Eensklaps
Roland Jooris
Als een duif
opvliegt
neemt geen geluid
haar plaats nog in:
eensklaps
en wit
laat zij slechts
verte
in mij na
Extra informatie
Gedichten na een overlijden
9 resultaten
Titel
Auteur
Ga maar
Mientje Luiken
De onheilstijding
die ik hoorde
heeft mij tot op het bot verkild.
Ontredderd
zoek ik naar de woorden
voor zoveel wat ik zeggen wil.
Wreed
werd jij ons afgenomen
onverwacht sloeg het noodlot toe.
Jouw leven
zomaar afgebroken
ruw en schijnbaar zonder doel.
Vol onbegrip
zocht ik de plaats
vanwaar je lichaam in het niets verdween.
Je wezen
waarde zoekend rond
alsof jijzelf ook nog niet wist waarheen.
Ik voelde
hoe je ziel nog vocht
om allen die je liefhad los te laten.
Je riep me.
Ik liet je in mijn wezen toe
en heb je troostend aan de eeuwigheid gelaten.
Ga maar, zei ik,
ik zal er zijn
voor hen, die jij zo onverwacht moest achterlaten.
Niets zal ooit nog hetzelfde zijn
Mientje Luiken
Het is absurd,
het is onaanvaardbaar
dat zo weinig, één fataal moment,
een einde maakte
aan zo’n veelbelovend jong leven.
Ineens is de wereld koud en leeg
en niets zal nog ooit hetzelfde zijn
nu hij er niet meer is.
Het is alsof we allemaal een beetje sterven,
alsof op dit moment ook ons leven stokt.
We kunnen niet en willen ook niet vooruit,
want morgen is één groot, donker gat.
Het liefst zouden we teruggaan naar gisteren,
toen alles nog goed was,
maar gisteren is voorbij, een droom voor altijd.
Als we uit die droom ontwaken,
zal hij er niet meer zijn
en blijkt het leven zelf een nachtmerrie geworden.
Alles in ons schreeuwt uit protest
tegen het zinloze van deze dood.
We kunnen niet en we willen niet,
maar we moeten hem loslaten voor altijd.
Het onherroepelijke van dat moment is nu gekomen,
nu we hier bijeen zijn
om elkaar daarin nabij te zijn.
<p>Als een bloem
Dichter onbekend
Als een bloem zo is het leven
‘t Begin is teer en klein.
De één die bloeit uitbundig,
De ander geurt heel fijn.
Sommige bloemen blijven lang,
Weer andere blijven even.
Vraag niet bij welke groep je hoort,
Dat is het geheim van het leven.
<p>De dood komt
H.W.J.M. Keuls
De dood komt immer onverwacht;
Al sterven wij ook maanden, jaren,
Al ligt de wanhoop uit te staren
Naar 't dalen van den laatsten nacht,
Het leven met verbeten kracht
Wil nog zijn murwe buit bewaren:
De dood komt immer onverwacht.
Geliefde, maak mijn uren zacht,
Leg stille handen op mijn haren,
Spreek woorden, die de pijn bedaren,
Want weet: het is nog niet volbracht,
De dood komt immer onverwacht.
<p>Midden in 't
Dichter onbekend
Midden in 't leven
nog zoveel te geven
Idee en plannen te over
in één keer voorbij
Voor ons was je een kei
enig in je soort
We zetten ons leven
in jouw gedachten voort
Achter tranen van verdriet...
schuilt een glimlach van herinneringen...
Sterven is een manier van leven
Jetty Roels
Sterven is een manier van leven.
't Is zich een laatste maal geven,
aan alles wat men bemint.
't Is een laatste maal wenen,
om wat men droevig vindt.
Sterven is een manier van voelen.
't Is het bevredigen van al het verlangen,
als de dood nader schrijdt,
en rond alles een nevel komt hangen,
dan schreidt men zonder spijt.
Leven is een manier van sterven.
't Is een eindeloze wachten,
al die nachten,
dat de dood niet kwam,
dat ze niet nam.
Leven is een manier van voelen.
't Is al de diepte ,al de pijn,
die men kan verwerven.
Moest ik nu sterven,
mijn laatste groot gevoel
zou vriendschap zijn.
Weg
Cees Nooteboom
Ik ben de weg.
Ik sta als een pijl
gericht op de verte,
maar in de verte
ben ik
weg.
Als je me volgt,
hierheen, daarheen, hierheen,
moet je er komen,
hoe dan ook,
Weg is weg.
Wij staan nu alleen
Mario Linders
Niemand had dit gedacht
'S morgens vroeg van huis
'S avonds niet meer thuis
Dat is jou overkomen
De dood heeft je het leven ontnomen
Nooit meer zoals het was
Nooit meer zal er een morgen komen
Want plotseling ging je heen
En nu staan wij alleen.