Angst en liefde
stilte
afscheid
hier zijn geen woorden meer
de wind draagt
adem
ver weg
eem zachte klank
open
zuiver
vaarwel
een diepe roep
welt op uit mijn ziel
verspreid zich op
golven van licht
onhoorbaar gehoord
oneindig ver
dichtbij
een traan
van mij.
En ik heb wat stille woorden
Die ik jou nooit heb gezegd
En waar je misschien onderweg nog iets aan hebt
Ik heb ze bewaard heel zorgvuldig
Voor dit moment
Het punt waarop de dag de nacht raakt
Voor als je weg bent
Je gaf me meer dan me lief was
Voor een ochtend zonder licht
Je bent nooit verder gekomen dan dichtbij
Wij liepen samen in een droom
Vol met kleuren
Terwijl de mensen buiten schreeuwden
Dat dat niet kon
Zet stil die klokken. Telefoon eruit.
Verbied de honden hun banaal geluid.
Sluit de piano’s, roep met stille trom
de laatste tocht van deze dode om.
Laat een klein vliegtuig boven ’t avondrood
de witte boodschap krassen: Hij Is Dood.
Doe crêpepapier om elke duivenkraag
en hul de luchtmacht in het zwart, vandaag.
Hij was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost,
hij was al mijn verdriet en al mijn troost,
mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied,
voor altijd, dacht ik. Maar zo was het niet.
Laat in de sterren kortsluiting ontstaan,
maak ook de zon onklaar. Begraaf de maan.
Giet leeg die oceaan en kap het woud:
niets deugt meer, nu hij niet meer van me houdt.
Voor duizend dingen zijn geen woorden
de horizon verdwenen in het niet
de tijd gaat ongemerkt in mij verloren
ben gevangen in bevroren verdriet.
Verdriet is tijdloos, zonder maat
de dagen gaan van niets naar niets
de klok die al zo lang stilstaat
wil verder maar ik kan het niet.
De mensen om mij heen gaan door
de tijd die heelt toch alle wonden
niemand die begrijpt wat ik verloor
toen we verslagen bij je stonden.
En als de horizon het sterrenlicht begroet
Dan mis ik je het meest
En huil, om dat wat is geweest
Jij bent gegaan…. voorgoed.
Mijn wereldreis
mijn levensreis
eindigt waar het ooit begon
ik zeilde over oceanen van liefde
met de plichten des tijds
in mijn kielzog
voor jullie
voor jou
ik volgde je, gaf al mijn
om samen het totaal te zijn
en toen je verdronk
in de golven van gister
was ik meer dan het ergste alleen
hou me vast, neem me mee
en het maakt me niet uit
hoe laat, wanneer of waarheen
ik volg je
heb je lief
net als toen
Het einde van
jouw leven
is nog niet het einde
van mijn relatie met jou.
Het einde van
jou aan te kunnen raken,
betekent nog niet
dat jij me niet meer raakt.
Het einde van het leven
is nog niet het einde
van het geleefde,
en het geleden verleden.
Ik ga wel verder,
maar ik ga niet door
zonder jou.
Zelfs niet als er
een nieuwe intimiteit
groeit.
Jij was mijn eerste liefde,
zo heerlijk
zo verrassend
zo vernieuwend
zo onvergetelijk.
Met open ogen
staar ik
in de spiegel van het verleden
naar het troosteloze heden.
Glansloos
zijn de dagen nu jij er niet meer bent,
alles heeft zijn kleur verloren,
eenzaamheid trekt diepe sporen
in de kamers van mijn hart.
Het drong vandaag met een schok tot me door:
dat jij nu weet wie God is; hoe en wat.
Dat maakte jou opeens een vreemde, en dat
zette mij op de plaats waar ik behoor.
En heel de wereld kwam me anders voor.
Wat wij hadden gedeeld en liefgehad
kromp samen, en de tuin waarin ik zat
vereenzaamde: nu eindigde jouw spoor.
Het was een prachtige dag in april.
Overal leek er nieuw geluk op til
met jonge vogels en opschietend gras,
waar jij van had gehouden, nog zopas.
Ik zat met het raadsel van het verschil
en ik wou nog niet weten wat het was.
Ik heb hier nog
het laatste briefje
dat je schreef.
Herlees het,
steeds weer.
Ik zie iemand lopen,
in een schok:
dat ben jij
maar niet..
glimlach
door mijn tranen heen.
Mocht er ooit iets met me gebeuren
leef dan door, want het lieve leven
is je voor het leven gegeven:
daarna komt de tijd om te treuren.
Na mij komt er altijd een ander,
want jij bent voor samen geboren.
Er gaat zonder mij niets verloren,
omdat er toch weinig verandert.
Het enige is dat ik weg ben,
maar dan voor langere tijd:
zo is het nu eenmaal geregeld.
De ander, die ik nog niet ken,
ben ik ook, want je raakt me niet kwijt:
ik blijf in je leven weerspiegeld.
Mijn liefste is gevlogen
zachtjes uitgeblust
geen hand meer op de mijne
geen mond die mij nog kust.
Geen lachjes uit de verte
geen hand meer door mijn haar
niet meer samen zitten
zitten kijken naar elkaar.
Er vallen nu geen woorden
er is geen ergernis
maar ik weet nu uit ervaring
hoe eenzaam eenzaam is.
Ik kijk omhoog naar de sterren,
En hoor heel zacht een stem,
Mijn liefste ik groet je van verre
Ik hou nog zoveel van hem.
Ik weet dat ik je moet laten gaan
Dat ik je je rust moet geven
In mijn ogen welt langzaam een traan
Zie ik jou ooit weer, in een ander leven?
Mijn dromen gaan alleen over jou
Ik zie je staan, hoor je stem
Weet dat ik voor altijd van je hou
Eeuwige liefde, zonder enkele rem.
Ik voel je armen om me heen
Je stem zegt : 'mijn Liefste', 't klinkt heel zacht
Heel even ben ik dan niet alleen
In die sombere donkere nacht.
Maar als ik mijn ogen weer open doe,
Dan ben je er niet meer,
Dat maakt mij zo ontzettend moe,
Doet het leven, het alleen zijn,
mij zo ontzettend zeer......
ik zie hem voor mijn ogen staan
alsof hij nooit is weg geweest
ik zie hem voor mij in de geest
alsof hij nooit is weggegaan
wanneer zal ik weer bij je zijn
zoals we ooit samen zaten
alles om ons heen vergaten
in regen en in zonneschijn
zullen we weer samenkomen
om het lot het lot te laten
onverstoorbaar verder praten
en in rijkdom eeuwig dromen
Je was niet zomaar een vrouw
je was zijn vrouw.
Je was niet zomaar een zus
je was hun zus.
Je was niet zomaar een vriendin
je was haar vriendin.
Je was niet zomaar een moeder
je was onze moeder.
Je was niet zomaar iemand
Je was voor ons bijzonder.
Een mens om van te houden.
Was je er nog maar.
Uit Gedichtenbundel “Zonder jou” Jolande Broens
Ik zal het koud hebben
nu jij er niet meer bent.
Ik zal mijn kraag rechtop zetten
tegen het guur verdriet
maar helpen zal het niet.
Laten we leven
in het moment
dan duurt de dag
het langst!
laten we elkaar
vasthouden, liefhebben
dan duurt de dag
het langst!
laten we stil zijn,
zwijgen, ontvangen
dan duurt de dag
het langst!
laat ons dragen
wat ons omgeeft
dan duurt de dag
het langst!
en als de nacht komt
zal de herinnering
aan wat er was
rijk en dierbaar blijven
voor eeuwig verbonden
jij en ik.
laten we stil zijn,
zwijgen, ontvangen
dan duurt de dag
het langst!
laat ons dragen
wat ons omgeeft
dan duurt de dag
het langst!
en als de nacht komt
zal de herinnering
aan wat er was
rijk en dierbaar blijven
voor eeuwig verbonden
jij en ik
ik wist
dat deze dag zou komen
het leven
zo geleefd
voorbij
in verwondering
over al die jaren
dat jij en ik
het aandurfden
te vechten voor
de liefde
Ik weet: er is een wereld
voorbij de grens van de dood.
Ik weet: voorbij het duister
van de dood wordt het licht.
Vraag me niet hóe
ik dat weet: ik weet
het gewoon. Met mijn hart.
Ik kan het nauwelijks
geloven, en toch is mijn hart
er zeker van: de dood
is geen einde, het is
slechts een nieuw begin.
Nu weet ik dat mijn geliefde
leeft, al is zijn lichaam dood.
Zijn aardse leven is beëindigd,
maar hijzelf begon
een nieuw leven, vol
licht en liefde, vol vrede.
Ik weet: liefde is eeuwig.
Liefde kan niet sterven.
En daarom blijven wij
verbonden in eeuwige liefde.
En straks, wanneer ook ik
de grens van de dood
zal overschrijden,
zien wij elkaar terug.
Want liefde is eeuwig
en blijft ons verbinden,
nu en straks.
toen ik nog met hem
leefde en wij de wereld samen
maakten, wevend en rafelend
toen ik zijn oog bij mij had
en zijn witte handen
toen heb ik de sneeuw gezegend
en in de regen gelachen.
toen ik de middagen in zijn kamer
doorbracht en in zijn lichaam
rondliep of neerzat, een boek las
of sliep, toen ik de weg van zijn oor
kende en de rivier van zijn ogen
binnenvoer toen ik met zijn handen
speelde en over zijn lippen liep
toen ben ik mijzelf vaak tegengekomen,
lachend en huilend of dingen zeggend.
maar,
bij het komen van de herfst is hij weggegaan
nu ben ik zelf niet meer want ik ben meegegaan
ik heb zijn handen een hand gegeven
ik ben in zijn ogen gevangen
ik ben in zijn oren verward
ik ben in zijn lichaam verdwaald
in zijn lichaam verdronken.
Mag ik??
Mag ik even?.....
Mag ik even ongenuanceerd zeggen hoe het nu voelt?
Pfff…..al die cliché woorden, hoe goed ook bedoeld.
Ik gun ook ieder een vredig heengaan.
Een mooier einde kan er niet bestaan.
Maar ooh…wat schrijnt het van binnen die pijn,
dat jij en ik…nóóit meer dat lijfelijk samen-Zijn.
Geen ogen, die sprankelend op elkaar worden gericht.
Geen weerspiegeling meer…jouw ogen zijn dicht.
En ja, je leeft voort in mijn hart voor altijd,
maar wat moet ik nu met woorden als:
“ er bestaat geen echt afscheid….”
Ik ben maar een mens, geen bovenaards wezen.
Ik weet dat de pijn ooit weer zal genezen.
Maar mag ik nu even ook mijn weg begaan?
Je gewoon mogen missen in mijn aardse bestaan?
Mijn liefste
Onthou wie ik was
Wie ik werkelijk ben
Die tedere aanraking
Die liefdevolle stem
de ogen die jou urenlang aanstaarde
De kus die in passie ontaarde
Die hemelse overgave
Die slechts even duurt
Dat inmense verlangen
Was steeds in de buurt
Die prikkelingen
Door vingertoppen gemaakt
Op de meest wonderlijke plekken
Werden aangeraakt
Onthou wat het met ons deed
Reikend naar de sterren
Ademloos, ruikend van verre
Tijdloos
Jouw onweerstaanbare geur
Mooi in elke kleur
Drinkend met volle teugen
Zoek en vind de herinnering in je geheugen
Zie dat ik er altijd sta
In de ondergaande zon
Dat ik er nog altijd stond
Als de nieuwe dag begon
Roep mijn naam en ik zal nooit sterven
Jij zult de Liefde in zijn geheel van mij erven
Nooit zal het voorbij gaan
Om arm onze brandende vlam
Die in dit leven nooit tot een einde kwam.
Mijn allerliefste lief
Onthou wie jij was, wie je bent
En dat je je ware liefde hebt gekend
Die reflectie zal er altijd zijn
Tijd speelt geen rol, elke seconde was fijn
Je kussen die mij lieten dwalen in ongekende sferen
En mij altijd naar jou terug lieten keren
Ik zal er zijn voor jou
Wanneer je mij maar nodig hebt
Als je maar voor mij die enige voorwaarde schept
Als jij er maar bent en je stem liefedevol verhief
Ben ik altijd aan je zij, jij mijn allerliefste lief......
Ik ben nooit meer
naar zijn graf gegaan.
Is dat schande? Nee.
Ik voel het anders aan.
Ik weet zeker
dat ik hem niet vind
op dat kerkhof daar,
in de koude wind.
Maar wel voel ik
zijn aanwezigheid
waar we samen waren
in die oude tijd.
Dikwijls is het
of hij naast me gaat.
Of ‘k hem spreken kan,
vragen kan om raad.
‘k Vind dat hij het
dichtste bij me is,
als ik troost behoef
in mijn droefenis.
Maar is een dag eens
mooi en goed geweest,
juist dán mis ik hem,
mis ik hem het meest.
Een laatste blik,
een laatste zucht,
toen ging je heen.
Een lege huls
je lichaam,
dood en onbewoond,
maar jij,
jij bent hier niet meer.
Je ging een nieuwe wereld
binnen, een lichaamloze
wereld, waar geen zwaarte
is, geen pijn en geen verdriet.
Je werd er opgewacht,
omarmd en stralend
begroet: geen mens
sterft immers alleen.
Je gaat beginnen
aan een nieuwe weg,
een nieuw en lichtend
leven, vol vrede, liefde.
Ik geef je al mijn liefde
mee voor onderweg.
Mijn hart – het is
en blijft bij jou,
voor eeuwig.
Je stoel is leeg.
Je stok staat er nog.
Je klompen in de gang.
Je jas hangt niet meer
aan de kapstok.
Evenmin je stropdas.
Je stoel is leeg.
Je stok staat er nog.
Dat je er nooit meer
zult zitten.
Dat je nooit meer
je stok zult nemen
om er even
uit te lopen.
Dat je geen jas meer nodig hebt
tegen regen en kou.
Ik weet het,
maar vraag me niet
of ik het ook besef.
Dat onherroepelijke
gaat mijn verstand
te boven.
Zo wonderlijk:
mijn hart kan jou
een beetje volgen
op je reis.
Was je aanvankelijk,
de eerste dagen,
nog heel nabij –
ik hoorde je praten,
ik zag je lopen –
later zweefde je
verder van mij
vandaan en kon ik
je steeds moeilijker
volgen.
Ik voel:
je reist steeds verder
weg van mij vandaan,
je reist het hoge licht
tegemoet.
Ik voel de afstand
groeien – dat doet pijn.
Maar ik weet:
hoe verder jij komt,
hoe stralender het licht,
hoe intenser de vrede,
hoe sterker de liefde.
Ga – en ga met God.
Dat is mijn hoogste,
mijn diepste wens.
Waar ben je mijn lief
mijn dode beminde
je graf is zo diep
en de hemel zo hoog
ik zoek naar je glimlach
maar voel mij een blinde
schiet hoog door de wind
nog een glimp uit jouw oog?
Waar ben je mijn lief
hoe kan ik je vinden
is al wie je was
in dat graf daar omlaag?
Of drijft nog je groet
door de geur van de linden
en spreek je me aan
met je stem van vandaag?
Waar ben je mijn lief
de vrucht van je wezen
de zucht van je ziel
je onmetelijk hart?
Onpeilbaar je straling
je schrift niet te lezen
ik beuk op het niets
op de grens die mij tart.
Waar ben je mijn lief
ik wil mij verwijden
en breek door de muur
en ontvang je bericht:
in nieuwe dimensies
daar dansen wij beiden
met al wat bestaat
in de kring van het licht.
En als ik over mijn liefde niet kan spreken –
als ik niet praat over je haren, en je lippen, en je ogen,
dan geeft toch je gezicht, dat ik mijn ziel bewaar,
het klinken van je stem, dat ik in mijn geest bewaar,
en de dagen van september, die in mijn dromen weer verrijzen,
zij geven aan mijn woorden en mijn zinnen vorm en kleur,
welk onderwerp ik ook maar aanraak, welk denkbeeld ik ook maar uitspreek.
Het is nog vroeg
ik ben alleen
omgeven door de stilte
de morgen ontwaakt
ik tast naar de wolken
omarmd door de wind
verlang naar jouw teken
van eeuwig bestaan
plots voel ik jouw zijn
in de roep van de ganzen
een troostvolle vlucht
vliegt aan mij voorbij
een tedere knipoog
van ons diepste wezen
jij was misschien eventjes
heel dicht bij mij
je bent voorgoed zoals ze zeggen
voorgoed nu van ons heengegaan
maar voor wiens goed, bedenk ik dan
nu ik alleen moet verdergaan?
voorgoed is eeuwig en altijd
voorgoed is verder dan de tijd
voor goed, voor jou? voor mij voor slecht
dat meen ik eerlijk en oprecht
Je bent gestorven maar niet dood.
Je beeld verschijnt als ik wat sta
te staren naar een pagina:
een Hawaii-bloes paars met rood,
je lange vingers op het bruidssatijn,
een hoofd waarvan ik weet dat het van jou moet zijn.
Ik heb je langzaam zien vervagen
tot ik de ramen van de kamer sloot
bang dat een zuchtje wind je weg zou dragen,
tot ik de lakens voor de ramen hing
en jij zo licht de achterdeur uitging.
Wanneer ik naar de bakker loop voor brood,
wanneer ik hyacinten ruik of chocola,
wanneer ik coniferen zie, avondrood
of schoorsteenrook, daar ga je dan,
de wolken achterna.
Jou hier achterlaten
is pijn, is verzet,
is machteloosheid.
Nu weggaan
van jou
is jou meenemen,
koesteren, verder
dragen
dan jij zelf
kunt gaan.
Mijn taak opnemen nu
is doen wat
ik te doen heb
en vertrouwen dat
afstand en afscheid
niet bestaan.
Het zal wel donker zijn, en stil, als je er niet meer bent.
Misschien zo stil en donker als het ademloos moment
waarop het zaallicht dimt voordat de film begint,
dat ogenblik. De hele eeuwigheid. Misschien.
Maar als je droomt dat je een vlinder bent,
kun je evengoed een vlinder zijn
die droomde dat hij mens was.
Je mag dit nooit vergeten. Op een dag
kust een van ons de ogen van de ander dicht
en moet dan weten: dit is louter pauze totdat alles
weer opnieuw begint. Jij en ik – geen stof, maar licht.
Wij waren samen de zee en het strand,
ontmoetten elkaar op die ragfijne rand,
de vloedlijn van ons samenspel
van schuren en smelten, geven en nemen.
Zo groeide zoekend de tere lijn,
die grillig, zout en zoet kon zijn.
Toen kwam de dood, verbrak de band.
De zee week terug. Verlaten strand.
Los zand.
Zachtjes streelt de wind
je haar
je ogen
je mond
Waarom zeg je niets?
Je bent zo koud
maar in mijn hart voel ik
de tinteling van jouw liefde
voor altijd
Hoe verder je weggaat,
hoe dichter ik toch bij je ben.
Zo vaak je vaart,
slaat het water in golven over mij heen.
Wanneer je paardrijdt,
houd ik de teugels tussen mijn tanden.
Waarheen je ook reist, ik blijf bij je zijn.
Ik ben de weg waarover je loopt,
Ik ben het water waar je in zwemt,
Ik ben het huis waar je woont
en de tent waar je slaapt,
een vacht onder je hoofd.
Jij bent de nabijheid,
die geen reis en geen einde kent.
Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.
Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maak ik de tafel klaar: een extra bord,
bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.
Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgene
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen?),
ik hoor, alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,
en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.
ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf
de woorden vind, als was het vanzelfsprekend:
Schuif aan; tast toe: er is op je gerekend.
we staan niet altijd stil
bij het woord 'samen'
maar het is een groot gemis
als 'samen' uit je leven is
ingezonden door Diny Berends
ons huis verloor het thuis
sinds jij er niet meer bent
het lijkt ineens een vijand
alsof het me niet kent
de kamers lijken groter
een leegte is gekomen
ons bed, eerst warme haven
heeft me de slaap ontnomen
bij nacht sluit ik gordijnen
die altijd open waren
want nu zijn vensters ogen
die donker naar me staren
het huis schijnt stil te kijken
hoe het me verder gaat
het lijkt zelfs of de oude klok
de uren trager slaat
het huis en ik, wij samen
we zijn van alles kwijt
ik zet de deuren open
we wachten op de Tijd
misschien is Tijd bereid
ons huis weer thuis te geven
misschien kan Tijd me leren
om zonder jou te leven.
De wereld was veel mooier
toen jij nog bij mij was
nu is hij grijs en grauw
gedaan dat hemelsblauw
ik wou dat jij nog één keer
ach, nog één keer bij mij was
Ik wil het verleden niet vergeten
maar ook niet gaan wonen in mijn verdriet
de beelden van jouw lach
moedigen mij aan
om de nevels op te lossen
waardoor ik naar het leven kijk.
Onze toekomst samen vervaagt
oude dromen vallen uiteen
mijn lichaam treurt en zoekt je nog
maar wat blijft buiten ruimte en tijd
is wat mij zo lief is aan jou
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bloem klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
ze vult gedreven al haar dagen
stopt ze vol tot aan de rand
en verpulvert streng de leegte
in haar dichtgeknepen hand
ze redt het best
schroeft haar alles gaat me goed lach
elke ochtend stevig vast
verbergt dan vlug wat ze niet aankan
laat niet merken van haar last
ze redt het best
in het donker van de nacht
komen tranen en de pijn
even breekt ze, even denkt ze..
het had zo anders kunnen zijn
ze redt het....best?
ze zeggen dat je dood bent
maar het is niet waar
ja, ik weet het wel
je bent niet meer hier
ik kan je niet meer aanraken
maar ik praat nog steeds met je
ik mis je lijfelijke aanwezigheid
je hand op mijn kop
je wang tegen mijn wang
je warmte om me heen
maar je bent altijd bij me
nee mijn lief het is niet waar
JE BENT NIET DOOD
dat ben je pas
als ik je zou vergeten
en dat mijn liefste is onmogelijk
want jouw pure ziel is voor eeuwig
met de mijne versmolten
Het is vaak zoiets simpels, het is
gemis van je stem bijvoorbeeld, geen
verhaal over landschappen meer, geen
gedoe met je was, je kleren
onaangeroerd in de kast. Het is van je handen
op zoek naar houvast de afdruk nog weten
op leuning en deurpost en je voetstappen
op het parket en de trap, dat zo willen
laten, bedenken: poetsen en wrijven is
slinks de tijd verdrijven, jouw tijd
moet hier blijven. Het is
zo simpel en groot als huilen
bij meikersen, appelstroop in de schappen
en geitenkaas op het brood.
Zo zal het zijn
Doof nu t licht en sluit je ogen
Jouw leven hier is om gevlogen
Maar je liefde blijft. En waar jij gaat
Zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
Is daar als de hoogste eik
En alle koningen en kinderen
Zijn daar gelijk
Jouw nacht van vrede is gekomen
Na een leven lang
Het heeste vuur
Laat nu die laatste droom maar uitkomen
En wees niet meer bang
Wordt dat als een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn
En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
Samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tod rust
Zo zal het zijn
En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
Met jou gaan.
Zo zal het zijn
Doof nu t licht en sluit je ogen
Jouw leven hier is om gevlogen
Maar je liefde blijft. En waar jij gaat
Zijn zon en maan gelijk
De kleinste bloem
Is daar als de hoogste eik
En alle koningen en kinderen
Zijn daar gelijk
Jouw nacht van vrede is gekomen
Na een leven lang
Het heeste vuur
Laat nu die laatste droom maar uitkomen
En wees niet meer bang
Wordt dat als een kaars zo klein
Zoals de zon schijnt na de regen
Zo zal het zijn
En waar jij gaat daar zullen vriend en vijand
Samen gaan
Wat stof is zal tot stof vergaan
En elke storm komt weer tod rust
Zo zal het zijn
En waar jij gaat laat ik mijn hart en ziel
Met jou gaan.