk je dat misschien
die ster die straalt van trots en liefde
zal altijd blijven schijnen
waakt over jou en zegt je zacht
ik zal blijven schijnen
Daar ligt zij, onvervreemdbaar
en toch zo vreemd erbij.
Alleen op weg en weg van mij
al zo ver heen en toch dichtbij
Stil groetend met een broos gebaar
En dan is zij voorbij.
De stilte
Wat is het, wat is dat
datgene wat ik horen kan?
Maar broer ik hoor niets
wat bedoel je dan, met iets wat
je horen kan?
Wel, datgene waarvan ik van genieten kan.
Broer zeg het me dan, waar je van genieten kan.
Wel, als het regent dat het giet
en als je je verschiet dan is het er niet.
Maar broer zeg het me dan, wat is er niet
als het regent dat het giet?
Wel beste broer
dan is de stilte er niet,
datgene waar ik zo van genieten kan
en
momenteel niet vinden kan
is
stilte.
Zijn lied klinkt dof van uit de hoge Linden.
Het lijkt wel of hij iets met nadruk vraagt
of iemand roept; hij kan de rust niet vinden.
Dichters beweren dat de tortel klaagt.
De dieren die de tere tortel horen
maken zich om dit schor gezang niet druk
en zoeken niet in het eenzelvig koeren
een zin van heimwee naar vergaan geluk.
Alleen de mens wil weten en begrijpen,
zoekt steeds naar reden, oorzaak of begin.
De zomer bloeit en de eerste vruchten rijpen,
het is zo stil; misschien heeft niets een zin.
Deze ontmoeting was bijzonder
zo verschillend, zo anders dan wij
elke dag in jouw nabijheid
zo gewoon, zo normaal
en dat is nu voorbij
Je licht
zal ik niet doven.
Je naam
laat ik niet doden
door het zwijgen.
Je licht
zal ik verspreiden.
Je verhaal
zal ik doorvertellen:
wie je was,
wie je wilde zijn,
wat je betekende.
Zo zal de steen
van mijn verdriet
geslepen worden
tot een diamant.
Een ster aan ’t firmament,
waar jij gezien zult worden,
waar jij zult schitteren.
Waar je ook bent, ik zou het niet weten.
Niet in afstand of tijd te meten.
Maar ik heb je bij me,
diep in mij,
daarom ben je zo dichtbij.
Die ene dag
Er kwam geen einde aan
Die ene dag
Kwam er een einde aan jouw bestaan
Die ene dag
Gegrift is ons geheugen
Die ene dag
Was geen droom, was geen leugen
Die eerste week
Vol ongeloof en intens verdriet
Die eerste week
We beseften het niet
Dat eerste jaar
Een leven zonder jou
Dat eerste jaar
Geen dag zonder rouw
Vandaag is die ene dag
In stilte staan wij bijeen
Vandaag is die ene dag
Jij ging van ons heen
Vandaag is die ene dag
In stilte samen met ons verdriet
Vandaag is die ene dag
De dag dat jij ons verliet
dieper dan jouw dood
trof mij de leegte in je ogen
de koestering van het levenslicht
lang voor jouw adem al vervlogen
nu zie ik jou, je ogen dicht
onze handen zijn verbonden
in de diepte, zonder grenzen
heb ik jouw koestering hervonden
Elk Moment Denk ik aan jou ,
Ik hoor je stem en huil dan gauw.
Jij leeft niet meer door en stom ongeluk .
Waarom is er geen tijdmachine ,
Dan was er voor mij geluk .
Ik mis je always ,
En Hou van je .
Ik hoop als ik je later nog eens tegen kom .
Allerliefste Broer .
‘k Heb voor de dood al meer dan eens
een lief gedicht geschreven
ik neem hem wel eens op m’n schoot
hij hoort zo bij het leven
ik weet hoe bang ik was als kind
wat heb ik ‘m geknepen
hij was m’n vijand, nu mijn vrind
nu heb ik hem begrepen
hij heeft mij zijn geheim verteld
en zo ben ik m’n angst ontgroeid
voor mij is hij een open veld
waar hemelhoog het voorjaar bloeit
ik heb van je gedroomd
ik zag je staan
ik weet niet waar het was
ik kon je niet bereiken
je lach was parelend als altijd
je ogen straalden
je gaf licht
je bent dus niet veranderd
we spraken niet
we hebben geen woorden nodig
je was er
zoals je er altijd bent
het gaat goed met ons
jij daar
ik hier
maar altijd
samen
Als je van iemand houdt
en hij ontvalt je
kan niets de leegte
van zijn afwezigheid vullen;
je moet dat niet proberen.
Je moet eenvoudig aanvaarden
en volharden, dat klinkt erg hard
maar het is een grote troost, want zolang de leegte
werkelijk leeg blijft,
blijf je daardoor met elkaar verbonden.
Het is fout te zeggen:
God vult die leegte.
Hij vult die helemaal niet,
integendeel,
hij houdt die leegte leeg
en helpt ons
zo die vroegere gemeenschap
met elkaar te bewaren,
zij het ook in pijn.
Hoe mooier en rijker de herinneringen,
des te moeilijker de scheiding.
Maar dankbaarheid verandert de pijn
door herinneringen in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger
zijn geen doorn in het vlees
maar een kostbaar geschenk
dat je meedraagt.
Je moet zorgen dat je niet
in je herinnering blijft graven
en je erin verliest:
een kostbaar geschenk bekijk je
niet aldoor, maar alleen
op bijzondere ogenblikken
is het een verborgen schat
een veilig bezit;
Dan wordt het verleden
een blijvende bron
van vreugde en kracht.
ik zit op de bank en kijk naar buiten,
het laatste straaltje zon lacht mij toe.
ergens in het bos hoor ik een merel fluiten,
ik ben in gedachten ,dicht bij jou
jij mijn grote liefde,
waar ik nog zo van hou.
dan denk ik ,waar zal je nu zijn?
hoe zal het daar verder gaan?
een echt ander leven zonder pijn?
het is alsof ik je armen voel om me heen,
even heel even, ben ik niet alleen.
we zitten saampjes op de bank,
en kijkend naar dat ene straaltje zon
en denkend ,hoe alles eens begon.
ik schrik op van de telefoon
ben weer terug bij de harde waarheid,
dit alles was slechts een ilusie, een droom.
want alles ja alles ,is weer heel gewoon .
heel veel liefs van je moederxxx
Een vriend deelt mee,
in vreugde en verdriet.
Een vriend helpt stilzwijgend,
en roddelt niet.
Begrip en waarderen,
hoeft een vriend niet te leren.
Wat het leven je ook biedt,
een echt vriend verlies je niet!
Wat je doet of voelt
ben ik er altijd voor jou
levend in ons hart.
Een stukje uit mijn hart is verdwenen
Een stukje uit mijn hart is nu bij jou
Mijn onzichtbare kind
Ik mis je zo
Dansen op de sterren
Slapen op de wolken
Schommelen op de maan
Ik mis je zo
Als ik naar boven kijk
En een vlinder stuur
Voor een kus en een knuffel
Zeg jij dan wat terug?
Altijd een kind tekort
Geen warme knuffels
Het verdriet blijft
Het gemis dat groter wordt
Wat zou ik graag je stem nog eenmaal horen
Je lach, je grapjes, je verdriet
Ik kus je tranen weg
En zeg tot ziens mijn lief
Een knuffel voor jullie tranen
Een knuffel voor gemis
Een knuffel vol, liefde en troost
omdat, het gemis zo moeilijk is.
Een lege plek,
een groot gemis.
Een fijne herinnering is al
wat er nog is.
Jou te kennen,
vond ik zo fijn.
Je los te laten,
dat doet pijn.
Een leven met verdriet
Wat ze je ook aandoen
Doe dat bij een ander niet
Een leven met verdriet
Een leven met pijn
Het kan niet alleen maar roze geur en maneschijn zijn
In het leven zit het mee of zit het tegen
Na de zon komt altijd regen
Er zijn vette en magere jaren
Een leven met verdriet
Maar ooit daar moet je ingeloven
Ligt er ook iets moois voor jou in het verschiet
Als een duif
opvliegt
neemt geen geluid
haar plaats nog in:
eensklaps
en wit
laat zij slechts
verte
in mij na
Hij hield van eenvoud
Van gewoon en normaal
Zonder glans en zonder maskers
Zonder slingers en poeha
Zodat je ziet wat het is
Eenvoud is bijzonder
Ik loop over het bospad
van mijn leven
en even
voel ik de ontroering
van einde
en begin
de traan die
valt
is een druppel
van verwondering
over de cirkel
van mijn zijn.
Als ik kon toveren
Dan had ik mijn toverspreuk al klaar
Dan was alles weer zoals het was
Maar helaas ben ik geen tovenaar
Daarom een sterkte wens vanuit het hart
Liefde om de pijn wat te verzachten
En de kracht om het intense verdriet te dragen
Je zit in mijn gedachten
Mijn wereldreis
mijn levensreis
eindigt waar het ooit begon
ik zeilde over oceanen van liefde
met de plichten des tijds
in mijn kielzog
voor jullie
voor jou
ik volgde je, gaf al mijn
om samen het totaal te zijn
en toen je verdronk
in de golven van gister
was ik meer dan het ergste alleen
hou me vast, neem me mee
en het maakt me niet uit
hoe laat, wanneer of waarheen
ik volg je
heb je lief
net als toen
Ik zou mijn hart zó
het dak op kunnen gooien:
het rolde dan
ongezien weg.
Ik zou mijn pijn
kunnen uitschreeuwen
tot mijn lijf zou breken:
dat zou dan verglijden
in de stroom van de rivier.
Ik zou op het platte dak
de zwarte dans van de dood
kunnen dansen:
de wind zou mijn dans
meevoeren.
Gaf ik de vlam in mijn borst vrij spel,
dan kon ik die
laten tollen
als een dwaallicht:
de straatlantaarns
zouden hem doven.
Hou me (niet vast)
vanaf hier
heb ik alleen te gaan
ik zal altijd
ergens
bij je zijn
we zijn tochtgenoten
maar hier neem ik afscheid
ik neem je lach en speelsheid mee
je warme liefde ook
maar hou me niet vast
want
ik wil zoals altijd
in vrijheid
mijn eigen weg kunnen gaan
Het einde van
jouw leven
is nog niet het einde
van mijn relatie met jou.
Het einde van
jou aan te kunnen raken,
betekent nog niet
dat jij me niet meer raakt.
Het einde van het leven
is nog niet het einde
van het geleefde,
en het geleden verleden.
Ik ga wel verder,
maar ik ga niet door
zonder jou.
Zelfs niet als er
een nieuwe intimiteit
groeit.
Jij was mijn eerste liefde,
zo heerlijk
zo verrassend
zo vernieuwend
zo onvergetelijk.
Elke naam
een licht
Elke naam
een belofte
Elke naam
een verbondenheid
Elke naam
een verhaal
Elke naam
een gezicht
Elke naam
een herinnering
Elke naam
noemenswaardig
Waarom?
het gebeurt dagelijks en toch…
ineens wordt je leven dan doorkruist
en afscheid nemen weegt zo zwaar
maar waarom?
jij was veel meer dan zomaar mens
niet zomaar doodgewoon goddank
ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Doodstil is het
En zoveel vragen blijven vraag
Nu lijkt de tijd wel stil te staan
In tranen pijn verdriet wanhoop
En toch niet alleen…
ik geloof
dat pijn kan wijken voor wat vreugd
herinnering wordt dankbaarheid
zo zijn wij antwoord voor elkaar
en daarom
probeer ik te delen van mezelf
draag ik je kostbare geschenk mee
en blijf jij leven in mijn hart
Doodstil is het
En zoveel vragen blijven vraag
Nu lijkt de tijd wel stil te staan
In tranen pijn verdriet wanhoop
En toch niet alleen
De Lege plek aan tafel
Onzichtbaar voor het oog
Mijn hart dat huilt in stilte
Mijn mond is kurkdroog
Het gezelschap is me dierbaar
We delen dit moment
Maar ik voel daardoor ook meer dan ooit
Dat jij er niet meer bent
Verblind door alle lichtjes
Laat ik mijn tranen vrij
Dankbaar voor dit samen zijn
Maar bedroefd om nooit meer ‘Wij’.
Jij die naast mijn bed zit
en liefde fluistert in d ehele kamer.
Jij die rustig ademhaalt
en mij laat gaan wanneer ik wil.
Soms worden we samen een gevoel,
dat maar op één plek kan bestaan
en dat is overal tegelijk.
Dan zijn we de fluistering zelf.
De onheilstijding
die ik hoorde
heeft mij tot op het bot verkild.
Ontredderd
zoek ik naar de woorden
voor zoveel wat ik zeggen wil.
Wreed
werd jij ons afgenomen
onverwacht sloeg het noodlot toe.
Jouw leven
zomaar afgebroken
ruw en schijnbaar zonder doel.
Vol onbegrip
zocht ik de plaats
vanwaar je lichaam in het niets verdween.
Je wezen
waarde zoekend rond
alsof jijzelf ook nog niet wist waarheen.
Ik voelde
hoe je ziel nog vocht
om allen die je liefhad los te laten.
Je riep me.
Ik liet je in mijn wezen toe
en heb je troostend aan de eeuwigheid gelaten.
Ga maar, zei ik,
ik zal er zijn
voor hen, die jij zo onverwacht moest achterlaten.
Een vlinder land zachtjes op het raam
en klapt haar vleugels in
In mijn gedachte hoor ik jouw naam
Alsof je wilde zeggen, dit is een nieuw begin
Fluisterend hoor ik:
'In jouw hart blijf ik altijd bestaan'
Toen vloog de vlinder, de hemel tegemoet
Veel te vroeg, te jong ben je heengegaan
Je hebt dapper gestreden, ga maar mooie vlinder, het is goed
Ga nooit weg zonder te groeten,
Ga nooit weg zonder zoen.
Als je het noodlot zult ontmoeten,
Kun je het nooit meer doen.
Ga nooit weg zonder te praten,
Dat doet een hart zo’n pijn.
Wat je 's morgens hebt verlaten,
Kan er 's avonds niet meer zijn...
in gedachten ging hij varen
met de zeilen strak gespannen
om zijn pijn te laten bedaren
en zijn geest te laten ontspannen
hij was niet klein te krijgen
tot op zijn laatste dag
met zijn laatste kracht reikte hij zijn hand
totdat hij daar opeens stil lag
hij hoorde de zuster nog komen
terwijl zijn gedachten al afdreven
met het bootje uit zijn dromen
verliet hij zo ons leven
in gedachten ging hij varen
op zee, op avontuur
om over het water uit te staren
en zo te ontkomen aan zijn laatste uur
maar zijn schip kwam nooit meer aan wal
de mist loodste hem in de verkeerde richting
nu beland op kabbelend open water
bevind hij zich op de koers naar verlichting
de verlichting naar een betere plek
en verlichting van de pijn
want met een lichaam vol met kanker en morfine
kon hij toch niet meer zichzelf zijn
in gedachten ging hij uit varen
met zijn gezin naast hem op dek
met de wind door zijn haren
met zichzelf in gesprek
nu, in eenzaamheid gevangen
verloor hij dan toch zijn grip
ondanks mijn hevige verlangen
op de terugkeer van zijn schip
al wachtend sta ik aan de kade
ik zie hem in de verte staan
schreeuwend over de golven
komen zijn laatste woorden bij me aan
in gedachten ga ik varen
maar ik zal nog altijd blijven bestaan
zolang je mij in je hart wilt dragen
en hij zwaait naar me, en ik zwaai terug....
en beiden vegen we een traan
in gedachten ga ik varen
om dichterbij je te zijn
zodat ik mijn pijn achter kan laten
en ik weer je papa kan zijn
Gedenk de mens die sterft
In het Licht van de Levende
Hij is in liefde geborgen
Bij de Eeuwige
En dan komt er de dag
dat we gedenken wie je was.
Jouw leven trekt aan ons voorbij,
we zien weer even: Zo was jij.
Je houding en je stille lach,
de lieve knuffel die je gaf,
je meeleven met iedereen,
je ging in stilte van ons heen.
Vandaag leeft jouw herinnering
als gouden rand rond onze kring.
hij schreef een klein gedichtje
het had niet veel om handen
maar het had iets van een lichtje
dat in het donker brandde
Verloren lopen in jezelf
zoveel dingen weten
maar ze niet kunnen uitspreken
gedachten die in een doolhof lopen
en duidelijkheid het enige is waar je kan op hopen
Woorden die verdwijnen nog voor je ze kan zeggen
terwijl je in je hoofd zoveel weet uit te leggen
Telkens opnieuw die draaimolen die niet te stoppen is
En je zo dikwijls afvragen wat is er nu toch mis
verlopen lopen in jezelf
weten wie je bent, maar het niet kunnen uitleggen...
Je leeft je eigen leven,
wat zij er ook van vindt,
je bent allang geen kind meer,
al blijf je ook haar kind.
Je wilt erover praten,
maar niet op haar manier,
je zult haar best verdriet doen,
maar niet voor je plezier.
Wat moet je nog met haar en met haar ouderlijk gezag?
en dan opeens, dan is-ie er, die dag…
De dag waarop je moeder sterft,
de dag die al je dagen
van dan af aan wat grijzer verft,
al hou je niks te klagen:
je hebt je goeie vrienden nog,
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt,
dan staan ze in de rij.
Maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen.
De dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen mag en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
Wat al die jaren fout ging
komt dan niet meer terecht
en wat je nog wou zeggen
blijft eeuwig ongezegd:
de machteloze frasen
van je genegenheid
en dat het niet haar schuld was
en ook dat het je spijt.
De dingen die je lang niet zeggen kon en zeggen wou
en dan zo graag nog één keer zeggen zou…
De dag waarop je moeder sterft,
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft,
die jij zo in haar haatte:
de scherpe tong, de bokkenpruik,
de zure schooljuffrouw,
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou.
En hoop’lijk ook de and’re kant: de aardige, de zachte,
maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten.
De dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn,
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn.
als een regenboog
vol kleur
als een zonnetje
heel fel
een herinnering
heel dierbaar
in gedachten
geen vaarwel
Er zijn geen woorden voor een zieke,
van wie je weet; zij redt het niet
Je streelt haar wang, je ziet haar ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.
Geluk is geen kathedraal,
misschien een klein kapelletje.
Geen kermis luid en kolossaal,
misschien een carrouselletje.
Geluk is geen zomer van smetteloos blauw,
maar nu en dan een zonnetje.
Geluk dat is geen zeppelin,
‘t is hooguit ‘n ballonnetje.
Je weet pas wat je hebt
als je het had.
Je weet pas wat je mist
als het er niet meer is.
Maar wat geweest is
is nog niet voorbij.
Een ieder die ik liefhad
woont voorgoed in mij.
Wie huilen kan,
begrijpt de taal die tranen spreken
Met open ogen
staar ik
in de spiegel van het verleden
naar het troosteloze heden.
Glansloos
zijn de dagen nu jij er niet meer bent,
alles heeft zijn kleur verloren,
eenzaamheid trekt diepe sporen
in de kamers van mijn hart.
Het drong vandaag met een schok tot me door:
dat jij nu weet wie God is; hoe en wat.
Dat maakte jou opeens een vreemde, en dat
zette mij op de plaats waar ik behoor.
En heel de wereld kwam me anders voor.
Wat wij hadden gedeeld en liefgehad
kromp samen, en de tuin waarin ik zat
vereenzaamde: nu eindigde jouw spoor.
Het was een prachtige dag in april.
Overal leek er nieuw geluk op til
met jonge vogels en opschietend gras,
waar jij van had gehouden, nog zopas.
Ik zat met het raadsel van het verschil
en ik wou nog niet weten wat het was.
Zij die heengingen
wandelen in gedachten
eeuwig met ons mee
Een mens van wie we nu zeggen:
'gestorven;
is van ons heengevaren.
Een mens tegen wie
we mochten aanleunen.
Onder wiens dak
we konden schuilen.
eem mens uit het goede hout gesneden,
omdanks zijn falen,
is gevallen als een blad.
Een mens is
van ons weggevaren
en aangekomen
aan de overkant.
De herinnering is
als zaad in de aarde:
gezaaid op de bodem van
onze ziel om er
vruchtbaar te worden
Alles is heimwee
wolken en water
alles is heimwee
naar vroeger – naar later
vroeger is over
later – een ster
gisteren is oud
en morgen nog ver
Als een hemelskind in de moederschoot
zomaar plotseling komt te overlijden
Ervaar ik in mijn hart druk, gekrijs en geduw
hoewel een lieve engel je mee komt begeleiden
Geef de zorg van jouw broos en gekwetst kind
over aan de forse dragers van het Licht
Moge de liefde je van dit intens verdriet
en het wankelend vertrouwen bevrijden
Jouw kleine heeft je onvoorwaardelijk lief
al uit hij zich nog enkel via gevoel
Hij zou liever niet bij je weg willen gaan
en hecht zich zielsgraag aan jouw hartswarmte
Blijf niet alleen zitten met het gemis en verlies
kom er geleidelijk aan voorzichtig mee naar buiten
Huil en groei mee met je kind in gedachten
laat mijn warme woorden deze pijn verzachten
De straten smallen, bladeren vallen.
Jij mocht nog niet,
Wat een verdriet.
Zo is soms de herfst, weer heel even op zn sterfst.
In mijn tranen en mijn glimlach
Zitten herinneringen verborgen
Als het licht valt door een druppel
Verschijnen regenbogen
De kleuren uit het licht
Ontstaan uit blijdschap en verdriet
Zonder een van deze twee
Ontstaan die mooie kleuren niet
Dus laat je tranen stromen
Als een herinnering je overspoelt
Zo houd je een palet aan herinneringen levend
Waardoor je je weer beter voelt
Ik heb hier nog
het laatste briefje
dat je schreef.
Herlees het,
steeds weer.
Ik zie iemand lopen,
in een schok:
dat ben jij
maar niet..
glimlach
door mijn tranen heen.
Als dit het einde is en verder niets,
dan is er leegte, gemis, verdriet en tranen
om wat eens was en niet meer is.
Maar er is meer dan lijf en leden,
veel meer.
Want wat een mens bezielt,
dat is, dat was,
haar geest, haar kracht,
haar denkvermogen,
alle gaven van haar hart,
haar goedheid grenzeloos,
de sterkte van haar woord,
haar hartelijk gebaar,
haar spreken, vlug of juist bedachtzaam,
haar zwijgen soms veelzeggend.
Dat alles leeft,
leeft voort in die haar kenden,
die van haar hielden en blijven houden
omdat haar geest nooit, nooit vergaat.
Het ga je goed
Maak je geen zorgen om ons
We zullen je missen
We laten je gaan in het vertrouwen
Dat we eens zullen begrijpen
Waarom je ging
Wankelend op een uitstekende herfst waar ik hang
te mijmeren en wegdromen over een verleden dat nooit weg
was weggeweest; afgelopen zomer van ratelen, ritselen en zich groen
wentelen in het blauw, mijn glanzende huid waarop alle koelte wordt gevangen.
Dat in de aangrijpende schoonheid van het glooiende
landschap stormen van een woedende wereld werden getrotseerd
tegelijkertijd zag ik dichtbevolkte takken in een tempo volledig leeglopen van
hun trouwe bladerstelsel tot zelfs breken van waar het einde nog niet is geschreven.
Nu somberend en laat mezelf meeslepen door een stroom
aan vergrijzende gedachten ronddwalend in het hoofd, plekje nabij
In aanraking komen met donkere dagen die al in de ochtend verrijzen terwijl
mijn steeds meer rimpels en vlekken verschijnende lichaam verdrinkt in grauwe mist.
Hoe je het ook wendt of keert, er komt een moment dat ik
zal vallen, met mijn bewegingloze vleugels nog even dwarrelen door
de lucht, leunend op een onzichtbaar stukje hout om uiteindelijk het kleurrijk
herfsttapijt te vervolmaken, wetend dat in afscheid nemen een nieuwe lente is opgestaan.
Het leven is bijzonder
We staan er niet bij stil
Afscheid , leven zonder
Is wat niemand wil
Mocht er ooit iets met me gebeuren
leef dan door, want het lieve leven
is je voor het leven gegeven:
daarna komt de tijd om te treuren.
Na mij komt er altijd een ander,
want jij bent voor samen geboren.
Er gaat zonder mij niets verloren,
omdat er toch weinig verandert.
Het enige is dat ik weg ben,
maar dan voor langere tijd:
zo is het nu eenmaal geregeld.
De ander, die ik nog niet ken,
ben ik ook, want je raakt me niet kwijt:
ik blijf in je leven weerspiegeld.
hier omringd door groen, het water
met zijn geheimen achter ons, de tuin
in volle bloei, jouw trots en gemis in kunst
vastgelegd aan de muur, gestaald in de grond,
hier praten we nog wat na
de afwas zorgeloos op het gras
slippers die op voeten wachten
de laatste zonnestralen tussen ons in
hier sprak ineens de stilte, toen je zei:
hier heb ik haar as gestrooid
hier…en daar, en hier
voor altijd
Mijn liefste is gevlogen
zachtjes uitgeblust
geen hand meer op de mijne
geen mond die mij nog kust.
Geen lachjes uit de verte
geen hand meer door mijn haar
niet meer samen zitten
zitten kijken naar elkaar.
Er vallen nu geen woorden
er is geen ergernis
maar ik weet nu uit ervaring
hoe eenzaam eenzaam is.
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield
Leg nou die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet,
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe ’t verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin,
denk je ineens: ik heb weer zin
om door te leven.
(vul naam in.... is een Ster)
In de zwarte Griekse nacht
zie ik mijn moeder
aan de hemel staan
Ze is een verre ster
veel verder dan ik
terug kan gaan
veel verder dan
een volle maan
Ze schittert elke dag
als zon aan zee
ik vraag haar maar
ze zegt te ver
ze zegt zacht nee
Iedere dag opnieuw
De vaste ochtendrituelen
Iedere dag opnieuw
De nare dromen delen
Iedere dag opnieuw
Het verschonen en het wassen
Iedere dag opnieuw
Je weer laten verrassen
Iedere dag opnieuw
Een grote mond of lach
Iedere dag hetzelfde maar
Steeds een beetje minder
Tot aan die laatste dag…..
Iemand die je moet laten gaan
Soms is het moeilijk iemand te moeten laten gaan
Maar vroeg of laat is het onze beurt
Maar dat is niet een troost voor mij
Want we gaan niet samen
Vriendschap en liefde zijn een woord
Dat dicht bij elkaar ligt en zeker
Als k jou moet laten gaan
Je was een steun en een vriend voor velen
Maar daar ik toch geen keuze heb
En moet toegeven op het pad van het leven
Laat ik je los tegen mijn zin
Hoop dat je vind wat je zocht dicht bij
Je Geloof en dat Jezus je persoonlijk
Binnenleid in zijn land
Van vrede en zonder pijn
Maar altijd met een lach
Waar mensen weer mensen zullen zijn
En vriendschappen hernieuwd worden
Maar eeuwig zullen zijn
Het gaat je goed vriend en open het pad voor mij
En je gezin en familie, maar ook
Voor al je vrienden en fans
Maak voor ons daar ook een plaatsje vrij
Een gewone vriend en die een plek
Heeft vrijgemaakt in zijn hart
Hier op aarde voor jou
Vaarwel het gaat je goed en weet
Dat ik je snel ontmoet
Iemand missen hoort erbij
het doet alleen zo’n pijn,
Dat alles met die iemand,
zo anders en zo mooi zou zijn.
Iemand missen hoort erbij ,
het hoort bij ieders leven.
Je denkt terug aan hoe het was
en huilt en lacht dan even....
Ik blijf altijd
aan je denken:
hoe je liep
en hoe je lachte,
hoe je keek.
Ook je naam
blijft altijd bij me,
want van jou
is er geen tweede.
En door steeds
je naam te noemen,
zal ik jou
nooit meer vergeten,
zal je niet
voorgoed verdwijnen,
ook al krijg ik
nooit meer antwoord.
Mijn gedachten
laten jou niet
in de steek.
Ik denk aan je
Wens je heel veel sterkte en kracht
Samen met veel liefs
In de hoop dat het de pijn en verdriet iets verzacht
Telkens als je water ziet...
Denk aan mij zonder verdriet
Zoals ik ben Zoals ik was
Het is mooi geweest
Ik ga alvast
Ik heb het leven lief, de mensen en de dieren
De zeeen en rivieren, ik heb het leven lief.
Ik heb het leven lief, de bergen en de dalen
De warme zonnestralen, ik heb het leven lief.
ik heb het leven lief, het sterke en het broze
Het blije en het boze, ik heb het leven lief.
En valt het doek dan dicht, nog even op het leven
Een laatste glas geheven, ik heb het leven lief.
Ik heb je lief op mijn manier
en zo zal het altijd blijven
zelfs de droefheid van jouw dood
kan mijn liefde nooit verdrijven
ik heb mijn moeder niet verloren,
daarvoor gaf ze mij teveel.
Wat ze me zei dat blijf ik horen,
van wat ik ben is zij mijn deel.
Ik kom haar overal tegen,
in wat ik doe en wat ik laat.
Zij was en blijf
voor mij een zegen
waarvan het spoor steeds
verder gaat.
Wanneer ik reis in jouw schitterend portret
herbeleef ik onze tranen van vreugde en verdriet
Eerste kus met haar contouren en fijne lijnen afgedrukt
op onze lippen terwijl vier kleine woordjes kleven op de huid.
Ik hoor nog altijd jouw stem, zo fluweelzacht
trillend met emoties en gevoelens, ongekende diepte
die na een korte zucht te hebben geslaakt, mij trakteert met
fragmenten van gelukzaligheid naar noten vol passie en hartstocht.
Terwijl ik dit schrijf voel ik opnieuw je handen
die strijken langs mijn lichaam, variërend in snelheid
Met een vinger steek je de waakvlam van de tederheid aan
Haar warme gloed verspreidt zich tot zij het breekbaar hartje raakt.
Momenten waarvan de herinneringen overblijven
Sporen gegraveerd in het geheugen om nooit meer weg
te vegen, onze liefde vervoegt de tijd van melancholie en stilte
Hoe dierbaar en waardevol zij allen zullen zijn... alsof het gisteren was.
Ik hoop dat ze je vleugels geven,
zodat je overal kunt komen,
dat je terugkomt in mijn dromen,
met me meevliegt door mijn leven.
Dat ze je nieuwe ogen geven,
zodat je nog naar ons blijft kijken
en ons toch nog kunt bereiken,
ook al is het soms maar even.
Ik hoor je niet, ik zie je niet.
Waar je nu bent? Ik weet het niet.
Ik kan alleen maar gissen.
Ik zal je heel erg missen
en overvol zijn van verdriet.
Het schreeuwt in mij: verlaat me niet.
Ik kijk omhoog naar de sterren,
En hoor heel zacht een stem,
Mijn liefste ik groet je van verre
Ik hou nog zoveel van hem.
Ik weet dat ik je moet laten gaan
Dat ik je je rust moet geven
In mijn ogen welt langzaam een traan
Zie ik jou ooit weer, in een ander leven?
Mijn dromen gaan alleen over jou
Ik zie je staan, hoor je stem
Weet dat ik voor altijd van je hou
Eeuwige liefde, zonder enkele rem.
Ik voel je armen om me heen
Je stem zegt : 'mijn Liefste', 't klinkt heel zacht
Heel even ben ik dan niet alleen
In die sombere donkere nacht.
Maar als ik mijn ogen weer open doe,
Dan ben je er niet meer,
Dat maakt mij zo ontzettend moe,
Doet het leven, het alleen zijn,
mij zo ontzettend zeer......
mijn hart stond op
de angst verdween
ik zag jouw naam
verstild in steen
ik liet jou los
ik liet jou gaan
ik zag dat alles wat geweest is
blijft bestaan
Ik mis het.
Ik mis alleen zijn, zonder het gevoel van eenzaamheid
Continue onder de mensen, maar toch eenzaam.
Ik mis dansen voor de spiegel.
Ik mis mezelf zoals ik was, ik mis jou.
Ik mis huilen zoals ik vroeger deed.
Het voelt nu allemaal leeg, en ik weet
Jij komt nooit meer terug.
Ik mis je in grote en kleine dingen
Ik mis je liefde, je stem en je lach
Ik mis de knuffel en kus op mijn wang
Ik mis je nog steeds elke dag
Vraag me niet
hoe ik er doorheen
gekomen ben:
ik weet het niet.
Vraag me niet
wat ik gedacht heb
en gevoeld:
ik weet het niet.
Ik weet alleen nog maar
dat ik geen weg
meer wist,
dat elke dag mij
zwaar viel,
dat elke dag
een dag te veel was.
Hoe het licht geworden is?
Ik weet het niet.
Alles wat ik weet, is
dat ik vastgehouden werd,
geholpen en geleid.
Door wie?
Ik weet het niet.
Maar elke morgen
zeg ik: dank u wel.
Ik wil leven
Want je bent er maar even
Sta nooit stil bij een moment
Beleef het heden
En vergeet het verleden
Wat niet is en wat niet blijft
Je krijgt nooit problemen
En bent een goed mens
Als je jezelf altijd blijft
Ik wou dat ik bij opa was
Waar hij dan ook is
Even vragen hoe het gaat
En zeggen dat ik 'm zo mis
al was het maar vijf minuten
Om te kijken of hij gelukkig is
En hem de groeten doen van oma
Zeggen dat iedereen nog veel om hem geeft
Dan denk ik maar aan vroeger
En weet dat hij gelukkig is geweest
Al is hij dan niet meer bij me
Mijn opa leeft nog steeds...
Ik zou graag slapen deze nacht
nu jij dood ligt, slapen,
slapen, slapen terzijde
van jouw volkomen slaap
om te zien of ik je zo
bereiken kan!
Slapen, een morgenstond in de avond
bron van de rivier, slapen;
twee dagen die samen opgaan
in het niets, twee stromen
die aan het eind samenvloeien;
twee eenheden alsof het één is
tweemaal niets alsof het niets is.
Ik zou zo graag je dood verslapen.
Je gedachtenis zal immer blijven
te vroeg ben je van ons heengegaan
we houden van je en zijn dankbaar
voor alles wat je hebt gedaan
ik zie hem voor mijn ogen staan
alsof hij nooit is weg geweest
ik zie hem voor mij in de geest
alsof hij nooit is weggegaan
wanneer zal ik weer bij je zijn
zoals we ooit samen zaten
alles om ons heen vergaten
in regen en in zonneschijn
zullen we weer samenkomen
om het lot het lot te laten
onverstoorbaar verder praten
en in rijkdom eeuwig dromen
O, nu moest hij maar sterven, zeiden wij,
want zo kan niemand leven, die zijn tijd
een levend mens was, vol van de verlangens
waardoor wij leven in bezetenheid.
Maar hij was hulpeloos als een kind geworden
en hij sprak zeer verward over de dagen
van zijn volwassenheid toen ik zijn kind was.
Hoe moeilijk is de mannelijkheid te dragen,
zijn vader als een kind gerust te stellen –
Doe je ogen dicht en ga maar slapen,
ga maar slapen en rust heerlijk uit,
hoor hoe die merel in de bomen fluit,
we krijgen regen, ga nu rustig slapen.
Praat niet zoveel, ja, ik blijf altijd bij je,
ik ga niet weg, ik ben toch steeds gekomen?
Je moet niet van die nare dingen dromen,
doe je ogen dicht, heus, ik blijf bij je. –
Hoe moeilijk is de mannelijkheid te dragen
als men een kind wil zijn en bij zijn vader schreien.
En hoe eenzaam waren je laatste dagen,
hoe stierf met jou het kind in mij en
hoe stierven mijn kindervragen.
In mijn dromen kom ik je tegen
dan ben je weer even dichtbij
Als ik wakker word
komt de harde realiteit
Je bent niet meer hier in dit leven
maar ik ben je ook niet echt kwijt
Daarom kom ik je in mijn dromen tegen
Want de liefde die ik voor je voelde
reikt tot in de eeuwigheid
Zo wordt de afstand even minder groot
want niks is meer confronterend
dan voor altijd van iemand
afscheid te moeten nemen
Door iets zo verscheurend moeilijk
als de dood
Ik hoor nog steeds je stem
Ik hoor nog steeds je lach
Ooit zal het uit mijn gedachten verdwijnen
Maar in mijn hart draag ik je elke dag
Als ik zo naar boven kijk
en de wolken zo zie jagen,
denk ik met liefde terug aan jou,
al heb ik vele vragen..
Ik mis je hier op aarde, ik mis je,
het doet pijn.
Ik zou nog heel graag even
jouw dochter willen zijn
Je bent niet echt weg
want je leeft nog in mijn hart
daar mag je altijd blijven
dicht bij mij
Ik vraag mensen die jou kennen
jou te bewaren in hun hart
om in dit boek te schrijven
helemaal voor mij
dan kan ik steeds weer lezen
de grapjes en herinneringen
de verhalen over jou
wat je deed en zei
dan fluister ik zachtjes
diep van binnen
ik hou van jou
blijf bij mij
Je was niet zomaar een vrouw
je was zijn vrouw.
Je was niet zomaar een zus
je was hun zus.
Je was niet zomaar een vriendin
je was haar vriendin.
Je was niet zomaar een moeder
je was onze moeder.
Je was niet zomaar iemand
Je was voor ons bijzonder.
Een mens om van te houden.
Was je er nog maar.
Uit Gedichtenbundel “Zonder jou” Jolande Broens
Jij, mijn moeder,
ik, jouw kind.
De aarde waarop ik loop,
vertrouwde wegen,
jij voor mij uit,
toen ik nog van niets wist,
alleen maar vertrouwen ademde
en het was goed.
Jij zag dat het goed was
en ik door jouw ogen,
wat was ik gelukkig!
Nu jij er niet meer bent,
vertrouwde wegen, nog steeds,
maar ik mis je,
zoals jij mij deed ademen:
vertrouwen, geluk, het kon niet op.
Waar ben je, mijn moeder?
Waar ben ik nu, jouw kind?
zonder jou ben ik nergens.
Ik heb je naam in het zand geschreven,
maar de wind liet jou naam daar niet staan.
Ik heb je naam in het hout gesneden
Maar de boom heeft zich van jouw naam ontdaan
Ik heb je naam op een teen geschreven
Maar de tijd heeft jouw naam doen vergaan
Ik heb je naam in mijn hart gesloten
En jouw naam blijft daar voor eeuwig staan
Ik heb mijn handen om mijn buik gevouwen,
mijn handen en mijn buik zijn leeg.
Zo leeg.
Onverwacht ben je uit mij weggegleden.
Wat ging er mis?
Waarom dat vroege komen?
Nu is er in ons hart een onmeetbaar verdriet.
Omdat we nooit zullen weten,
hoe je geworden zou zijn.
Te vroeg, te vroeg,
zo pril, zo heel erg prematuur,
ons kindje van het eerste uur.
Jij koesterde ons,
en was ’n prachtige opa.
De laatste jaren
koesterden wij jou.
Groot was zijn liefde
groot het verdriet
mooi de herinneringen
die hij achterliet
Ik zal het koud hebben
nu jij er niet meer bent.
Ik zal mijn kraag rechtop zetten
tegen het guur verdriet
maar helpen zal het niet.
laat me los
ik moet nu alleen
en houd me vast
als het nodig is
in gedachten
en ik zoek je
in alles om me heen
maar aldenk ik soms
dat het zo beter is
kan ik het niet helpen
dat ik je soms mis
Ik zou me graag willen begeven naar een plaats waar
mijn leven wordt bewaard en mijn door ouderdom afgetakelde
geheugen zal insluimeren, ver weg van alle drukte en harde geluiden
Een ruimte zonder geschreeuw en waar tederheid een diepe zucht zal slaken.
Ik zou een deur van een tuin willen openen waarin ik
vrij kan wandelen en mijn flink gevulde rugzak met een voltooid
verleden tijd erin die ik altijd heb meegenomen om het even waar neerzet
Een eigen hof met stukje aarde waar de zaadjes van mijn winters groeien en bloeien.
Ik zou graag een schouder willen hebben op welk mijn
hart hangend met dunne breekbare en kwetsbare treurwilgtakken
wordt gedragen tot wanneer zij zal liggen op een ledikant van rust zachtheid
Een schouder waarop mijn fracties van lijden, pijnen en smarten worden gekoesterd.
Ik zou een helpende hand toegereikt willen krijgen voor
mijn reis die mij zal begeleiden tot men laatste oevers heeft bereikt
Omarm mijn angsten, mijn moed die verbitterd is geraakt door de jaren heen
Het gevoel dat iemand mij heeft vastgehouden voor het moment van afscheid; tot ziens.
laat me vrij
als ik niet meer ben
dan zal ik gaan
door zee gedragen
op vlokkend schuim
van buigende golven
er boven de
vogels
gespreide vleugels
tegen azuur
en wind en stroom
voeren me mee
langs het voorbij
op laatste vaart
naar het waarom
naar vrij.....!
Langzaam maar zeker
ontglipte je ons,
werd steeds minder lichaam,
enkel glimlach en traan
uit ogen die keken
al over de grens
en toen moest je gaan.
Ik wist niet
dat dood
zo zachtjes zou komen,
zo wezenlijk vredig,
geen sprong in de diepte
maar meer een verglijden,
een zachtjes wijken.
Even mochten wij nog
in jouw vrede verblijven,
toen moesten wij terug,
terug naar het leven,
wat deed dat pijn.
De diepte die gaapte
aan onze kant.
Laten we leven
in het moment
dan duurt de dag
het langst!
laten we elkaar
vasthouden, liefhebben
dan duurt de dag
het langst!
laten we stil zijn,
zwijgen, ontvangen
dan duurt de dag
het langst!
laat ons dragen
wat ons omgeeft
dan duurt de dag
het langst!
en als de nacht komt
zal de herinnering
aan wat er was
rijk en dierbaar blijven
voor eeuwig verbonden
jij en ik.
laten we stil zijn,
zwijgen, ontvangen
dan duurt de dag
het langst!
laat ons dragen
wat ons omgeeft
dan duurt de dag
het langst!
en als de nacht komt
zal de herinnering
aan wat er was
rijk en dierbaar blijven
voor eeuwig verbonden
jij en ik
Collega zijn is niet voor altijd
verhuizen, andere baan,
geregeld een afscheid
Dit afscheid is zo definitief
geen weg terug
geen nieuw perspectief
Het is moeilijk te bevatten
niet meer samen te werken
leegte, niet in te schatten
Jouw plek, een lege stoel
wat achterblijft
‘n intens triest gevoel
Je blijft onze collega en meer
partner, maatje en vriend
mens met echte drijfveer
Echo’s galmen in ons hoofd
razende gedachten
wij voelen ons verdoofd
We zullen je vreselijk missen
niet meer praten, lachen, delen
en heerlijk kissebissen
Als wij vervallen in gepraat
mogen we jou dan vragen
om je advies en wijze raad.
Dank voor de vele jaren
dat wij collega’s waren
leven is
aanvang
horizon
hoop
verwachting
geluk en pijn
leven is zijn.
opeens is het voorbij
waarom?
vraag zonder antwoord
voorbij
een vlinder die wegvliegt
een boom die omwaait
regen die in zee valt
voorbij
waarom?
vraag zonder antwoord.
koester warmte
koester liefde
koester herinnering!
Er is een licht dat voorbij alle dingenop aarde schijnt
voorbij ons allen
voorbij de hemelen
voorbij de hoogste,de allerhoogste hemelen
dat is het licht
dat in ons hart schijnt
Het voelt nog niet dat het voorbij is, jij voorgoed bent weggaan
Zonder jou te moeten leven, de bron van mijn bestaan
Zoveel liefde van je gekregen, zonder jou voelt het zo koud
Nee ik zal je nooit vergeten, dat is wat jou in leven houdt
De laatste keer dat ik jou zag, ik nam je hand je was zo moe
Je zei me ga niet om me huilen, maar je me vertelde me niet hoe
Laat me weten dat het goed gaat, geen zorgen en geen pijn
Je blijft altijd in mijn gedachten, ons vele mooie samenzijn
Het voelt nog niet dat het voorbij is, je voorgoed bent weg gegaan
Zonder jou te moeten leven, je blijft een deel van mijn bestaan
Het is niet de dood die ons scheidt
maar de liefde die ons bindt
ik wist
dat deze dag zou komen
het leven
zo geleefd
voorbij
in verwondering
over al die jaren
dat jij en ik
het aandurfden
te vechten voor
de liefde
Als je echt van iemand houdt,
iemand alles toevertrouwd
iemand hebt waarom je geeft
een die naast en in je leeft.
Dan pas voel je pas wat leven is,
en dat liefde geven is…..
Ik weet: er is een wereld
voorbij de grens van de dood.
Ik weet: voorbij het duister
van de dood wordt het licht.
Vraag me niet hóe
ik dat weet: ik weet
het gewoon. Met mijn hart.
Ik kan het nauwelijks
geloven, en toch is mijn hart
er zeker van: de dood
is geen einde, het is
slechts een nieuw begin.
Nu weet ik dat mijn geliefde
leeft, al is zijn lichaam dood.
Zijn aardse leven is beëindigd,
maar hijzelf begon
een nieuw leven, vol
licht en liefde, vol vrede.
Ik weet: liefde is eeuwig.
Liefde kan niet sterven.
En daarom blijven wij
verbonden in eeuwige liefde.
En straks, wanneer ook ik
de grens van de dood
zal overschrijden,
zien wij elkaar terug.
Want liefde is eeuwig
en blijft ons verbinden,
nu en straks.
Liefde reikt verder dan de maan
verder dan de sterren
niemand weet hoe ver het kan gaan
het reikt oneindig ver
zo ver als nodig is
tot aan die ene ster
nooit uit je gedachten
nooit worden ze vergeten
dat ze er waren mag de hele wereld weten!
jouw tijd van leven
was te kort
voor ons leven samen
nooit meer
nooit weer
tolt rond in mij
maar toch
ons leven
samen
blijft bestaan
Kind
ons kind
ik kleed je
in een mantel van satijn
kroon je
met goud en smaragd
jij kleine wijze prins
dappere strijder
zo vol van leven
zoveel heb je gegeven
en nu....
nu is het zover
we moeten alleen verder
het lijden is afgelopen
het einde, niet onverwacht
een ziekte die je lichaam sloopte
en ook je levenskracht
weg de pijn, de ellende
het gemis, ontzaglijk groot
maar zolang wij nog aan je denken
leef je verder, ondanks de dood
Lieve jongen, de dag dat jij werdt geboren,
Beklom ik de hoogste toren,
Mijn trompet, die nam ik mee,
Vondt dat de de gehele stad,
Dit heug'lijk nieuws moest horen.
Vele jaren later nu,
En wat is het immens stil,
Maar dat is niet aan mij,
Men zegt: Het is God's Wil.
Altijd een doorzetter, een sterke vrouw.
Wat hadden wij respect voor jou.
Altijd voor iedereen klaargestaan,
in een niet altijd gemakkelijk bestaan.
Je wou geen hulp, altijd zelfstandig en in je kracht.
Maar dit ging toch boven jouw macht.
Je mag nu rusten, je leeft voort in onze harten.
Slaap zacht..
Laat je tranen maar lopen, de dood van
het aller dierbaarste doet vreselijk pijn.
Neem op gepaste wijze afscheid, van het
stoffelijk lichaam.
Vergeet in het rouwproces niet, om de
overledende te begeleiden, met de grote
reis die is begonnen.
Niemand op deze aarde, weet de weg waar
de ziel heengaat.
Stuur de reizende veel liefde mee, dat zal
de tocht een stuk vergemakkelijken.
Alleen het grote all weet wanneer jullie
samen zullen zijn, want ook jij zal die
grote reis eens maken.
Je dierbaarste zal er zijn, wachtend in
een lichtfestijn.
Welkom dat je terug bent gekeerd, in de
oorsprong van het zielebestaan, ver van
de aarde, in een ander bestaan. Loslaten
Laat je tranen maar lopen, de dood van
het aller dierbaarste doet vreselijk pijn.
Neem op gepaste wijze afscheid, van het
stoffelijk lichaam.
Vergeet in het rouwproces niet, om de
overledende te begeleiden, met de grote
reis die is begonnen.
Niemand op deze aarde, weet de weg waar
de ziel heengaat.
Stuur de reizende veel liefde mee, dat zal
de tocht een stuk vergemakkelijken.
Alleen het grote all weet wanneer jullie
samen zullen zijn, want ook jij zal die
grote reis eens maken.
Je dierbaarste zal er zijn, wachtend in
een lichtfestijn.
Welkom dat je terug bent gekeerd, in de
oorsprong van het zielebestaan, ver van
de aarde, in een ander bestaan.
Er ruist een glimlach
boven zee
er klinkt een zacht
vaarwel
een meeuw vliegt naar
de horizon
de wind weet van de pijn
een moeder is gestorven
toen ik nog met hem
leefde en wij de wereld samen
maakten, wevend en rafelend
toen ik zijn oog bij mij had
en zijn witte handen
toen heb ik de sneeuw gezegend
en in de regen gelachen.
toen ik de middagen in zijn kamer
doorbracht en in zijn lichaam
rondliep of neerzat, een boek las
of sliep, toen ik de weg van zijn oor
kende en de rivier van zijn ogen
binnenvoer toen ik met zijn handen
speelde en over zijn lippen liep
toen ben ik mijzelf vaak tegengekomen,
lachend en huilend of dingen zeggend.
maar,
bij het komen van de herfst is hij weggegaan
nu ben ik zelf niet meer want ik ben meegegaan
ik heb zijn handen een hand gegeven
ik ben in zijn ogen gevangen
ik ben in zijn oren verward
ik ben in zijn lichaam verdwaald
in zijn lichaam verdronken.
na de diagnose begon
het laatste hoofdstuk
van je leven
het was niet wat je wilde
het einde kwam te vroeg
je ging door met strijden
totdat je lichaam zei, genoeg
wij stonden machteloos
aan jouw zijde
verdrietig en boos
om de pijn die je moest lijden
weet dat jouw liefde
en zorgzaamheid
ons altijd bij zal blijven
ook nu de dood ons scheidt
Mag ik??
Mag ik even?.....
Mag ik even ongenuanceerd zeggen hoe het nu voelt?
Pfff…..al die cliché woorden, hoe goed ook bedoeld.
Ik gun ook ieder een vredig heengaan.
Een mooier einde kan er niet bestaan.
Maar ooh…wat schrijnt het van binnen die pijn,
dat jij en ik…nóóit meer dat lijfelijk samen-Zijn.
Geen ogen, die sprankelend op elkaar worden gericht.
Geen weerspiegeling meer…jouw ogen zijn dicht.
En ja, je leeft voort in mijn hart voor altijd,
maar wat moet ik nu met woorden als:
“ er bestaat geen echt afscheid….”
Ik ben maar een mens, geen bovenaards wezen.
Ik weet dat de pijn ooit weer zal genezen.
Maar mag ik nu even ook mijn weg begaan?
Je gewoon mogen missen in mijn aardse bestaan?
jouw gevoel
jouw verlangen en enthousiasme
kijk ik naar de wereld
al het schoons dat ik zag
leerde jij mij zien
de foto’s
reflecties van mijn gevoel
zijn ingegeven door jou
jij leerde mij genieten
van schoonheid, landschap en kleine dingen
in de auto toeterend door het land
genieten van de bermen aan de waterkant
ik ben toch gegaan
je wilde het niet
eigenwijs
eigenzinnig
dwars koppig
ik ging
ik zag en genoot van al het schoons voor jou
wat ik nu niet meer met jou kan delen
zijn de foto’s de verhalen en gevoelens en veel meer
je belde mij, we spraken en genoten samen van de beelden, het uitzicht daar
dit moment van nabijheid en toch zo ver van elkaar
zal ik koesteren en
immer blijf ik, in stil gemis, denken aan de herinneringen, de tijd
het leven met jou…………………….
mijn vader waar
ik zo veel van hou
Grote broer
Ooit hoop ik
je in mijn armen
te sluiten
en me thuis
te voelen
door de steun
die jij me biedt
Ooit moet de tijd
ons de tijd gunnen
om te verwerken
wat het achterliet
mijn grote broer
Ooit hoop ik
Ooit zal gebeuren
Mijn liefste
Onthou wie ik was
Wie ik werkelijk ben
Die tedere aanraking
Die liefdevolle stem
de ogen die jou urenlang aanstaarde
De kus die in passie ontaarde
Die hemelse overgave
Die slechts even duurt
Dat inmense verlangen
Was steeds in de buurt
Die prikkelingen
Door vingertoppen gemaakt
Op de meest wonderlijke plekken
Werden aangeraakt
Onthou wat het met ons deed
Reikend naar de sterren
Ademloos, ruikend van verre
Tijdloos
Jouw onweerstaanbare geur
Mooi in elke kleur
Drinkend met volle teugen
Zoek en vind de herinnering in je geheugen
Zie dat ik er altijd sta
In de ondergaande zon
Dat ik er nog altijd stond
Als de nieuwe dag begon
Roep mijn naam en ik zal nooit sterven
Jij zult de Liefde in zijn geheel van mij erven
Nooit zal het voorbij gaan
Om arm onze brandende vlam
Die in dit leven nooit tot een einde kwam.
Mijn allerliefste lief
Onthou wie jij was, wie je bent
En dat je je ware liefde hebt gekend
Die reflectie zal er altijd zijn
Tijd speelt geen rol, elke seconde was fijn
Je kussen die mij lieten dwalen in ongekende sferen
En mij altijd naar jou terug lieten keren
Ik zal er zijn voor jou
Wanneer je mij maar nodig hebt
Als je maar voor mij die enige voorwaarde schept
Als jij er maar bent en je stem liefedevol verhief
Ben ik altijd aan je zij, jij mijn allerliefste lief......
Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan.
Is dat schande? Nee.
Ik voel het anders aan.
Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhof daar,
in de koude wind.
Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd.
Dikwijls is het
of hij naast me gaat.
Of ‘k hem spreken kan,
vragen kan om raad.
‘k Vind dat hij het
dichtste bij me is,
als ik troost behoef
in mijn droefenis.
Maar is een dag eens
mooi en goed geweest,
juist dán mis ik hem,
mis ik hem het meest.
Nu weet ik wat ze met missen bedoelen
Mijn lieve Opa en Oma zijn nu beide heengegaan
En ook al heb ik het bij beide kunnen aanvoelen
Is het toch wel heel snel gegaan
Maar lieve Opa en Oma vergeten zal ik jullie niet
Jullie zullen voor altijd in mijn hart worden meedragen
En ook al heb ik nu nog steeds verdriet
Weet ik zeker dat het zal gaan vervagen
Morgen is alweer een nieuwe dag
En ik weet wat jullie van me zou willen
Dat ik verder ga met op mijn gezicht een glimlach
En geen tijd aan verdriet meer ga verspillen
Een plekje in mijn hart heb ik jullie geven
Waar jullie altijd kunnen voortbestaan
Nu zal ik weer verder gaan met me leven
En de toekomst met volle moed in gaan
Moeder sterft
De pijn werd haast onmens 'ijk groot
u zei nog dat ḱ niet weg mocht gaan,
en daar zag ik de ware dood
met felle ogen in uw ogen staan.
Hij trok een spoor langs uw gezicht,
uw fijne mond verstrakte even,
toen zag ik in het schemerlicht
een glimlach om uw lippen zweven.
Uw smalle vingers zochten ´t kruis
dat ik u ontroerd u ng kon geven,
zo ging uw ziel op weg naar Huis
na 'n welbesteed en prachtig leven
Vier dagen lag u opgebaard,
een sneeuwwit kind in zachte zijden,
maar ´t beeld dat ik steeds heb bewaard,
is uw moed,o Liefste,in een topzwaar lijden
Wie weet hoe hard jij vechten moest
Tegen je ziekte, tegen jezelf
Wie weet hoe moe en bang jij was
Hoe moedig en krachtig
Als niemand het zag
veel geleden, moegestreden
eindelijk bevrijd
weggegleden uit het heden
naar een pijnloze tijd
Momenten van blijdschap,
Momenten van verdriet,
Momenten dat je dacht: 'ik weet het even niet'
Momenten dat je dacht: 'het is goed'
Momenten dat je dacht: 'Is dit nou echt iets dat moet?'
Momenten dat je dacht:'Als ik aan de hemel denk, kan ik alleen maar glimlachen
Momenten van blijdschap,
Momenten van verdriet,
Momenten dat ik dacht: 'ik weet het even niet'
Momenten dat ik dacht: 'zou ik dit dromen?'
Momenten dat ik dacht: 'waarom moet dit hem overkomen?'
Momenten dat ik dacht: 'God wacht op je lieve schat, Hij kijkt naar je uit'
Momenten van blijdschap,
Momenten van verdriet,
Momenten dat God dacht: 'hij weet het even niet'
Momenten dat God dacht: 'ik verlang naar mijn kind'
Momenten dat God dacht: 'ik weet hoe moeilijk hij het vindt'
Momenten dat God dacht: 'ik zal hem en zijn nabestaanden bijstaan, ooit zullen ze ook naar de hemel gaan, dan zullen ze hem weer zien! En mij ook bovendien.'
Hoe mooier de herinnering
hoe pijnlijker is ons verdriet
Wij danken je voor wie je was
en wat je in ons achterliet
Als ik in het donker naar de hemel kijk,
dan zoek ik die ene ster
dan voel ik je even heel erg dichtbij
en ben je even niet zover
niet zover verwijderd van mij
na dit leven blijf je leven
in een lach en in een zucht
in muziek, in een gedachte
en in water, wind en lucht
in wie je lief had blijf je leven
en in de meeuwen boven zee
in de bomen, in het gras
overal iets achterlaten
van je ziel die hier eens was
in wie je liefhad blijf je leven.
maandenlang verheugen
jouw wiegje dat bleef leeg
jij mocht niet bij ons blijven
nauwelijks een ademteug
jouw stemmetje zweeg
jouw gekrijs jouw levenskreet
die wilden we horen
maar het bleef zo angstig stil
wie houdt nu rekening met de dood
terwijl je net bent geboren
afscheid voor het leren kennen
ons kindje klein en teer
rouw- in plaats van kraambezoek
geen tranen van geluk
mijn god, dit doet zo’n zeer
'n Beetje
Sterven doe je niet ineens,
maar af en toe een beetje
en alle beetjes die je stierf,
’t is vreemd, maar die vergeet je,
het is je dikwijls zelfs ontgaan,
je zegt ik ben wat moe,
maar op een keer dan ben je aan
je laatste beetje toe.
Jij bent wel weg
Maar alles wat ik voor jou voelde
En wat je voor mij betekende
Niet
Niet Alleen
Jullie staan niet alleen.
In gedachten veel mensen om je heen.
Verdriet kan je delen.
Soms met een en soms met vele.
Nu niet met elkaar samen zijn.
Doet zoveel pijn.
Nu op elkaar leunen.
En elkaar steunen.
Lieve mamma, ik schrijf je een brief
want ik wil je nog zoveel laten weten.
Ik wil je vertellen dat ik je zo mis
en dat ik niet weet hoe het verder moet.
Je bent er niet meer als ik uit school kom,
je zit niet meer aan onze tafel.
Je moppert niet meer over mijn rommel,
je stem klinkt niet meer door het huis.
Je geur zweeft niet meer door de kamer,
ons huis is ons huis niet meer zonder jou.
Waarom ging je weg
nog vóór ik kon zeggen
hoe erg ik het vind
als ik rot naar je deed?
Doet het nog pijn?
En waar ging je heen?
Ben je achter de wolken,
of nog veel verder,
ben je met velen
of ben je alleen?
Zien we elkaar ooit nog terug?
Ik heb nog zoveel te vragen, te zeggen,
ik schrijf het maar op.
Misschien komen de woorden toch wel bij jou,
al weet ik niet hoe.
Ik houd zo van jou.
Niets
Is meer hetzelfde
Sinds jij
Er niet meer bent
De dagen
Zonder jou
Zijn pijnlijk
Ongekend
Niets
Is meer hetzelfde
Mijn hart
Pulseert van pijn
Ik zou je
Willen voelen
Nog één keer
Bij je zijn
Niets
Is meer hetzelfde
De glans
Is er vanaf
Met weemoed
Denk ik terug
Aan alles
Wat jij gaf
Niets
Is meer hetzelfde
Al draait
Mijn wereld door
Ik adem
Tranen uit
Omdat ik
Jou verloor
Nee, niets
Is meer hetzelfde
En toch
Jouw liefde lacht
In alle
Mooie dingen
De vreugde
Die jij bracht
Het is absurd,
het is onaanvaardbaar
dat zo weinig, één fataal moment,
een einde maakte
aan zo’n veelbelovend jong leven.
Ineens is de wereld koud en leeg
en niets zal nog ooit hetzelfde zijn
nu hij er niet meer is.
Het is alsof we allemaal een beetje sterven,
alsof op dit moment ook ons leven stokt.
We kunnen niet en willen ook niet vooruit,
want morgen is één groot, donker gat.
Het liefst zouden we teruggaan naar gisteren,
toen alles nog goed was,
maar gisteren is voorbij, een droom voor altijd.
Als we uit die droom ontwaken,
zal hij er niet meer zijn
en blijkt het leven zelf een nachtmerrie geworden.
Alles in ons schreeuwt uit protest
tegen het zinloze van deze dood.
We kunnen niet en we willen niet,
maar we moeten hem loslaten voor altijd.
Het onherroepelijke van dat moment is nu gekomen,
nu we hier bijeen zijn
om elkaar daarin nabij te zijn.
nooit meer tot morgen
nooit meer geborgen
bij jou voelen
of jij bij mij
nooit meer zonder zorgen
nooit meer straks of pas
nee, het wordt nooit meer
zo mooi, als toen jij
nog bij mij was
Nu wordt het stil
Nu wordt het stil.
Wij moeten verder,
de wereld gaat gewoon zijn gang,
maar niet voor ons,
de zon schijnt bleker,
de nachten duren veel te lang.
Je plaats is leeg,
maar niemand zal er
doen alsof jij niet bestaat.
We zien je niet,
maar toch: je bent er,
omdat zo veel nog van je praat:
de lege stoel,
je dichte boeken
en de verhalen die er gaan.
Je hoort bij ons,
waar je ook heen gaat,
bij ons blijf je voorgoed bestaan.
Een inspirerende persoon
is na een rijk en vol leven van ons heengegaan.
Heel rustig is van ons heengegaan, onze lieve oma.
Een levensreis over de toppen en dalen is voltooid
Na 71 jaar zag je het licht,
19 jaar ziek geweest.
Ik hoop dat je dit gedicht,
Vanaf daarboven mee leest.
De laatste weken waren niet fijn,
Ik voelde het al aankomen.
Na zoveel jaren vol met pijn,
Hebben wij afscheid van je genomen.
Ik hoop dat het daar fijn is.
Ik moet nu verder zonder jou.
Het is voor mij een groot gemis,
Aangezien ik zoveel van je hou.
Je bent me oma,
Dat heb ik altijd geweten.
Waar ik nu ook heen ga,
Ik zal je nooit vergeten.
Later als ik oma wordt,
Zal ik aan je denken.
Ik zal ze vertellen wie jij was,
En dat ik blij mocht zijn om jou als oma te hebben.
Nu ben je lekker bij opa,
Wat zal hij je gemist hebben zeg.
De armband zal ik bij me houden,
Die gaat nooit bij me weg.
Lieve Oma, ik zal je missen.
Ik zal altijd aan jou terug denken.
En na heeeeeel veel jaren hoop ik jou weer te zien.
Dan zal ik je alles vertellen.
Oma, waarom moest je me verlaten
Op deze wereld, eenzaam en grauw
Ik wilde nog één keer met je praten,
Nu kan dat niet meer met jou.
Je was iemand die écht van me hield,
tegen wie ik alles kon vertellen.
Ach, wat heeft me toch bezield,
ik zal je nooit meer kunnen bellen.
Wij hebben veel van u geleerd,
u leerde ons alleen niet,
wat het is om u te moeten missen.
Lieve oma, rust zacht.
U blijft altijd in onze harten voortbestaan
ook al is het heel erg moeilijk
zonder u verder te gaan.
Maar voor altijd in ons hart….
Om ons heen en heel dichtbij,
altijd nog zo met ons verweven
zijn zij, die in ons verder leven,
geliefden, mensen van voorbij.
Tegen tijd en weten in
trachtten we het tij te keren;
het noodlot dapper af te weren..
Een strijd die je als mens niet wint.
Vast te houden, los te laten,
de vuist in onmacht, wordt de hand
die troost en draagt en die ontvangt
als aardse strijd niet meer mag baten.
Beminde mensen, nu weer samen
In een onbekend gebied
Waar? Dat weten we nog niet
Maar in ons hart staan nog hun namen
Geschreven in liefde, voor altijd
om nooit te worden uitgewist
omdat ze zo worden gemist;
opgegaan in eeuwigheid.
Marian van der Veen-Niemeijer
Doodse stilte
op het kerkhof
Honderden jongeren
staren verslagen
Onbegrijpelijk, onbeschrijflijk
Je verliet ons
nog zo jong
Tranen stromen
over mijn wangen
Onbegrijpelijk, onbeschrijflijk
Ik wil schreeuwen
de kist zakt langzaam
Lieve broer!
wat doe je me aan?
onbegrijpelijk, onbeschrijflijk
Intense pijn
ik probeer me
vast te klampen
aan de hoop
onbegrijpelijk, onbeschrijflijk
Een laatste blik,
een laatste zucht,
toen ging je heen.
Een lege huls
je lichaam,
dood en onbewoond,
maar jij,
jij bent hier niet meer.
Je ging een nieuwe wereld
binnen, een lichaamloze
wereld, waar geen zwaarte
is, geen pijn en geen verdriet.
Je werd er opgewacht,
omarmd en stralend
begroet: geen mens
sterft immers alleen.
Je gaat beginnen
aan een nieuwe weg,
een nieuw en lichtend
leven, vol vrede, liefde.
Ik geef je al mijn liefde
mee voor onderweg.
Mijn hart – het is
en blijft bij jou,
voor eeuwig.
Je stoel is leeg.
Je stok staat er nog.
Je klompen in de gang.
Je jas hangt niet meer
aan de kapstok.
Evenmin je stropdas.
Je stoel is leeg.
Je stok staat er nog.
Dat je er nooit meer
zult zitten.
Dat je nooit meer
je stok zult nemen
om er even
uit te lopen.
Dat je geen jas meer nodig hebt
tegen regen en kou.
Ik weet het,
maar vraag me niet
of ik het ook besef.
Dat onherroepelijke
gaat mijn verstand
te boven.
Al hoorde ik eerder van de weg ,
die een ieder van ons moet gaan
“Onvermijdelijk “
Gisteren had ik niet gedacht ,
Dat dit vandaag al zou zijn
Jij was altijd zo vrolijk.
Jij was de grappenmaker.
Jij was het die me troosten.
Jij was het die mij altijd aan het lachen maakte.
Maar 4 jaar geleden ging je weg.
Weg van mij
Weg van iedereen
Weg van deze wereld.
Voor mij gevoel liet je me alleen.
Maar liefste opa ik ben nu ouder
en weet dat het beter is zo.
Ik mis je nog elke dag.
Jij ben mij opa voor altijd.
Ja afscheid nemen doet pijn.
er zijn veel mensen die het weten..
maar niemand die het aan mij ziet.
veel huilen zonder tranen,
mijn stil verdriet.
lieve opa in de hemel,
ik mis je elke dag.
je warme handen, je goede zorgen
je steun en je lach.
ooit zullen wij weer samen zijn.
dan wordt dat echt een groot feest.
en tot die tijd doe ik mijn best
en zorg dat je trots op mij
kan zijn geweest.
Ik lig op mijn rug in het gras
Mijn ogen gesloten
Mijn goudkleurige haren
Als een waaier om me heen
Kostbare momenten flitsen langs
Terwijl ik lig te bakken in de zon
Stiekem doezel ik wat weg naar daar
Waar mijn leven o zo fijn begon
Ik zie me wandelen met opa
Ik zie me zitten op zijn schoot
Het geluk straalt van me af
Maar nu is opa dood
Nooit meer opa’s volle aandacht
Nooit meer wandelen in de zonneschijn
Nooit meer giechelen van de pret
Nooit zal het meer hetzelfde zijn
Was ik nog maar even zoals vroeger
Was ik nog maar even klein
O, kon ik maar weer even
Opa’s kleine meisje zijn
Zo wonderlijk:
mijn hart kan jou
een beetje volgen
op je reis.
Was je aanvankelijk,
de eerste dagen,
nog heel nabij –
ik hoorde je praten,
ik zag je lopen –
later zweefde je
verder van mij
vandaan en kon ik
je steeds moeilijker
volgen.
Ik voel:
je reist steeds verder
weg van mij vandaan,
je reist het hoge licht
tegemoet.
Ik voel de afstand
groeien – dat doet pijn.
Maar ik weet:
hoe verder jij komt,
hoe stralender het licht,
hoe intenser de vrede,
hoe sterker de liefde.
Ga – en ga met God.
Dat is mijn hoogste,
mijn diepste wens.
Waar ben je mijn lief
mijn dode beminde
je graf is zo diep
en de hemel zo hoog
ik zoek naar je glimlach
maar voel mij een blinde
schiet hoog door de wind
nog een glimp uit jouw oog?
Waar ben je mijn lief
hoe kan ik je vinden
is al wie je was
in dat graf daar omlaag?
Of drijft nog je groet
door de geur van de linden
en spreek je me aan
met je stem van vandaag?
Waar ben je mijn lief
de vrucht van je wezen
de zucht van je ziel
je onmetelijk hart?
Onpeilbaar je straling
je schrift niet te lezen
ik beuk op het niets
op de grens die mij tart.
Waar ben je mijn lief
ik wil mij verwijden
en breek door de muur
en ontvang je bericht:
in nieuwe dimensies
daar dansen wij beiden
met al wat bestaat
in de kring van het licht.
Bij wie kan ik schuilen
in dit uur
in deze vreemde dagen,
de dood om mij heen,
nog zo onverwacht toch
na alles.
Bij wie kan ik huilen
in deze dagen
bij dit afscheid
van jou,
die als levensdood
geen plek meer vond
om te schuilen.
Jij verlangde zo naar een plaats
om te schuilen.
Nergens kon jij die vinden.
Jij huilde van binnen
al jouw jonge jaren,
totdat je nog slechts naar
de dood kon verlangen.
Jij ging stil van ons weg,
eenzaam en zonder gerucht;
in de vroege ochtend.
Jij kon niet meer opstaan.
Jij ging een ander licht
tegemoet
vriendelijk en veilig
om bij te schuilen.
Mag dat Licht jou groeten
en omarmen,
een schuilplaats
voor jou zijn.
Als een bloem zo is het leven
‘t Begin is teer en klein.
De één die bloeit uitbundig,
De ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
Weer andere blijven even.
Vraag niet bij welke groep je hoort,
Dat is het geheim van het leven.
Als ik doodga
hoop ik dat je erbij bent
dat ik je aankijk
dat je mij aankijkt
dat ik je hand nog voelen kan.
Dan zal ik rustig doodgaan
Dan hoeft niemand verdrietig te zijn
Dan ben ik gelukkig
Er is eens een vogel gestorven
en een goudvis is ooit doodgegaan
en ook het konijn van Marieke,
daarvan was ik ondersteboven,
ik wist toen dat dood kon bestaan.
Maar papa’s die mogen niet doodgaan,
niet mijn vader die groot is en sterk.
Wat moet ik daar nu mee aan?
Eerst dacht ik: hij slaapt alleen maar,
hij rust gewoon een beetje uit.
Maar hij is zo koud en hij zegt niets,
er is geen enkel geluid.
Hij is zo stil als de sneeuw
in de vroegte van de morgen,
zo leeg als de jas aan de kapstok.
Trok hij zo zijn lichaam uit?
Waar is hij gebleven sindsdien?
Papa, ben je een engel geworden,
een onzichtbare engel met vleugels?
Wil je dan mijn beschermengel blijven,
ook al zal ik je niet kunnen zien?
Zo zal ik je dichtbij me weten,
want papa’s die mogen niet doodgaan,
wel engelen worden misschien.
Zo mooi hoe je mensen kon verblijden
Zo fijn met jou aan mijn zijde
Dankbaar en trots
Verdrietig en plots
Had niet een betere pappa kunnen kiezen
Zo zwaar om je nu te moeten verliezen
Zorgzaam en lief
Blij en depressief
Nu genoeg gestreden
Rust maar tevreden
Ik zal aan jou blijven denken,
want ik wil niet
dat jij voor niets geleefd hebt.
Uiteindelijk zal de dood onecht zijn
en zal leven waar zijn,
jouw leven,
zoals het zich ontrolde
in zonnig licht
en treurig duister.
Nu jij er niet meer bent,
mag ik de parels van herinnering
rijgen aan een snoer
dat mijn leven siert
zo lang mijn dagen duren.
Broers en zussen –
kinderen nog,
jongeren al
uit huis.
Maar nog altijd
broers en zussen.
Soms de enige,
de enige die achterblijft.
Wie ziet hen?
Wie vermoedt hun
vaak stille rouw?
Wie is er voor hen?
Het is de onderschatte
rouw,
die het meeste drukt
die op haar waarde
geschat moet worden.
De dood komt immer onverwacht;
Al sterven wij ook maanden, jaren,
Al ligt de wanhoop uit te staren
Naar 't dalen van den laatsten nacht,
Het leven met verbeten kracht
Wil nog zijn murwe buit bewaren:
De dood komt immer onverwacht.
Geliefde, maak mijn uren zacht,
Leg stille handen op mijn haren,
Spreek woorden, die de pijn bedaren,
Want weet: het is nog niet volbracht,
De dood komt immer onverwacht.
De maan zo mooi, van wolken vrij
zo zoel, een zomerlichte nacht
verzonken in mijn mijmerij
heb ik steeds aan jou gedacht
en hoe jij zomaar bent gegaan
zo zacht naar een ander bestaan
je bent niet meer, maar toch en toch
ik ben nog altijd niet alleen
bijna nabij voel ik je nog
je adem en gedachten om mij heen
bijna nabij, ik voel je nog
je adem om mij heen
bewegingloos bij ’t open raam
het lijkt of iets er naar me wenkt
het glimlacht zacht en zegt mijn naam
ben jij het die daar even aan mij denkt
het eerste licht, voorbij de nacht
was jij dat die aan mij dacht
Een mengeling van pijn en tranen
slechts af en toe een sprankje hoop
Gedreven door een sterke wilskracht
hoewel het onheil nader sloop
Je gedachtenis zal immer blijven
te vroeg ben je van ons heengegaan
We houden van je en zijn je dankbaar
voor alles wat je hebt gedaan
Eens hebben we haar gekregen
Zij was één grote belofte
Nu moeten we haar afstaan
Het wonder van haar geboorte
Het wonder van haar leven
En het wonder van haar dood
Zullen altijd bij ons blijven
En als ik over mijn liefde niet kan spreken –
als ik niet praat over je haren, en je lippen, en je ogen,
dan geeft toch je gezicht, dat ik mijn ziel bewaar,
het klinken van je stem, dat ik in mijn geest bewaar,
en de dagen van september, die in mijn dromen weer verrijzen,
zij geven aan mijn woorden en mijn zinnen vorm en kleur,
welk onderwerp ik ook maar aanraak, welk denkbeeld ik ook maar uitspreek.
En dan ................
gaat je kind dood
ondraagelijke hartepijn
dit leed onmeetbaar groot
zal altijd bij je zijn.
En dan...................
sta je alleen
alleen met je verdriet
de mensen om je heen
zien al je tranen niet.
En dan................
gaat het leven door
een lange weg van rouw
het kind dat je verloor
blijft levenslang van jou
Er zijn geen woorden voor een zieke,
van wie je weet; zij redt het niet
Je streelt haar wang, je ziet haar ogen,
je bent bevangen door verdriet.
Toch ben je dankbaar voor haar einde,
dat na zoveel moedig strijden kwam,
omdat het niet alleen haar leven,
maar ook haar lijden overnam.
Geef me je hand en houd me vast
want het is nu zo donker om me heen.
Ik voel me soms zo mateloos alleen
het leven draag ik als een last.
Wees stil, want woorden gaan verloren
in een orkaan die mij nu overspoelt.
Ik weet dat je het goed bedoelt
maar soms kan ik die woorden niet meer horen
Geef me je schouder om op uit te huilen
en luister naar mijn eindeloos verhaal.
Vertaal mijn tranen in onuitgesproken taal
geef me je armen om in weg te schuilen.
Wanneer je mij met warmte blijft omringen dan zal de wereld niet zo koud meer zijn en zal ik - ondanks alle pijn - toch op een dag weer vogels horen zingen.
Herstellen van de rouw
is als ontwaken
uit een lange winterslaap,
de warmte van de zon voelen
de wind in de bomen horen ruisen,
het zachte gegons van de bijen horen,
de vogels horen zingen,
de geur van de bloemen ruiken,
het zout van mijn tranen voelen,
mijn zintuigen laten strelen
door de schoonheid van de natuur
de stilte ervaren binnen mij
als een haven van pijn
Het is heimwee,
dat zo zeer doet
dat me doet terug verlangen.
Dat de dagen van je ziekte
vaak zwaar waren,
ben ik niet vergeten,
maar heimwee doet me zeggen:
je was er nog,
ik kon je nog aanraken,
ik kon nog met je praten.
Het is heimwee,
dat me terugvoert
naar de dagen
van geborgenheid
en de dagen
die gewoon waren
de dagen overvol van geluk,
ook al hadden we onze misverstanden
en woordenwisselingen.
Het is heimwee dat me
telkens weer doet
overlopen van verdriet.
Het is nog vroeg
ik ben alleen
omgeven door de stilte
de morgen ontwaakt
ik tast naar de wolken
omarmd door de wind
verlang naar jouw teken
van eeuwig bestaan
plots voel ik jouw zijn
in de roep van de ganzen
een troostvolle vlucht
vliegt aan mij voorbij
een tedere knipoog
van ons diepste wezen
jij was misschien eventjes
heel dicht bij mij
Het ligt niet
in de lengte
of zwaarte van tijd
of iets
je lief en dierbaar is
Het ligt
in de diepte
van het verlangen
in de liefde
waarmee
je lief hebt
In de liefde
ligt
het verdriet
als je verliest
En je huilt
omdat
in je tranen
je liefde ligt
Hoe kun je een gedachte laten zwijgen?
Het zijn net vlinders; hoe kun je vlinders slaan?
Je wilt gewoon dezelfde blijven.
En dat er niemand weg zal gaan.
Iedere dag werd de wereld kleiner
de mogelijkheden minder
de levenswil bleef
het leven niet.
ik denk
als het regent
laat ze niet nat worden
en als het stormt
vat ze geen kou
en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt
want je wordt nooit meer
nat noch vat je een kou
want het regent
noch waait ooit
meer voor jou
Ik heb je lief,
al ben ik niet meer hier
en jij niet meer bij mij
want wat je mij hebt gegeven
in een onderbroken leven
beschermt mij tegen de allerergste kou
Ik heb je lief
wat jij hier achter liet
is meer dan een gedicht
een zomeravond in het riet
bij het allerlaatste licht
Ik heb je lief
en ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dat hier ver vandaan
toch eventjes moest weten
In je hart wonen mensen
die daar helemaal thuis zijn
en die daar blijven wonen
ook als ze er niet meer zijn.
je bent voorgoed zoals ze zeggen
voorgoed nu van ons heengegaan
maar voor wiens goed, bedenk ik dan
nu ik alleen moet verdergaan?
voorgoed is eeuwig en altijd
voorgoed is verder dan de tijd
voor goed, voor jou? voor mij voor slecht
dat meen ik eerlijk en oprecht
Je bent gestorven maar niet dood.
Je beeld verschijnt als ik wat sta
te staren naar een pagina:
een Hawaii-bloes paars met rood,
je lange vingers op het bruidssatijn,
een hoofd waarvan ik weet dat het van jou moet zijn.
Ik heb je langzaam zien vervagen
tot ik de ramen van de kamer sloot
bang dat een zuchtje wind je weg zou dragen,
tot ik de lakens voor de ramen hing
en jij zo licht de achterdeur uitging.
Wanneer ik naar de bakker loop voor brood,
wanneer ik hyacinten ruik of chocola,
wanneer ik coniferen zie, avondrood
of schoorsteenrook, daar ga je dan,
de wolken achterna.
Je deelt met haar je leven
en zij is je allerbeste vriendin
Zij kent immers je heden en verleden
ook al heeft zij haar eigen gezin
Zij kent al je diepste geheimen
en alleen zij weet van je allereerste kus
Ze is altijd onzichtbaar om je heen
en geeft je leven diepere waarden:
JE ZUS
jij
gaf mij
het leven
een bezorgde blik
een hand die loslaat
de liefde
van een
vader, een moeder
Jou hier achterlaten
is pijn, is verzet,
is machteloosheid.
Nu weggaan
van jou
is jou meenemen,
koesteren, verder
dragen
dan jij zelf
kunt gaan.
Mijn taak opnemen nu
is doen wat
ik te doen heb
en vertrouwen dat
afstand en afscheid
niet bestaan.
Kleine Prins
jij sterft
vandaag
een stille dood
over jou gebogen
worden mijn ogen
watervallen
de stroming
van mijn tranen
zoekt zijn weg
in de bedding van mijn wangen
nooit meer
wordt nu
voor altijd
Langzaam zie ik hen gaan
Die ik nog bij mij had,
De bocht om van het pad.
Van goud doorschenen stof,
Dan wordt het in het hof
Nog stiller dan voorheen.
De liefsten, één voor één.
Lieve papa je bent nu al zolang weg van mij
Maar soms voel ik je zo dichtbij,
Hoor ik heel zacht je lieve stem
En heel even ben ik dan weer dicht bij hem.
De zorgen die mij soms omringen
De vreugde en de nare dingen
Ik hoor je stem hij klinkt heel zacht,
Je troost me in die donkere nacht.
Je zegt heel zacht wat er ook gebeurt
Ik sta naast je meiske, dus niet getreurd
Ik help je bij alles wat je doe.
Geloof me maar , en ik word nooit moe.
Nooit te moe om jou bij te staan
Zodat jij vrolijk door het leven kan gaan
Ik sta je bij je verder leven
En geloof me mijn kind eens komen wij elkaar weer tegen.....
Je voelt mijn warmte, je hoort mijn stem
Geloof mijn kind. Jij komt ook ooit bij hem
En hier zullen wij allen weer gelukkig zijn
Zonder verdriet en zonder pijn..........
Lieverd,
leven is als sneeuw
je kunt het niet bewaren
troost is
dat jij er was
uren, maanden, jaren.
Mam, toen ik
aan je ziekbed
jouw koude hand
in mijn warme
handen nam
werd jij het kind
en ik de vrouw
die wilde dat ze jou
kon geven datgene
wat je haar eens gaf:
leven.
Met jouw lichaam
werd de glans van mijn lichaam begraven.
Vreugde werd een vergeten woord.
Elke dag is nacht
is leven zonder adem
is beschadigd en beschaamd
stikken in verboden verdriet.
Sinds jouw dood
weet ik niets meer van leven
en verdwaal ik
moe en bang
alleen
met een verlangen
naar wat niet meer kan.
Midden in 't leven
nog zoveel te geven
Idee en plannen te over
in één keer voorbij
Voor ons was je een kei
enig in je soort
We zetten ons leven
in jouw gedachten voort
Achter tranen van verdriet...
schuilt een glimlach van herinneringen...
Nu,
In het besef dat rauwe randen spoedig rouwranden zullen zijn,
en wetend dat wat komt onvermijdelijk is.
Toch,
Als de storm van het gevoel eens zal gaan liggen,
zal er een ander landschap zijn.
Want,
Al de plaatsen waar je ooit geweest bent,
Dragen de afdruk van jouw aanwezigheid.
Je hebt nu rust gevonden
al is vol droefheid ons hart.
Je lijden zien en niet kunnen helpen
dat was onze grootste smart.
jij koesterde ons
en was een prachtvader
de laatste jaren
koesterden wij jou
Het zal wel donker zijn, en stil, als je er niet meer bent.
Misschien zo stil en donker als het ademloos moment
waarop het zaallicht dimt voordat de film begint,
dat ogenblik. De hele eeuwigheid. Misschien.
Maar als je droomt dat je een vlinder bent,
kun je evengoed een vlinder zijn
die droomde dat hij mens was.
Je mag dit nooit vergeten. Op een dag
kust een van ons de ogen van de ander dicht
en moet dan weten: dit is louter pauze totdat alles
weer opnieuw begint. Jij en ik – geen stof, maar licht.
Streep haar naam niet door,
Al is ze bij ons weggegaan.
Streep haar naam niet door
Als of ze nooit heeft bestaan
Het liefste wat wij hebben bezeten
Het toekomstbeeld van ons bestaan
Vraag ons niet dat te vergeten en
Gewoon weer verder te gaan
Want we willen wel verder leven
Maar we weten niet hoe dat moet
We horen bij hen die achterbleven
Overleven vergt veel moed
Streep daarom haar naam niet door
Noem haar naam en laat ons weten
Dat ook jij haar niet zult vergeten
Zo alleen kunnen wij verder gaan
Haar naam was . . .
Twee handen aan een ragdun touw
De dunne draad des levens
Daar had jij je aan vastgeklemd
Hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
Vechtend voor je leven
Onwetend dat de tand des tijds
Je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind,
je touwtje brak
het einde van het bestaan
En toen ben je heel stilletjes, maar trots
je eigen weg gegaan…….
Vandaag houd ik mijn eigen stille wake:
een stukje ik ging samen met jou dood.
Een schok, die mij genadeloos blijft raken,
een leegte, die mij voedt als dagelijks brood.
Mijn vrienden zijn nu de herinneringen:
Een zee van tranen en een bron van moed
waaruit ik beurtelings zal blijven drinken,
waardoor jij voor vergeten wordt behoed.
Vandaag zal ik met eerbied aan je denken.
Met bloemen schrijf ik weer opnieuw jouw naam.
En hoe de schimmen van ’t verleden wenken,
aan jou beloof ik dat ik door zal gaan.
Jouw naam herhaalt zich in al mijn gebeden,
en veel van wat ik zeg is godgeklaagd.
Vandaag zal ik de toekomst toch betreden
Omdat, wat jij mij liet, dat van mij vraagt.
Vannacht kwam ik mijn ouders tegen,
Twee bleke schimmen die naar elkaar
Toe negen in het witte licht van een lantaarn.
Aan hun geluk te zien kon ik nog niet
Geboren zijn. Ze waren jong en heel verliefd
Een groot verdriet bedroefde mij
Omdat ik wist hoe het zou verdergaan.
Zij schaterde om iets dat hij haar toegefluisterd had.
Hij lachte hard zoals hij nog vaak doet.
We wisselden een beleefde groet
En daarna scheidden zich weer onze wegen.
Wacht maar, riep ik hen na
We komen elkaar nog wel eens tegen
Gearmd gingen ze zwijgend om een hoek.
Wij waren samen de zee en het strand,
ontmoetten elkaar op die ragfijne rand,
de vloedlijn van ons samenspel
van schuren en smelten, geven en nemen.
Zo groeide zoekend de tere lijn,
die grillig, zout en zoet kon zijn.
Toen kwam de dood, verbrak de band.
De zee week terug. Verlaten strand.
Los zand.
Zachtjes streelt de wind
je haar
je ogen
je mond
Waarom zeg je niets?
Je bent zo koud
maar in mijn hart voel ik
de tinteling van jouw liefde
voor altijd
Zij is een beetje mij
en ik ben een beetje haar
Haar kinderen zijn ook de mijne
en mijn kind hoort ook bij haar
Geen man die ons gescheiden houdt
Zij doen gewillig een stapje opzij
Zo fijn al zoveel jaren in elkaars leven
en daar kwam gelukkig weer een jaartje bij!
Voor buitenstaanders is het gissen,
maar voor ons is het zonneklaar:
Wij zijn gewoon twee zussen
die heel veel houden van elkaar!
In het raadsel van jouw heengaan
ligt mysterie dat me niet loslaat.
Slechts vaag vermoed ik iets van Licht
en oneindigheid en eeuwigheid van leven.
Door het raadsel van jouw heengaan
zwellen woorden in mijn keel
en begraven zich verlangens
voor altijd
in mijn gespleten hart.
Door het raadsel
breekt mijn waan van onverwoestbaar geluk.
Hebben we ooit gedacht
dat ons niets meer kon gebeuren?
Dag lieve kleine regenboog
Wat zijn jouw kleuren mooi
Wat zing je zacht
Wat sprankel je lief
Mijn hart zingt ook naar jou
Hoe verder je weggaat,
hoe dichter ik toch bij je ben.
Zo vaak je vaart,
slaat het water in golven over mij heen.
Wanneer je paardrijdt,
houd ik de teugels tussen mijn tanden.
Waarheen je ook reist, ik blijf bij je zijn.
Ik ben de weg waarover je loopt,
Ik ben het water waar je in zwemt,
Ik ben het huis waar je woont
en de tent waar je slaapt,
een vacht onder je hoofd.
Jij bent de nabijheid,
die geen reis en geen einde kent.
Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.
Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,
bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.
Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?),
ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,
en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.
ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf
de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.
Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee
Je trotseerde storm en golven
alleen had je de wind niet mee
Ik ben graag door jouw prachtkleuren omgeven
nu zal ik mij door het donker begeven
eens het leven vraagt om afscheid te nemen
Ik laat gaan wat voorheen vreugde heeft gegeven
nu kan ik mijn levensweg beleven
eens het leven verlangt om deel te nemen
Ik ben van eenzaamheid naar verbinding verheven
nu ga ik mij naar het onbekende begeven
eens het leven vereist om ademruimte te nemen
Lang geleden
Gestreden
En nooit weerom
Bij toeval
Het bericht
Hoop op rust voor jou
Opa,
Je bent misschien wel weggegaan,
Maar je hebt zoveel moois gedaan,
Iemand als jij zal nooit echt gaan..
In mijn hart zal jij altijd bestaan
we staan niet altijd stil
bij het woord 'samen'
maar het is een groot gemis
als 'samen' uit je leven is
ingezonden door Diny Berends
Daar waar liefde woont,
heb jij nu ook je thuis
gevonden.
Maar,
mis je ons dan niet?
Ik hoop,
dat je het
er naar je zin hebt.
Weet
dat je niets meer
hoeft uit te leggen
over de liefde van God.
Dat je die
ten volle mag ervaren
als de warmte
van de zon
op een heldere dag.
Maar
zie je ons dan nog?
En weet je
dat onze tranen
en ons verdriet
tekens zijn
van diezelfde liefde?
De zon van God,
achter jouw gestalte
is bij ons
een schaduw
van gemis.
Vanmorgen
schreef ik woorden
aan iemand vanwege
schrijnend gemis en ik
wenste dat wat nodig is voor nu
en ik wenste dat wat nodig is voor later
bij schrijnend gemis
en hoe moeilijk
dat
allemaal
is
Vanmorgen
schreef ik woorden
bij schrijnend gemis
en over hoe moeilijk
dat allemaal
is
Luisterend en denken,
Aan iedereen aandacht schenken,
Haar woorden overdenken.
Haar liefde 'sempre' schenken.
Hij is mij toch nog ongemerkt ontgleden.
Hij keerde in, en ademde zo diep
dat het weer leek of hij alleen maar sliep.
Ik liep de trap af, de vertrouwde treden,
en voelde reeds dat hij was overleden,
nog voor ik hoorde hoe mijn moeder riep.
Of hij tot slot aanschouwde wie hem schiep
nam hij als laatste raadsel met zich mede.
Zo heeft zich op het eind mijn vaders dood
gevoegd bij de voldongen misverstanden,
als iets waar ik alsnog te kort in schoot.
Maar sinds hij mij ontviel, ervaar ik hem
steeds vader in gebaren van mijn handen,
en hoor hem spreken door mijn eigen stem.
steeds stroomt alles en opnieuw
kiemt straks de koestering
troost gedragen
door gedrapeerde
hoop
steeds stroomt elk leven opnieuw
steeds zie ik je weer
adem je vruchten
en ontwaakt diep van binnen
al het mooie.
Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,
voel ik de botten door zijn huid heen steken.
Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
en is bij elke ademtocht benauwd.
Dus schud ik kussens en verschik de deken,
waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.
Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
en worden met dezelfde maat gemeten
ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten
zoals hij bij zijn eigen vader zat :
straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
hoe machteloos ik hem heb liefgehad.
Het is over en uit,
het eind is aangekomen,
En opa's dromen zijn uitgekomen.
Hij was dapper en sterk,
Vooral in zijn hart.
En hij heeft veel doorstaan,
Hij heeft doorgevochten,
Tot het eind, tot hij niet meer kon.
Opa is weg maar niet helemaal,
Er zijn twee plekken
waar hij nooit weg zal gaan,
Mijn hart en mijn hoofd,
Zullen altijd voor hem open staan.
Veel mensen houden van hem,
En ik ook, ook al is hij nu dood,
Ik zal altijd om hem geven,
Mijn hele leven,
en hem nooit meer vergeten.
Sterven is een manier van leven.
't Is zich een laatste maal geven,
aan alles wat men bemint.
't Is een laatste maal wenen,
om wat men droevig vindt.
Sterven is een manier van voelen.
't Is het bevredigen van al het verlangen,
als de dood nader schrijdt,
en rond alles een nevel komt hangen,
dan schreidt men zonder spijt.
Leven is een manier van sterven.
't Is een eindeloze wachten,
al die nachten,
dat de dood niet kwam,
dat ze niet nam.
Leven is een manier van voelen.
't Is al de diepte ,al de pijn,
die men kan verwerven.
Moest ik nu sterven,
mijn laatste groot gevoel
zou vriendschap zijn.
Zoals er een spreken is dat stil maakt
zo is er een stilte die spreekt
Stop de tijd
Geef me nog een zoen en sla je armen om mij heen
Ik ben moe, klaar met de strijd,
Laten we nog even genieten samen,
want straks scheiden onze wegen en zijn we alleen.
Er is nog zoveel wat we kunnen zeggen
Maar ik geniet van dit moment
Er zijn geen woorden om het uit te leggen
hoe blij ik ben, dat ik jou heb gekend
Stop de tijd
De dag is aangebroken
dat ik zal rijzen uit mijn cocon met jou aan mijn zij
Onze laatste uren samen, geef me nog een zoen
want straks vlieg ik uit, als een vlinder zo vrij
Uw strijd is gestreden,
het leven was soms zwaar.
Maar uw liefde,
houdt ons allen bij elkaar.
Opeens heb ik een goed idee,
in gedachten neem ik een laatste foto van u mee.
Ik kijk nog een keer heel goed naar u,
‘klik’ zeg ik in mijn gedachten, het moet nu.
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten -
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen - en de weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.
k heb naar je geluisterd, maar je te laat gehoord
Ik heb je bezocht, maar niet echt gezien
Ik heb je omhelst, maar niet echt gevoeld
dat spijt me
Jouw keuze, maakt ons bewust
Hoe belangrijk echte verbinding is
luisteren tussen de regels door
elkaar erkennen en waarderen
laten we elkaar lief hebben
precies zoals we zijn.
En telkens weer zullen we je tegenkomen,
We zeggen veel te gauw: het is voorbij.
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen,
niet wie je was en ook niet wat je zei.
Those we love, don't go away
They walk beside us every day
Unseen, unheard but always near
Still loved, still missed and very dear.
ons huis verloor het thuis
sinds jij er niet meer bent
het lijkt ineens een vijand
alsof het me niet kent
de kamers lijken groter
een leegte is gekomen
ons bed, eerst warme haven
heeft me de slaap ontnomen
bij nacht sluit ik gordijnen
die altijd open waren
want nu zijn vensters ogen
die donker naar me staren
het huis schijnt stil te kijken
hoe het me verder gaat
het lijkt zelfs of de oude klok
de uren trager slaat
het huis en ik, wij samen
we zijn van alles kwijt
ik zet de deuren open
we wachten op de Tijd
misschien is Tijd bereid
ons huis weer thuis te geven
misschien kan Tijd me leren
om zonder jou te leven.
Hoeveel tijd is er verlopen
hoe snel verloppt de tijd
hoeveel is er om op terug te kijken
tussen zonsopgang
en de zonsondergang van je leven
In het begin staat iedereen nog voor je klaar
Maar naarmate de tijd verstrijkt stik je van eenzaamheid
Mensen lijken te vergeten met welk verdriet je zit
In de eerste weken en maanden ben je dagelijks nog in een ieder zijn gedachten,
Maar na bijna een jaar, zit niemand nog op je tranen te wachten.
Mensen gaan door met hun leven, en blijken te zijn vergeten
dat je nog op hun steun zit te wachten.
Voor iedereen gaat het leven gewoon door. Maar voor mij voelt dat allang niet meer zo.
Je leeft je leven omdat het moet
Ook al heb je soms nergens nog de moed.
Verlangend naar een tijd van toen.
KON ik die ZONDAG nog maar 1x over doen.
Dan was mijn meisje nog bij mij
dan had ik er 4 om me heen
konden we samen genieten van de mooie dingen
en de echte vrienden om ons heen.
Maar helaas het is niet zo,
we zullen verder moeten zonder haar
En ook zonder de mensen waarvan je dacht dat het je echte vrienden waren.
T klinkt hard maar die mensen komen er nog wel achter hoe het is.
En dan zeggen ze 'had ik maar'.....
Maar aan die woorden heb ik niks
't is omdat ik Eleonora MIJN MEISJE zo mis.!!!
De aarde ligt open
wachtend o jou
zoals jij eens als jonge vrouw
gewacht hebt op het zaad
waaruit ik ben ontstaan.
Je was mijn moeder.
Genomen uit jouw vlees
gevormd uit jouw gebeente
vervulde ik je diepste wens
en alles wat ik ben als mens
begon in jou.
Je was mijn moeder.
Ik leerde lopen aan jouw hand.
Ik ging mijn weg.
Vaak kon ik je niet meer ontmoeten,
’t bleef bij even groeten
en verder gaan.
Totdat ik wakend naast je zat
en je – opnieuw – ontmoette
en wist: ’t Is goed.
Ik ben jouw kind.
Voor ik er was,
was jij en als jouw lichaam
eenmaal rust in moeder aarde,
zal je diepste wezen
voortbestaan in mij.
De wereld was veel mooier
toen jij nog bij mij was
nu is hij grijs en grauw
gedaan dat hemelsblauw
ik wou dat jij nog één keer
ach, nog één keer bij mij was
Toen jij stierf werd de wereld armer
En verbleekte langzaam het heelal.
Werd de nacht erna zou koud als marmer,
Zonk de ochtend in een tranendal.
Toen jij stierf stokten alle dromen.
Werd het droevig stil rond huis en haard.
Waarom moest juist jou dit overkomen,
Waarom werd dit leed ons niet bespaard?
Door jouw voorbeeld aan ons meegegeven,
Blijf je altijd in ons hart bestaan
Koest'ren wij je heel ons verder leven,
Ben je nooit voorgoed bij ons vandaan.
Een herinnering die nooit verdwijnt,
Maar als ster van boven op ons schijnt.
Als je door mijn ogen kijken kon,
zou je een andere wereld zien.
Als ik door jouw ogen kijken kon,
zou ik door tranen niets meer zien
Een troost blijft:
er is in elk woord een woord,
dat tot het onuitspreekbare behoort:
er is in elk deel een deel
van het ondeelbare geheel
gelijk in elk kus, hoe kort,
het leven meegegeven wordt
Als dan de laatste
uitgedragen is,
’t ouderlijk huis verlaten,
besef je eens te meer
dat je niet enkel ouders mist
maar ook je trouwe bidders
en tegelijk
gaat in een kring
een koor van bidders staan
die doorgaan waar zij bleven,
jou noemen in Zijn naam.
Twee zielen één gedachte, twee handen ineen.
een hand op mijn schouder, een aai over mijn bol.
Dat zijn de signalen dat ik weer iets van je hoor.
Ze zijn me dierbaar en koester die momenten, gesteund door jouw kracht sla ik me erdoor.
De onrust en de pijn
de twijfel en onzekerheid
ze vielen je voortdurend aan
maar waar je straks zal zijn
in vredige geborgenheiddaar zal het je veel beter gaan
Wat uit liefde wordt geboren
kan niemand ontkennen
zal altijd bij jullie horen
In tijden van verdriet
is er altijd een engeltje die je steunt
ook al zie je ze niet
Uniek jouw oogopslag,
uniek jouw stem,
de manier waarop jij de woorden woog;
uniek jouw gebaren,
bewegingen,
zoals jij liep, stond en zat.
Uniek jij,
hoe kun je dan weg zijn,
voorgoed onvindbaar?!
Wij begrijpen het niet,
nee,
wij willen er niet aan.
Uniek jij,
enig, onvervangbaar.
Daarom blijft er altijd iets van jou
ons bij
en ben je niet weg jij,
want:
uniek jij,
enig mens.
Niet wat ons wordt aangedaan
doet ons op of ondergaan
maar onze wijze van ernaar kijken
doet ons verarmen of verrijken
Vandaag is de dag,
hij komt maar één keer,
morgen dan is het
vandaag al niet meer.
Niet zeuren, geniet
van het leven, het mag,
maar doe het vandaag,
want vandaag is de dag.
van die dagen...
met van die dingen...
die je zo diep kunnen raken
en het leven ineens
zo anders gaan maken
van die dagen...
met van die dingen
dat je denkt
ik kan niet meer
Leven...
soms doet het zo
onnoemelijk zeer
maar die dagen......
dat je de vogels
hoort zingen
en glimlacht
bij mooie herinneringen
opnieuw leert dromen
en het leven aanvaardt
die dagen.....
maken Leven.....
toch weer de moeite waard!
Verder van de wereld weg
elke dag een beetje
dichter naar de hemel toe
Elke dag een treetje
Als jij
net zo hield van mij
als ik van jou,
dan weet ik zeker dat jij wou
dat ik verder leven zou.
Een gat zo hard geslagen
Dat doet zo heel veel pijn
Het is haast niet te dragen
Maar het heeft zo moeten zijn
Maar na de nacht komt weer de dag
Dan breekt het licht weer aan
Het is het komen en het gaan
Wij moeten verder gaan.
Je vader is er niet meer
Niet meer zoals hij was
Hij leeft verder in jou
In woorden en gedachten
In verhalen
in jouw hart
“Verdriet kun je inslikken
maar het verlaat nooit je lichaam”
Een overvloed aan tranen
er zijn geen woorden
liefst ben ik maar stil
tranen
wanhoop
een voorzichtige glimlach
ik weet dat het lukt
maar nu
een overvloed aan tranen.
Een kunstzinnig mens is van ons heengegaan.
De stilte valt er blinkt een traan.
Een traan niet meer op het doek te vangen.
Het heden werd om gezet naar verlangen.
Ik wil het verleden niet vergeten
maar ook niet gaan wonen in mijn verdriet
de beelden van jouw lach
moedigen mij aan
om de nevels op te lossen
waardoor ik naar het leven kijk.
Onze toekomst samen vervaagt
oude dromen vallen uiteen
mijn lichaam treurt en zoekt je nog
maar wat blijft buiten ruimte en tijd
is wat mij zo lief is aan jou
het was genoeg
jij kon het niet meer aan
en laat ons nu achter
om verder door te gaan
het leven was voor jou een hel
jij wilde ons geen verdriet bezorgen
het moet echt heel verschrikkelijk zijn
als je opziet tegen elke morgen
veroordeel hen niet
die zich van het leven beroven
zo leven was geen leven meer
dat moeten wij geloven
Het woord verwerken klopt niet,
Dat is verkeerd gekozen,
Je zus verliezen verwerk je bijna niet,
Dat woord is 'uit den Boze'
Alleen lotgenoten weten dat,
Zij snappen wat ik bedoel,
Een 'buitenstaander' kent het niet,
dat pijnlijk, verslagen gevoel.
Dat gevoel wat alles overheerst,
Zo leeg, zo vol pijn, zo bang,
Dat verdriet blijft er steeds,
Misschien wel mijn hele leven lang.
Natuurlijk komen er weer mooie dingen,
De zon schijnt steeds voor iedereen,
Maar telkens is het weer te merken,
in je verdriet ben je toch vaak alleen.
'Ben je er al overheen?'
'heb je nu nog zoveel verdriet'
Luister beste 'buitenstaander'
Het 'verwerken' kan gewoon nog niet!
We hebben het niet over een auto,
Een boot, mooie kleding of onroerend goed,
We hebben het over mijn zus,
Mijn eigen vlees en bloed!
het woord verwerken, dat klopt niet
dat is verkeerd gekozen.
je kind verliezen, dat verwerk je niet
dat is uit den boze.
alleen lotgenoten weten dat
zij snappen wat ik bedoel,
een buitenstaander kent dat niet
dat pijnlijke gevoel.
het gevoel dat alles overheerst,
zo leeg,zo vol van pijn en bang
dat verdriet dat blijft er steeds
ons hele leven lang
natuurlijk,komen er ook mooie dagen
dan schijnt de zon ,voor iedereen.
maar telkens is het weer te merken
in je verdriet ben je toch alleen
maar een ding wil ik zeggen
ook al is dat moeilijk uit te leggen
met deze dagen zijn we zeker niet alleen
want alle die we zo lief hadden
zijn heel dicht om ons heen.
heel veel liefs voor allen
die ook een kind hebben moeten missen
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Ik herinner me alles,
van je schoonheid.
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Waar ter wereld
Ben je heen – waar?
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Zijn de engelen blind?
Ik mis je zo!
Je kunt niet zo maar weg zijn.
Dat het leven
zo broos is.
Die zijden draadjes
zijn zo teer,
dat je ze accepteert
als een onzichtbare werkelijkheid
en
omdat je ze niet ziet,
ga je er van uit
dat ze er altijd wel
zullen zijn.
Wie
leeft er mee
dat het leven
altijd
aan een zijden
draad hangt.
Dat op een dag
de cocon vol is,
de draad knapt.
Spreid je dan
je vleugels uit?
Om in de hemel
als een vlinder
volledig tot je recht
te komen?
En wij
hier beneden
met een lege huls
waarvan we ons
wanhopig afvragen
Wat was de zin
van dit sterven?
We zeggen te vlug
’t leven is voorbij.
Opa wie je was en wat je zei,
blijft eeuwig in ons verankerd.
Je wereld werd kleiner,
beelden gingen vervagen.
Je verlegde je grenzen,
gedachten vulden je dagen.
Hoe plots de vleugels zijn gebroken van
uitgeputte vogel onder gewicht van vermoeidheid
waardoor hij ook nog eens hard is gevallen in een groene weide
Onafgewerkt en onvolledig zijn levensreis was, hij heeft zijn bestemming bereikt.
In elk geval ben ik volkomen sprakeloos en
verbijsterd over zijn heengaan daar hij ieder van ons heeft
opgevrolijkt met melodieuze warme roep en zang in juiste klankkwaliteit
tederheid en zachtheid verenigd van waar einde nog niet is geschreven of gesproken.
Dat het drama hard komt bij mijn emotionele
kan ik niet onder stoelen of banken steken waarbij ook mijn
hart pijnlijk schuldig voelt omdat ze niet aanwezig was op dat moment, hem
niet meer heeft omringd met vriendschap maar ook om zijn pijn te begrijpen en verstaan.
Vaak trok hij weg uit de stad voor de rust op het
platteland waar hij ten volle kon ontplooien en uitleven met een
weelderige inheemse flora en fauna eromheen tegelijk de plaats die hij heeft
gekozen in een tapijt vol bloemen terwijl zijn hoofd kijkt naar een prachtige blauwe hemel.
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bloem klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Er is een zerk bij op het kerkhof
Van aardse hectiek naar eeuwig verlof
Je hebt ons nog geen klein beetje verrast
Toen je plots naar memorie werd verast
Oud zijn we nog niet en jij was nog jonger
Ouderdom scheen een verre reis
Je stond in je vakgebied aan de top
je carrière was niet bepaald een flop
De ziekte kwam onherroepelijk terug
Alle vooruitzichten finaal herleid
Tot het ultieme laatste feit
Gelaten voelde je de muur in je rug
We koesterden verschillende kleuren
Savoureerden vele smaken en geuren
Onze oevers bleken soms ver uit mekaar
Onze drijfveren niet altijd verstaanbaar
Sporadisch onderhielden we contact
We konden ons temperament knechten
Nuance door onze meningen vlechten
Respect voor elk geloof heelt menig hart
Jij bent nu geland in dat niemandsland
Wij gaan nog even door met dit leven
Jij bent terug in de eeuwigheid beland
Voorbij het amechtig aardse streven
Ik zal het nooit vergeten
te weten wat het is.
De traagheid van gemis,
het niets meer kunnen geven.
Aan je bed gezeten deed het me pijn
je zo te zien.
Je hoofd op het kussen, je lichaam op het bed.
Jouw berusting tegenover mijn verzet.
Het is moeilijk terug te halen hoe je was
toen ik als kind het onsterflijke in je ogen las.
Doodgaan was niet iets om bij stil te staan.
Pas als volwassene kreeg de dood een naam, jouw naam.
Bij jouw sterven sterft het kind in mij.
Je bent er niet maar je gaat me niet voorbij.
Je bent er meer dan ooit tevoren.
Door de dood heen gaat een mens toch niet verloren.
In wie ik ben daar is een stuk van jou.
Dag pa, een woord van afscheid en van rouw.
Maar ook een groet want ik herken jouw zijn in mij.
En dat gaat niet, toch nooit voorbij.
Waarheen vlieg je, na je dood?
Waren je daden echt zo groot?
Waar blijven je gedachten,
Na tig doorwaakte nachten?
Waaruit bestaat eigenlijk je ziel?
Wat als je God nou tegenviel?
Wat is dat nou: bewustzijn?
Doet dan alles nog meer pijn?
En wat is eigenlijk het doel,
Van het hebben van gevoel?
Laat me dan maar slapen gaan
En stuur mijn dromen naar de maan.
Mijn wensen hou je nog tegoed,
Hoop dat je er iets leuks mee doet.
Alleen de woorden op papier,
Die blijven voorlopig bij ons, hier.
Waar jij ooit was zijn wij vandaag
en brengen jou een laatste groet
met in ons hart die grote vraag:
waarom jij zo vroeg weggaan moet….
Je ging je weg zo sterk en fier
je leerde laten wat niet kon-
om afscheid riep je mensen hier,
hier kwam jij, zoekend naar de Bron.
En zoekend naar de Bron van Licht
ging jij je weg op eigen kracht-
zo lang de lach op je gezicht,
zo lang aan anderen gedacht…
Waar jij ooit was zijn wij vandaag
en staan dichtbij jouw leven stil
met in ons hart die ene vraag:
of God je verder dragen wil…
(dit gedicht is geschikt om voor te dragen tijdens de uitvaart)
Ik ken een land aan Gene Zijde,
daar is geen kou, geen duisternis.
Geen mensen die elkander mijden,
daar is geen pijn, geen droefenis.
Daar zal ik op je blijven wachten,
mijn ogen steeds op jou gericht.
Opdat als jouw tijd is gekomen,
wij samen opgaan naar het Licht.
Wakend bij jou
bij het licht van
een kaars
ben ik getuige
van moed en liefde.
Wakend bij jou
bij het licht van
een kaars
ben ik getuige
van moed en liefde
we join
running clouds
raindrops
sweeping beeches
a mouse a frog
together
in this fragile world
of green on green
clasping hands
in thanks
for your web of pearls
and now your little boat sails on
Heel even was er een scheiding
Met veel pijn in het hart
Maar nu weer bij elkaar
Niet ieder apart
De handen ineen gestrengeld
Een zachte, diepe zucht
Als eenheid weer samen
Opgaand in de ochtendlucht
Wees licht voor onze voeten,
dat we niet struikelen
als we de weg alleen verder moeten,
als het zo donker is dat niemand
aan ons ziet hoe donker,
zelfs niet bij klaarlichte dag.
Ik ben de weg.
Ik sta als een pijl
gericht op de verte,
maar in de verte
ben ik
weg.
Als je me volgt,
hierheen, daarheen, hierheen,
moet je er komen,
hoe dan ook,
Weg is weg.
Ik ben de weg.
Ik sta als een pijl
gericht op de verte,
maar in de verte
ben ik
weg.
Als je me volgt,
hierheen, daarheen, hierheen,
moet je er komen,
hoe dan ook,
Weg is weg.
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.
Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Niemand had dit gedacht
'S morgens vroeg van huis
'S avonds niet meer thuis
Dat is jou overkomen
De dood heeft je het leven ontnomen
Nooit meer zoals het was
Nooit meer zal er een morgen komen
Want plotseling ging je heen
En nu staan wij alleen.
in een zachte doek gewikkeld
zp stil, zo mooi
een wonder
alles ben jij
voor je papa en mama
hun hart klopt
nooit meer zonder
Soms willen woorden niet wat ik wil
niet op papier en niet gesproken
soms zegt de stilte dan genoeg
en ben ik even in mezelf gedoken
op zoek naar mooie zinnen
die beschrijven wat ik bedoel
maar soms heb ik geen woorden
die kunnen zeggen wat ik voel
Soms willen woorden niet wat ik wil
ook al zoek ik echt overal
en op die momenten hoop ik maar
dat mijn stilte alles zeggen zal
Jong en bruisend van energie!
Wat is het leven snel en niet te stoppen!
We gaan maar en we gaan maar door
De herfst verwisseld zijn knoppen
Vaak het moment van somberheid
De zon en licht maakt plaats vaak voor schemer en duisternis.
Moeilijke tijden voor menigeen
En ook het moment dat er geen ruimte meer is!
Gezelligheid maakt plaats voor eenzaamheid!
Het moment om sterk te lijken
Dit valt niet mee bij iedereen
Om zo’n storm te overwinnen en om met sterke wortels in de grond te eiken
Soms is de storm te sterk en knapt de boom
We willen het niet en we vechten er tegen
Maar de natuur is soms zo sterk
En krijgt het leven een andere zegen
Eentje van kort en hevig
We willen het niet maar soms is het leven een droom
Iedere dag is er één dat herinnert aan mooie momenten
Waren de wortels maar sterk genoeg als van de grote eikenboom!
Hoe plots een mooie vlinder is weggevlogen
naar oneindige van hemel waar ze onderweg tijd vrijmaakt
om nog even achterom te kijken en terug te blikken op haar geraffineerd
leven waarin ze als een ambassadrice van de Liefde vast en zeker wegen heeft gekruist.
Een bestaan van los zweven en vrij fladderen
door stad en land waar ze verliefdheden heeft aangestoken
bij eender welke bezoeker of toevallige voorbijganger op hetzelfde moment
goot ze allerhande dromen of wensen in een nieuwe werkelijkheid voor onbepaalde duur.
Bovendien gaven haar breekbare en kwetsbare
vleugels kleur aan de omgeving waar elk wezen vloeit in rijm
en vers tot wanneer donkere wolken zich beginnen te ontwikkelen, ontplooien
en samenkomen tot dichte dikke lagen in een ijle lucht waar ze de weg naar het licht volgt.
Ondanks de onverwachte vlucht is aanwezigheid
nog altijd merkbaar daar ik haar van dichtbij aanvoel terwijl haar
afdrukken blinken en klinken in onze natuur om nooit meer vergeten te worden
Voortaan is ze een ster aan firmament waar ze eigen plek heeft en waakt over ieder van ons.
Misschien straks
als de wind in een lentebries praat
bladeren bijna strelend fluisteren
en bloemen hun knoppen liefdevol ontsluiten
zal ik weten dat jij er bent
zo aanrakend dichtbij
dan zal ik je noemen
letter voor letter je naam blijven dopen
in alsmaar een inkt van liefde
om wie jij bent geweest
waar jouw aanwezigheid altijd parels strooide
daar moet ik je toch steeds weer kunnen ontmoeten
in de glans die zij lieten?
zeg me niet dat je verder weg bent
dan de einder aan mijn zicht
maar slechts een armlengte ver
en zeker weten
dat mijn oren zich zullen ankeren
aan de boezem van de stilte
om jou te horen als voorheen
maar dan in meer dan duizend echo’s
ze vult gedreven al haar dagen
stopt ze vol tot aan de rand
en verpulvert streng de leegte
in haar dichtgeknepen hand
ze redt het best
schroeft haar alles gaat me goed lach
elke ochtend stevig vast
verbergt dan vlug wat ze niet aankan
laat niet merken van haar last
ze redt het best
in het donker van de nacht
komen tranen en de pijn
even breekt ze, even denkt ze..
het had zo anders kunnen zijn
ze redt het....best?
Je zeuren
is geen zeuren.
Het is het zeer
van je pijn,
het is het bittere vocht
uit de wond
van je ziel.
Het is het schrijnen
en stille schreien
van je verdriet.
Het is je verlangen
om nog eens te mogen vertellen,
om herinneringen te delen
en te zeggen,
hoe je hem
mist.
Het is je vragen:
Wil nog eens
naar me luisteren.
Zeg met je ogen:
Ik mag vertellen
wat je hart bezwaart
en bezeert.
ze zeggen dat je dood bent
maar het is niet waar
ja, ik weet het wel
je bent niet meer hier
ik kan je niet meer aanraken
maar ik praat nog steeds met je
ik mis je lijfelijke aanwezigheid
je hand op mijn kop
je wang tegen mijn wang
je warmte om me heen
maar je bent altijd bij me
nee mijn lief het is niet waar
JE BENT NIET DOOD
dat ben je pas
als ik je zou vergeten
en dat mijn liefste is onmogelijk
want jouw pure ziel is voor eeuwig
met de mijne versmolten
Zijn er woorden te vinden
voor wat ik van binnen voel
Zijn er woorden te vinden
die jou kunnen omschrijven.
Zo vaak mist een woord het doel.
Een kind zo verweven
met wie ik ben.
Sinds ze wegvloog
is het soms net of
ik mezelf niet herken.
Zijn er woorden te vinden
die mij kunnen zeggen
hoe ik me voel.
Zijn er woorden
die me uit kunnen leggen
wat ik allemaal beleef.
Misschien moet ik stoppen
met zoeken naar woorden.
Voelen is genoeg.
Zo graag
Ik zou zo graag
nog even aan je willen zeggen
dat je nog heel dicht bij me bent.
Dat ik je mis, zo zonder end,
dat je nog steeds mijn weg zo kunt verleggen.
Ik zou zo graag
heel even aan je laten weten
dat 'k jouw gebaar in 't mijne zo herken.
Dat je je rust dwars door mijn onrust zendt,
dat 'k trots ben, jou nooit te vergeten.
Ik zou zo graag,
aan hen die jou niet kennen mochten
je lief gezicht eens laten zien.
Herkennen ze't in mij misschien
vooral, als ze een trooster zochten?
Ik zou zo graag...
Maar ach, ik weet, je bent niet hier op aarde.
Toch heel dicht in mijn hart en ook geborgen.
Altijd omarmend nog bij zorgen,
jij parel, die Gods hand bewaarde.
Marian van der Veen-Niemeijer
Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren
onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuning en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven is
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd
moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood.
Zo kort ben je weg
Maar langer met de dag
Tranen van verdriet
Herinneringen met een lach
Zo mooi en lieflijk als een roos
ontvouwt zich het menselijk leven
het groeit en bloeit een hele poos
’t heeft zoveel weg te geven
Op welke manier, dat doet er niet toe
als je maar altijd blijft denken
dat ieder mens tot het einde toe
zijn liefde weg wil schenken.
in de herfst, zonder afscheid
ben jij helaas heen gegaan
slechts herinnering liet je achter
toen is de deur dicht gedaan
in aanvaarding moet ik leren
het voortaan te doen met heden
en af en toe de weg terug
met lach en traan naar het verleden
kleine wereld, zonder dromen
die ik voor ons al had bereid
mijn hoop.. ooit kom ik je weer tegen
ergens in de eeuwigheid?
Toch nog onverwacht
moeten wij afscheid nemen van onze zorgzame oma.
Heel bijzonder, heel gewoon, een heel bijzonder persoon.
Moegestreden is overleden onze lieve mam en oma.
Zoveel obstakels
Zoveel pijnpunten op je weg
Je vond hem niet, je rozentuin
Ik zie je knikken als ik dit zeg
Weet dat ik je zoveel meer had gegund
Weet dat ik doornen voor je wilde afhakken
Weet dat ik je pijn niet kon wegnemen
Weet dat mij dat verscheurd
Besef dat je niet meer alleen hoeft te zijn
Ik ben in mijn hoofd voor altijd bij jou
Zo zal het zijn
Doof nu t licht en sluit je ogen
Jouw leven hier is om gevlogen
Maar je liefde blijft. En waar jij gaat
Zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
Is daar als de hoogste eik
En alle koningen en kinderen
Zijn daar gelijk
Jouw nacht van vrede is gekomen
Na een leven lang
Het heeste vuur
Laat nu die laatste droom maar uitkomen
En wees niet meer bang
Wordt dat als een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn
En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
Samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tod rust
Zo zal het zijn
En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
Met jou gaan.
Zo zal het zijn
Doof nu t licht en sluit je ogen
Jouw leven hier is om gevlogen
Maar je liefde blijft. En waar jij gaat
Zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
Is daar als de hoogste eik
En alle koningen en kinderen
Zijn daar gelijk
Jouw nacht van vrede is gekomen
Na een leven lang
Het heeste vuur
Laat nu die laatste droom maar uitkomen
En wees niet meer bang
Wordt dat als een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn
En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
Samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tod rust
Zo zal het zijn
En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
Met jou gaan.