Heej gouden medaille van me,
Wat denk je nu, mijn moeder is gek geworden. Nee hoor, ik had 3 gouden medailles en daarvan ben ik ééntje kwijtgeraakt door iemand die met grote snelheid door de bocht wilde en dit niet kon. Het klinkt misschien vreemd maar het slaat op Sven Kramer, die op de 10 km 4 binnenbochten nam en daarmee een gouden medaille misliep. Ja dat was wel heel jammer voor hem, vooral omdat iederéén erop rekende. Het is natuurlijk heel vervelend voor hem, maar ik denk dat hij maar moet denken dat er veel ergere dingen kunnen gebeuren. B.v een kind verliezen, dat is bijna het ergste wat je kan overkomen. Een kind wat uit liefde is geboren, een kind wat met liefde 9 maanden gedragen is, en wat is er dan niet mooier om dat kindje in je armen te krijgen als het geboren is. Dat kindje wat een prachtig meisje is. Onze tweede. Ja dat meisje was jij. Zo mooi en zo fijn en zo gewenst. Met liefde hebben we je grootgebracht en toen Joran er nog bijkwam was ons gezinnetje compleet. Wat waren we blij met jullie drieën. Dit sprookje duurde 17 jaar, 2 maanden en 13 dagen en toen was er iemand die ons het geluk niet gunde en die blies het sprookje uit. Jij werd van ons afgenomen en wij moeten door met ons leven wat niet meer de waarde heeft van weleer. Mijn liefde voor jou, Ariëlle en Joran zit diep in mijn hart en zal daar altijd blijven zitten. Bij sprookjes loopt het altijd goed af, want de eindzin is meestal: ze leefden nog lang en gelukkig. Maar deze zin past niet zo goed bij ons sprookje. Ik zal daar nog een andere zin voor moeten bedenken, maar er schiet me op het ogenblik eigenlijk niets te binnen. Of zoiets van: Ze leefden met een groot verdriet en pijn in hun hart hun leven verder. Maar zo is het wel. En een ieder die zoiets meegemaakt heeft zal dat vast en zeker beamen.
Vandaag was mijn eerste gouden medaille een beetje verdrietig. Ze snapte niets meer van sommige zinspelingen, dus hebben we daar eerst maar eens over gepraat. Daarna voelde ze zich een stuk lichter. En met mijn derde medaille gaat het zoals het met een 15 jarige gaat, een echte puber die aan het ontdekken is dat hij een eigen persoonlijkheid is en die zijn mondje nu ook aardig gaat roeren. En ja dan is er nog een medaille maar die is nooit uitgereikt, omdat de finish niet gehaald is. Lieverd, vandaag houd ik het hierbij. Ik stuur mijn kussen, knuffels en smakkerds weer richting jullie sprookjeswereld. Daar waar geen verdriet, pijn, ruzie, oorlog enz is maar waar jullie leven in harmonie en vrede. Ik houd van je en mis je en dat kan niemand van me afnemen.
LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE-LOVE