mijn lijf bloot
het verdriet naakt
maakt een reis
vanuit mijn tenen
parkeert nu in mijn hart
totdat ik de moed vind
een glimlach de kans te geven
mijn lijf bloot
het verdriet naakt
maakt een reis
vanuit mijn tenen
parkeert nu in mijn hart
totdat ik de moed vind
een glimlach de kans te geven
De liefste naam,
ik wil haar zeggen
schrijven, horen
schreeuwen en
zachtjes fluisteren
in de nacht
hoor mijn roepen
zie mijn zwijgen
droog mijn tranen die
onophoudelijk stromen
ik spreek je aan
met de liefste naam.
ik zit op de bank en kijk naar buiten,
het laatste straaltje zon lacht mij toe.
ergens in het bos hoor ik een merel fluiten,
ik ben in gedachten ,dicht bij jou
jij mijn grote liefde,
waar ik nog zo van hou.
dan denk ik ,waar zal je nu zijn?
hoe zal het daar verder gaan?
een echt ander leven zonder pijn?
het is alsof ik je armen voel om me heen,
even heel even, ben ik niet alleen.
we zitten saampjes op de bank,
en kijkend naar dat ene straaltje zon
en denkend ,hoe alles eens begon.
ik schrik op van de telefoon
ben weer terug bij de harde waarheid,
dit alles was slechts een ilusie, een droom.
want alles ja alles ,is weer heel gewoon .
heel veel liefs van je moederxxx
Een stukje uit mijn hart is verdwenen
Een stukje uit mijn hart is nu bij jou
Mijn onzichtbare kind
Ik mis je zo
Dansen op de sterren
Slapen op de wolken
Schommelen op de maan
Ik mis je zo
Als ik naar boven kijk
En een vlinder stuur
Voor een kus en een knuffel
Zeg jij dan wat terug?
Altijd een kind tekort
Geen warme knuffels
Het verdriet blijft
Het gemis dat groter wordt
Wat zou ik graag je stem nog eenmaal horen
Je lach, je grapjes, je verdriet
Ik kus je tranen weg
En zeg tot ziens mijn lief
Een vlinder land zachtjes op het raam
en klapt haar vleugels in
In mijn gedachte hoor ik jouw naam
Alsof je wilde zeggen, dit is een nieuw begin
Fluisterend hoor ik:
'In jouw hart blijf ik altijd bestaan'
Toen vloog de vlinder, de hemel tegemoet
Veel te vroeg, te jong ben je heengegaan
Je hebt dapper gestreden, ga maar mooie vlinder, het is goed
Als een hemelskind in de moederschoot
zomaar plotseling komt te overlijden
Ervaar ik in mijn hart druk, gekrijs en geduw
hoewel een lieve engel je mee komt begeleiden
Geef de zorg van jouw broos en gekwetst kind
over aan de forse dragers van het Licht
Moge de liefde je van dit intens verdriet
en het wankelend vertrouwen bevrijden
Jouw kleine heeft je onvoorwaardelijk lief
al uit hij zich nog enkel via gevoel
Hij zou liever niet bij je weg willen gaan
en hecht zich zielsgraag aan jouw hartswarmte
Blijf niet alleen zitten met het gemis en verlies
kom er geleidelijk aan voorzichtig mee naar buiten
Huil en groei mee met je kind in gedachten
laat mijn warme woorden deze pijn verzachten
Leg nou die krant maar even neer,
echt lezen doe je toch niet meer,
huil nou maar even.
Ja, tegen iemands lichaam aan
zou dat natuurlijk beter gaan,
maar huil nou even.
Dat jij de enige niet bent,
dat is een troost die je al kent,
dus huil maar even.
Een ander troosten voor verdriet,
dat kan ook niet, dat kan ook niet,
maar huil toch even.
Altijd maar flink zijn is niet goed:
als je niet weet hoe ’t verder moet,
huil dan toch even.
Straks, met nog tranen langs je kin,
denk je ineens: ik heb weer zin
om door te leven.
Ik blijf altijd
aan je denken:
hoe je liep
en hoe je lachte,
hoe je keek.
Ook je naam
blijft altijd bij me,
want van jou
is er geen tweede.
En door steeds
je naam te noemen,
zal ik jou
nooit meer vergeten,
zal je niet
voorgoed verdwijnen,
ook al krijg ik
nooit meer antwoord.
Mijn gedachten
laten jou niet
in de steek.
Ik hoop dat ze je vleugels geven,
zodat je overal kunt komen,
dat je terugkomt in mijn dromen,
met me meevliegt door mijn leven.
Dat ze je nieuwe ogen geven,
zodat je nog naar ons blijft kijken
en ons toch nog kunt bereiken,
ook al is het soms maar even.
Ik hoor je niet, ik zie je niet.
Waar je nu bent? Ik weet het niet.
Ik kan alleen maar gissen.
Ik zal je heel erg missen
en overvol zijn van verdriet.
Het schreeuwt in mij: verlaat me niet.
Vraag me niet
hoe ik er doorheen
gekomen ben:
ik weet het niet.
Vraag me niet
wat ik gedacht heb
en gevoeld:
ik weet het niet.
Ik weet alleen nog maar
dat ik geen weg
meer wist,
dat elke dag mij
zwaar viel,
dat elke dag
een dag te veel was.
Hoe het licht geworden is?
Ik weet het niet.
Alles wat ik weet, is
dat ik vastgehouden werd,
geholpen en geleid.
Door wie?
Ik weet het niet.
Maar elke morgen
zeg ik: dank u wel.
Ik zou graag slapen deze nacht
nu jij dood ligt, slapen,
slapen, slapen terzijde
van jouw volkomen slaap
om te zien of ik je zo
bereiken kan!
Slapen, een morgenstond in de avond
bron van de rivier, slapen;
twee dagen die samen opgaan
in het niets, twee stromen
die aan het eind samenvloeien;
twee eenheden alsof het één is
tweemaal niets alsof het niets is.
Ik zou zo graag je dood verslapen.
Ik heb mijn handen om mijn buik gevouwen,
mijn handen en mijn buik zijn leeg.
Zo leeg.
Onverwacht ben je uit mij weggegleden.
Wat ging er mis?
Waarom dat vroege komen?
Nu is er in ons hart een onmeetbaar verdriet.
Omdat we nooit zullen weten,
hoe je geworden zou zijn.
Te vroeg, te vroeg,
zo pril, zo heel erg prematuur,
ons kindje van het eerste uur.
Liefde reikt verder dan de maan
verder dan de sterren
niemand weet hoe ver het kan gaan
het reikt oneindig ver
zo ver als nodig is
tot aan die ene ster
nooit uit je gedachten
nooit worden ze vergeten
dat ze er waren mag de hele wereld weten!
jouw tijd van leven
was te kort
voor ons leven samen
nooit meer
nooit weer
tolt rond in mij
maar toch
ons leven
samen
blijft bestaan
Kind
ons kind
ik kleed je
in een mantel van satijn
kroon je
met goud en smaragd
jij kleine wijze prins
dappere strijder
zo vol van leven
zoveel heb je gegeven
en nu....
nu is het zover
we moeten alleen verder
Lieve jongen, de dag dat jij werdt geboren,
Beklom ik de hoogste toren,
Mijn trompet, die nam ik mee,
Vondt dat de de gehele stad,
Dit heug'lijk nieuws moest horen.
Vele jaren later nu,
En wat is het immens stil,
Maar dat is niet aan mij,
Men zegt: Het is God's Wil.
maandenlang verheugen
jouw wiegje dat bleef leeg
jij mocht niet bij ons blijven
nauwelijks een ademteug
jouw stemmetje zweeg
jouw gekrijs jouw levenskreet
die wilden we horen
maar het bleef zo angstig stil
wie houdt nu rekening met de dood
terwijl je net bent geboren
afscheid voor het leren kennen
ons kindje klein en teer
rouw- in plaats van kraambezoek
geen tranen van geluk
mijn god, dit doet zo’n zeer
Ik zal aan jou blijven denken,
want ik wil niet
dat jij voor niets geleefd hebt.
Uiteindelijk zal de dood onecht zijn
en zal leven waar zijn,
jouw leven,
zoals het zich ontrolde
in zonnig licht
en treurig duister.
Nu jij er niet meer bent,
mag ik de parels van herinnering
rijgen aan een snoer
dat mijn leven siert
zo lang mijn dagen duren.
Eens hebben we haar gekregen
Zij was één grote belofte
Nu moeten we haar afstaan
Het wonder van haar geboorte
Het wonder van haar leven
En het wonder van haar dood
Zullen altijd bij ons blijven
En dan ................
gaat je kind dood
ondraagelijke hartepijn
dit leed onmeetbaar groot
zal altijd bij je zijn.
En dan...................
sta je alleen
alleen met je verdriet
de mensen om je heen
zien al je tranen niet.
En dan................
gaat het leven door
een lange weg van rouw
het kind dat je verloor
blijft levenslang van jou
Het ligt niet
in de lengte
of zwaarte van tijd
of iets
je lief en dierbaar is
Het ligt
in de diepte
van het verlangen
in de liefde
waarmee
je lief hebt
In de liefde
ligt
het verdriet
als je verliest
En je huilt
omdat
in je tranen
je liefde ligt
Kleine Prins
jij sterft
vandaag
een stille dood
over jou gebogen
worden mijn ogen
watervallen
de stroming
van mijn tranen
zoekt zijn weg
in de bedding van mijn wangen
nooit meer
wordt nu
voor altijd
Met jouw lichaam
werd de glans van mijn lichaam begraven.
Vreugde werd een vergeten woord.
Elke dag is nacht
is leven zonder adem
is beschadigd en beschaamd
stikken in verboden verdriet.
Sinds jouw dood
weet ik niets meer van leven
en verdwaal ik
moe en bang
alleen
met een verlangen
naar wat niet meer kan.
Dag lieve kleine regenboog
Wat zijn jouw kleuren mooi
Wat zing je zacht
Wat sprankel je lief
Mijn hart zingt ook naar jou
In het begin staat iedereen nog voor je klaar
Maar naarmate de tijd verstrijkt stik je van eenzaamheid
Mensen lijken te vergeten met welk verdriet je zit
In de eerste weken en maanden ben je dagelijks nog in een ieder zijn gedachten,
Maar na bijna een jaar, zit niemand nog op je tranen te wachten.
Mensen gaan door met hun leven, en blijken te zijn vergeten
dat je nog op hun steun zit te wachten.
Voor iedereen gaat het leven gewoon door. Maar voor mij voelt dat allang niet meer zo.
Je leeft je leven omdat het moet
Ook al heb je soms nergens nog de moed.
Verlangend naar een tijd van toen.
KON ik die ZONDAG nog maar 1x over doen.
Dan was mijn meisje nog bij mij
dan had ik er 4 om me heen
konden we samen genieten van de mooie dingen
en de echte vrienden om ons heen.
Maar helaas het is niet zo,
we zullen verder moeten zonder haar
En ook zonder de mensen waarvan je dacht dat het je echte vrienden waren.
T klinkt hard maar die mensen komen er nog wel achter hoe het is.
En dan zeggen ze 'had ik maar'.....
Maar aan die woorden heb ik niks
't is omdat ik Eleonora MIJN MEISJE zo mis.!!!
Wat uit liefde wordt geboren
kan niemand ontkennen
zal altijd bij jullie horen
In tijden van verdriet
is er altijd een engeltje die je steunt
ook al zie je ze niet
het woord verwerken, dat klopt niet
dat is verkeerd gekozen.
je kind verliezen, dat verwerk je niet
dat is uit den boze.
alleen lotgenoten weten dat
zij snappen wat ik bedoel,
een buitenstaander kent dat niet
dat pijnlijke gevoel.
het gevoel dat alles overheerst,
zo leeg,zo vol van pijn en bang
dat verdriet dat blijft er steeds
ons hele leven lang
natuurlijk,komen er ook mooie dagen
dan schijnt de zon ,voor iedereen.
maar telkens is het weer te merken
in je verdriet ben je toch alleen
maar een ding wil ik zeggen
ook al is dat moeilijk uit te leggen
met deze dagen zijn we zeker niet alleen
want alle die we zo lief hadden
zijn heel dicht om ons heen.
heel veel liefs voor allen
die ook een kind hebben moeten missen
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Ik herinner me alles,
van je schoonheid.
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Waar ter wereld
Ben je heen – waar?
Je kunt niet zomaar weg zijn.
Zijn de engelen blind?
Ik mis je zo!
Je kunt niet zo maar weg zijn.
in een zachte doek gewikkeld
zp stil, zo mooi
een wonder
alles ben jij
voor je papa en mama
hun hart klopt
nooit meer zonder
Je zeuren
is geen zeuren.
Het is het zeer
van je pijn,
het is het bittere vocht
uit de wond
van je ziel.
Het is het schrijnen
en stille schreien
van je verdriet.
Het is je verlangen
om nog eens te mogen vertellen,
om herinneringen te delen
en te zeggen,
hoe je hem
mist.
Het is je vragen:
Wil nog eens
naar me luisteren.
Zeg met je ogen:
Ik mag vertellen
wat je hart bezwaart
en bezeert.
Zijn er woorden te vinden
voor wat ik van binnen voel
Zijn er woorden te vinden
die jou kunnen omschrijven.
Zo vaak mist een woord het doel.
Een kind zo verweven
met wie ik ben.
Sinds ze wegvloog
is het soms net of
ik mezelf niet herken.
Zijn er woorden te vinden
die mij kunnen zeggen
hoe ik me voel.
Zijn er woorden
die me uit kunnen leggen
wat ik allemaal beleef.
Misschien moet ik stoppen
met zoeken naar woorden.
Voelen is genoeg.