Toespraken tijdens de afscheidsdienst door Floris, Marien de Langen en Ellen:

Toespraak van Floris:

Heel gek om hier zo te staan. Normaliter zou Yves hier gewoon staan,
eigenlijk zoals altijd. Of het nu het gedichtje was bij het overlijden van
zijn zus, de speeches bij zijn vader en moeder, maar ook de lange
speech bij het overlijden van onze moeder. Zijn speeches, altijd in
chronologische volgorde verteld, werden zorgvuldig opgebouwd. Met als
een soort van Youp van het hek plottwist bracht hij het gehele verhaal bij
elkaar om tot een sluitend einde te komen. Ik zal moeten breken met
deze traditie, simpelweg omdat ik dat niet op zijn gevatte manier kan;)…

Wel wil ik beginnen met een korte introductie van Yves. Yves werd
geboren in Haarlem, 20-4-1957. Voor 1 ieder die zijn boekje heeft
gelezen, was zijn jeugd een mix van luxe, maar ook met spanningen
thuis. De vroege dood van zijn zusje, het tijdelijk moeten onderduiken
nadat zijn vader een iets te pittige column had geschreven in de
Panorama, maar ook de strenge opvoeding thuis waren niet altijd prettig.

Hij wist van vroeger uit al dat je hard moest werken om iets te bereiken.
Zijn autowashandel die hij opzette toen hij 12 was en waar hij kinderen
uit de buurt voor zich liet werken, hij hoofdredacteur werd van de
schoolkrant tijdens zijn studie, maar ook werd hij Neerlandicus na zijn
studie Neerlandistiek. Een paar jaar later werd hij doctorandus, een titel
dat hij overigens niet veel gebruikte. Zijn proefschrift “tot profijt en
genoegen” over de uitvinding van de boekdrukkunst, heb ik helaas nooit
goed kunnen lezen (veel te moeilijk en soms wel een beetje
slaapverwekkend ;). De drive om te hard te werken, ongeacht zijn
vermoeidheid soms en zijn lichtelijke OCD (alles in keurige bewaarde
mappen op alfabetische volgorde) zullen voor velen herkenbaar zijn.
Yves leek sterk op zijn vader, onze opa, die hij altijd heeft bewonderd om
hoe hij was en wat hij had bereikt. In alle facetten van zijn leven zie je dit
terugkomen. De Bourgondische levensstijl, zijn fascinatie voor boeken,
het schrijven van verhalen en gedichten tot het uitbrengen van zijn eigen
boekje (zijn vader had dit immers ook gedaan).

Werk was ook zijn uitlaatklep. Bij Mitros vond hij, na een korte periode bij
de NWR, zijn geluk. Hier kon hij maatschappelijke vraagstukken
oplossen, aanschuiven en overleggen met directieleden en hij had zijn
eigen kamer. Iets om trots op te zijn. Achterin de gang en urenlang
achter elkaar stukken typen over hoe wijken anders konden worden
ingericht. De vele uren aan directievergaderingen met Theo Woertman
en vooral Marien de Lange, zouden voor vele van ons als een
nachtmerrie klinken, echter voor Yves was dit een hoogtepunt.

Yves kon je ook bellen als de media om de hoek kwam kijken. Hart van
Nederland, RTV Utrecht, de radio, het plaatstelijke suffertje, omroep
Max, het journaal etc etc, Yves genoot van mediaoptredens. Vaak moet
de media zijn best doen om iemand te spreken te krijgen, maar ik
vermoed dat ze met Yves een schot in de roos hadden.

In de periode waarin hij 2 fantastische kinderen kreeg (;)), met Carla aan
zijn zijde, was het niet altijd even gemakkelijk. Om de balans te zoeken
tussen werk en privé probeerde Yves ook sociaal-maatschappelijke
taken uit te voeren. Eerst als leider van ons voetbalelftal, later ging hij
het bestuur in. Beiden rollen beoefende hij niet al te lang. De moeilijkheid
voor hem was het samenwerken met mensen die een kortetermijnvisie
hadden of die er niet voor de volle 100% tegenaan gingen. Het was alles
of niets voor Yves, geen half werk.

In de tussentijd probeerde Yves ook te sporten en dus in beweging te
blijven. Vroeger handbalde hij (niet te verifiëren helaas, dus we blijven
lichte twijfel houden) en dus pakte Yves het sporten ook weer op. Hij had
zijn vaste tennismaatje Dirk, met wie hij in het weekend altijd tenniste.
Sorry Dirk, maar het werd standaard 6-0, 6-1, 6-0 voor Yves. Wie denkt
dat de lol eraf was voor beiden, heeft het goed mis. Elk weekend kwam
Yves thuis alsof hij net Wimbledonkampioen was geworden. Hij genoot
oprecht van elke overwinning en “gunde” dan Dirk een game.
Bloedfanatiek tot het eind.
Een keerzijde hiervan waren wel de blessures. Talloze keren had hij
spierscheuringen, tennisarmen, last van zijn hamstrings, de liezen,
bovenbenen, zijn rug etc. Een wedstrijd zonder blessure was eigenlijk al
een overwinning.

Onze vakanties…. (stilte). In een doorgerookte auto, urenlang onderweg
naar Zuid-Frankrijk, was een documentaire waard geweest. Yves
bereidde zich dagenlang voor op de reis. De route op de kaart kreeg een
gele kleur, alle op- en afritten werden opgeschreven en met een rode
kleur aangemerkt en zelfs de omleidingsroutes had hij uitgestippeld en
lagen klaar in het dashboardkastje. Uiteraard ging het toch fout. Eerst
het inpakken van de koffers in de auto (waarom neemt een mens zoveel
spullen mee?) en uiteraard hield Carla de wegenkaart ondersteboven,
waardoor we de afslag weer eens misten en we uren later op
bestemming aankwamen. Het was voor Yves altijd stressen en een paar
dagen afkoelen geblazen, voordat hij echt van zijn vakantie kon
genieten.
Uiteraard bezochten we altijd diverse kastelen, kathedralen, nog meer
kastelen en als klap op de vuurpijl een “opgraving” die zijn weerga niet
kende. Urenlang in de kokende hitte naar boven lopen voor 3
rotsblokken en 4 half, vervallen pilaren. Voor ons was het allemaal
hetzelfde, voor Yves een unieke kijk in de geschiedenis.

Deze tripjes werden later steeds minder, toen Carla de diagnose MS
kreeg. In de loop van de jaren, ook toen wij het huis al uit waren, ging het
steeds slechter met haar. De rol van Yves veranderde steeds meer naar
mantelzorger, een rol die hij zo goed mogelijk probeerde te doen, maar
hem uiteraard niet op het lijf was geschreven. De combinatie zorg en
werk viel hem zwaar. Een verdrietige periode volgde toen Carla
overleed.

Yves miste het gezelschap om 17:00. De standaardtijd voor een glas of
glazen wijn en daarna eten. Een moment om de gehele dag (uiteraard in
chronologische volgorde verteld) door te nemen, iets wat hij altijd al had
gedaan. Gelukkig ontmoette hij al vrij snel Ellen. In alles merkten wij dat
hij een nieuwe start wilde maken. Ze gingen samenwonen in Breukelen
en trouwden in kasteel Sterkenburg. Hun gezamenlijke liefde voor uitjes
naar nog meer kastelen en kathedralen, het meebrengen van een
souvenirtje van elke reis en het samen de dag doornemen, zorgde dat
Yves zich weer helemaal herpakte. Dat zijn hart- en voetproblemen en
kortademigheid daar soms roet in het eten voor gooide, maakte hem
vaak nog strijdbaarder om wel die uitjes te blijven doen.

Yves besloot het rustiger aan te doen. Hij ging een jaartje eerder met
pensioen en had meer tijd om te schrijven, te lezen en zijn
boodschappen te doen (het was topsport voor Yves om zoveel mogelijk
bonusaanbiedingen te scoren). Ook het schrijven vond hij leuk en wilde
de jaren ook gebruiken om zijn memoires te schrijven. Uiteraard had
Yves na amper 3 maanden zijn eerste boek al bij de drukker liggen;).

Afgelopen maandag overleed Yves zeer plots. Hij was er zeker nog niet
klaar voor. Aan alles kon je zien dat hij nog veel langer van dit leven had
willen genieten. Hij was strijdbaar, maar hij had gewoon enorm veel
pech. Voor ons als kinderen en kleinkinderen (Abel, Josephine en
Jesper) enorm moeilijk te bevatten, maar wij staan stil bij alle mooie
momenten die het ons heeft gebracht.

Het prachtige nummer wat we zo gaan horen is van the National. Het
gaat over loslaten en jezelf soms machteloos voelen als je iemand
verliest. Treffender kan wat ons betreft niet.

Rust zacht pa.

Toespraak van Marien:

Natuurlijk had ik hier, net als jij Floris, liever niet gestaan. Yves was net met jou, Ellen, een nieuwe levensfase ingegaan waarin genieten, cultuur en reizen het motto was.
Dat dit nu niet zo kan zijn is intens verdrietig. Voor jou, voor Yves en iedereen om hem heen.

Zelf ben ik, Marien de Langen, 11 jaar vriend en collega van Yves geweest en hebben wij intensief met elkaar samengewerkt. 5 jaar bij de Mitros in Utrecht en 6 jaar bij de Vernieuwde Stad. Ik wil daar graag iets over vertellen en dan natuurlijk vooral over de betekenis die Yves daarin had.

Van Yves mocht ik mijn toespraken nooit helemaal uitschrijven. Dan werd het te plichtmatig vond hij. Maar, sorry Yves, vandaag heb ik dat voor de zekerheid toch maar wel gedaan.

Mitros.
Toen ik in 2006 als bestuurder bij de Mitros ging werken werkte Yves daar al enige jaren. Hij was manager strategie en communicatie. Vanuit die rol mocht Yves zich met zowat alles bemoeien en dat deed hij dan ook naar hartenlust.
Hij was, zoals Yves dat alleen kon, beschaafd geërgerd, over het feit dat Mitros teveel naar binnen gekeerd was en te weinig maatschappelijke betekenis had in Utrecht en Nieuwegein. Dat moest anders.
In hoog tempo – Yves kon behoorlijk de turbo aanzetten – gingen we een nieuw strategisch plan maken waarin de wijkaanpak centraal stond. Niet alleen bakstenen maar ook mensen en wijken centraal stellen. Het plan werd uiteraard door Yves geschreven – die jaloersmakend makkelijk en goed kon schrijven – en kreeg de prachtige titel Waardevol Wonen. Een alliteratie was verplicht vond Yves.
Yves was ook heel actief met het organiseren van ontmoetingen van alle betrokkenen bij de volkshuisvesting in de Utrechtse regio. Zo organiseerde hij regelmatig Mitros podia, de jaarlijkse nieuwjaarsbijeenkomst voor heel bouwend Utrecht en ontvingen we meerdere ministers die naar onze wijkaanpak kwamen informeren. En Yves altijd in de rol van regisseur en interviewer waardoor hij al vragen stellend toch precies de kant op kon die wij graag wilden.

Een bijzonder project van Yves was U-in-de-wijk wat hij samen deed met de gemeente Utrecht en RTV-Utrecht. Wijktelevisie in Utrecht waarin wijkbewoners zelf journalist zijn en met hun reportages de wijk voor elkaar en anderen leesbaar maken. Hij was met veel succes hier 4 jaar bij betrokken als aanjager en voorzitter.

En dan de Vernieuwde Stad.
Yves is daar als mede-oprichter 20 jaar lang de secretaris van geweest. En zeg ik mede namens mijn collega voorzitters Jim Schuyt en Cees van Boven, dat deed hij voortreffelijk.
Yves beschouwde de Vernieuwde Stad als de eredivisie in corporatieland. Ook hier nam hij weer de rol van regisseur op zich. Tijdens de vergaderingen stelde hij zich dienstbaar op en zei alleen iets als dat echt nodig was. Verder liet hij ons als voorzitter het werk doen om het onstuimige gezelschap van zo’n 25 corporatiebestuurders in de hand te houden.
Voor en na de vergaderingen was Yves echter zeer actief en een spin in het web. Hij wees iedereen op een heel aardige maar duidelijke manier op de afspraken en deed suggesties hoe het aan te pakken waardoor de Vernieuwde Stad een stevig netwerk van medewerkers en bestuurders is geworden.
Yves genoot hier volop van.
Hij genoot bijvoorbeeld ook van het aanbieden aan de minister van een boekje over maatschappelijk vastgoed van woningcorporaties, Vastgoed voor de buurt, wat hij samen met Radboud Engbersen had gemaakt. Jammer was dat de minister Stef Blok heette die de volkshuisvesting niet echt vooruit heeft geholpen, maar we stonden wel bij een minister.
Ook het jaarlijkse congres van de Vernieuwde Stad met een grote zaal vol mensen was een kolfje naar Yves’ regisserende hand. Het was de bijeenkomst waar de Vernieuwde Stad zich presenteerde en waar je als volkshuisvester echt geweest moest zijn.

Tenslotte zeg ik ook nog graag iets over de persoon Yves.

Allereerst zijn enorme betrokkenheid is het eerste wat ik graag wil noemen. Je kon altijd rekenen op Yves.

Yves was geliefd bij heel veel mensen. Hij kende enorm veel mensen dwars door alle organisaties heen, had aandacht voor hun verhalen, onthield ze en kwam er weer op terug bij de volgende ontmoeting.

Naast attent was Yves liefdevol. Dat hebben we gezien zoals hij sprak over Carla, Floris en Ivan en Ellen en ook in de zware periode dat Carla steeds zieker werd en uiteindelijk overleed.

Yves kon ook behoorlijk eigenwijs zijn. Die eigenwijsheid kondigde zich meestal aan als hij een zin begon met: Met alle respect… vervolgens ging hij graag nog eens uitleggen waarom het naar zijn idee niet de goede kant op ging. In een Raad van Commissarissen – toch allemaal gewichtige mensen – viel dit niet altijd in goede aarde. Dat kon Yves dan toch best ingewikkeld vinden want hij had toch immers gelijk.
Yves ging altijd onberispelijk gekleed. Dat vond hij belangrijk en een beetje ijdel was hij zeker ook.
Een bijzonder moment was ook toen hij verslag kwam doen van weer eens een culturele reis die hij had ondernomen. Deze keer deed hij geen verslag over die reis maar over een bijzondere ontmoeting. Hij vertelde opgetogen en heel enthousiast kennis te hebben gemaakt een enorm leuke vrouw. Dat was natuurlijk Ellen.

En uiteindelijk nadat Yves al met pensioen was heeft hij nog met Eric Harms een prachtige serie interviews gemaakt met de fantastische titel Voltooid Verleden Vestia. Zowaar een titel met een dubbele alliteratie. Yves ten voeten uit.
Graag wil ik je nog eens bedanken wat je voor de volkshuisvesting en mij persoonlijk heb betekent. Dankjewel Yves

Toespraak van Ellen:

Wat fijn om te zien dat er zoveel mensen zijn gekomen om afscheid te
nemen van Yves…
Yves was gek op aandacht, dus hij had dit geweldig gevonden. Yves praatte
ook graag en kon goed spreken, waarbij hij ook de mazzel had om in het
bezit te zijn van een mooie, warme stem.
Hij zei eens tegen mij: …El, een goede toespraak bestaat uit 3 onderdelen.
Dat heb ik onthouden en geprobeerd dat wat ik met jullie wil delen daarom
op dat aantal te baseren. Dat is maar goed ook, want ik praat graag en veel
over Yves, maar we willen niet het risico lopen dat ik niet meer op kan
houden…
Ik ga jullie iets vertellen over de afgelopen periode, over de keuze van de
muziek en over zijn uilenverzameling.

Tijd
Te snel en te kort. Na een uitstapje met de kleinkinderen, op zondag 4 juni,
werd Yves op maandag met klachten opgenomen in het ziekenhuis. Vrij snel
hoorden we dat hij kanker had, waarbij het erop leek dat er ook al sprake
was van uitzaaiingen in zijn hoofd.
Of daar nog iets aan te doen was wisten we niet, maar het zag er slecht uit
en jullie zullen de schok en het verdriet waarmee wij na twee dagen naar
huis gingen begrijpen. In de weken daarna volgde onderzoek en wachten op
uitslagen. In de tussentijd praatten wij veel, huilden zo nu en dan, maar
probeerden ook de gewone dingen zoveel mogelijk door te laten lopen.
Maar juist met de gewone dingen die hij zo graag deed, kreeg Yves moeite.
Typen, lezen, koken… Hij vond het verschrikkelijk dat hij fysiek zwakker
werd, maar ik bewonderde juist zijn kracht die ik zag in de manier waarop hij
daarmee omging. Niet meer kunnen typen? Dan maar tekst inspreken, niet
meer een moeilijk boek kunnen lezen? Dan maar een Suske en Wiske. Koken
dan maar met minder ingrediënten. En met hulp van mij uiteraard, maar het
door mij over laten nemen? … dat liever niet.
Opgeven? Zeker niet, hij hield hoop op een behandeling.
Na de maandag van het onderzoek volgde een week later ook op een
maandag de uitslag. Die was niet goed, en vrijdag hoorden we dat hij niet in
aanmerking kwam voor de medicijnen die nog op tijd iets voor hem konden
doen. Er was nog maar heel kort tijd, …tijd waarin hij het leven echt niet
zonder slag of stoot heeft losgelaten.
Maandag 26 juni, slechts 3 weken na het eerste bericht, is hij om 15.30 rustig
ingeslapen…. Véél te snel, ... maar Yves deed eigenlijk álles snel.
Dus hoe bizar het ook klinkt, …het paste bij hem.
Maar de tijd was natuurlijk ook veel te kort. Nog maar een jaar met
pensioen en allerlei plannen voor de toekomst die hij niet meer kan
realiseren. Nog een boek maken, zich inzetten voor de Stichting Vrienden
van de AA, waar hij met zóveel enthousiasme als voorzitter aan begonnen
was, dat het weleens leek alsof hij een nieuwe baan had. Vakanties en uitjes
plannen, zien hoe het huis van Ivan in Haarlem zou zijn geworden, of zijn
kleinkinderen op zien groeien.
Onze wens om nog veel jaren samen te zijn gaat niet in vervulling…. Onze
tijd samen zit er alweer op… Gelukkig kan ik terugkijken op heel veel mooie,
…. grappige en intens liefdevolle momenten…. Dit zal mij helpen om met
dit grote verlies om te gaan…..

Muziek
Yves was van jongs af aan een muziekliefhebber. Niet alleen luisterde hij
graag muziek, maar hij wist er ook veel van en vertelde graag over de
achtergrond van bepaalde nummers. Wij deelden niet altijd dezelfde smaak,
zeker niet. Ik vond het soms maar gitaarherrie en de uitdrukking: ik snap niet
dat je dit mooi vindt, klonk wel eens door het huis. Muziek uitzoeken voor
een afscheid van zo’n muziekliefhebber, vond ik dus wel een uitdaging.
Gelukkig heeft Yves daar, zonder het te weten, zelf een handje bij geholpen.
Het nummer dat jullie hoorden bij het begin, en dat ook op de kaart is
afgedrukt, heet It’s five o’clock, en was het eerste singletje dat hij op 12 jarige
leeftijd kocht.
Zoals een aantal mensen weten heeft Yves een boekje geschreven over zijn
jeugd, en ook het tweede deel, de middelbare schooltijd had hij al af. Net op
tijd, zei hij nog. Dat is dan weer een voordeel als je zo snel bent als Yves.

In dat boekje schrijft hij:
Het is dinsdag 10 maart 1970 en ik lig ziek in mijn bed. Met griep of met een
zware verkoudheid. Naast mij staat de beige-bruine transistorradio van mijn
moeder. Logischerwijs is die afgestemd op Radio Veronica. Ik hoor heel vaak
een droevig, gedragen lied dat It’s five o’clock blijkt te heten…
Ik hoor het nummer regelmatig omdat het in de top-40 van Veronica staat. Op
het laatst brul ik mee en besluit de single te kopen.
Op 16 maart schaf ik It’s five o’clock aan, voor f 4 gulden 50…. Best een heel
bedrag.

Five o’clock, hoewel dan in de middag, was voor hem ook een belangrijk
tijdstip op de dag. Yves was een groot wijnliefhebber en precies op dat
tijdstip schonk hij een glas wijn in. Beslist niet eerder, maar zeker ook niet
later. Alleen, of met mij, of met anderen, thuis of op vakantie, altijd om 5
uur.
Het nummer dat jullie hoorden voordat ik aan mijn toespraak begon, heet
You can close your eyes. In de begintijd van onze relatie, voordat ik bij Yves
kwam wonen, hadden wij dagelijks app-contact. Ik was zelf namelijk niet
zo’n beller, dus we ontwikkelden al snel een gewoonte om elkaar aan het
einde van elke dag met uitvoerige app-berichten te vertellen wat we die dag
gedaan hadden. Dit nummer, van James Taylor, één van zijn vele favorieten,
stuurde hij mij eens toe met het bericht erbij: klein liefdesliedje om straks
lekker op te slapen …
De toelichting op de keuze van het laatste nummer bewaar ik even tot het
einde, waardoor ik nu over kan gaan naar het derde onderwerp.

Uilen
De kinderen van het gezin Vermeulen werden allemaal door hun ouders
aangemoedigd iets te gaan verzamelen. Yves’ broer Ray autootjes van het
merk Citroën, zijn zus Joyce trollen, stenen en sigarenbandjes.
Over zijn eigen verzamelingen schrijft hij:

Ikzelf spaar Mecki’s. Dat zijn poppen: egels met kleren aan, meestal in een
Beierse of Tiroler-stijl. Ik heb een opa, vader, moeder, dochter (die ik Heidi
noem) en een jongetje op ski’s die een wat goedkopere plastic variant vormt
en die ik Peter noem. Ik bewaar ze in de kast in een bedje waar ze, allemaal
naast elkaar, in slapen. Naast de Dinky Toys waarmee ik heel lang blijf spelen,
verzamel ik Old Timers gemaakt door de familie Matchbox. Ze zijn niet zo duur
en zien er heel mooi uit. Licht autistisch als ik ben, heb ik ze op volgorde van
bouwjaar op een rijtje in mijn kamer staan.
Als ik ga studeren, schakel ik over op uilen, die het teken van wijsheid vormen.
Die verzameling heb ik nog steeds.

Die verzameling werd bij tijd en wijle ook nog uitgebreid. Mensen mochten
geen uilen meer aanleveren, maar hij kocht er af en toe nog wel eentje bij.
Dat kon er één uit het buitenland zijn, maar ook gerust een uil met een
wintermuts uit het tuincentrum.
Uiteindelijk is die verzameling uitgegroeid tot bijna 200 uilen. Hij zei wel eens
tegen mij, dat hij vermoedde dat die uilen uiteindelijk in de kliko zouden
belanden na zijn dood, maar het lijkt erop dat Abel, Josephine en Jesper zijn
verzameling gaan overnemen, met in ieder geval de mooiste uiltjes als
herinnering aan hun opa.

Voor Yves was de uil het symbool van wijsheid. De Griekse Godin van
wijsheid en kennis, Athena, wordt vaak afgebeeld met een uil.
Ik las kort geleden dat de Egyptenaren en Kelten deze vogel zagen als de
link tussen leven en dood. De uil begeleidt zielen naar de andere wereld en
waakt over ze. Voor mij is dat vanaf nu het symbool van de uil.

Zo kom ik aan het einde van mijn toespraak, maar voordat ik een toelichting
ga geven op het laatste lied, wil ik graag Ivan en Floris bedanken voor hun
onuitputtelijke steun in het ziekenhuis, de waardevolle gesprekken en de
fijne manier waarop we de afgelopen week de dingen hebben geregeld en
deze dienst hebben voorbereid. Dat geldt ook voor mijn zussen en goede
vrienden die er deze dagen waren om te steunen en te ontzorgen. Dat
maakte deze week niet alleen moeilijk en verdrietig, maar ook mooi en
waardevol. Ik dank ook mijn collega’s van De Fontein die van de ene op de
andere dag al mijn werk hebben overgenomen, terwijl ze het zelf al zo druk
hadden.
Ik dank jullie allemaal voor jullie aanwezigheid hier, maar ook voor alle
kaarten, appjes, bloemen, telefoontjes en mooie woorden op de
memori-site of op LinkedIn. Ik kan niet genoeg uitleggen hoe troostend en
helpend dat is geweest.

Dan nu naar het laatste muzieknummer.
Yves’ zusje, Joyce, is zoals velen van jullie waarschijnlijk weten, op 19 jarige
leeftijd door een dodelijk verkeersongeluk om het leven gekomen.

In zijn boekje omschrijft hij haar als: … een leuke meid, niet al te wild, maar
wel opboksend tegen het ouderlijk gezag. Uiterlijke tekenen daarvan zijn onder
andere haar interesse in stevige popmuziek. De lp In-a-gadda-da-vida van Iron
Butterfly, mijn all time favourite, wordt door haar aangeschaft.

Het is zéker stevige popmuziek. Het werd tijdens mijn tijd met Yves niet
bewust door hem gedraaid, maar het kon zomaar ineens langskomen, als
we de muziekinstallatie lieten spelen, wat Yves daarin opgeslagen had.
Met een big smile zong hij dan heel hard mee, al drummend in de lucht.

Over de achtergrond van het nummer vond ik op internet het volgende:
Het nummer is geschreven door Doug Ingle, de zanger en toetsenist van Iron
Butterfly. Zijn vader was organist bij de kerk. Iemand schreef op de demo het
nu beroemde regeltje 'In A Gadda Da Vida', wat eigenlijk 'In The Garden Of
Eden' moest zijn. Volgens bronnen was Ingle bij het inzingen van het nummer
onder invloed, en daardoor een stuk minder goed verstaanbaar, met de
bekende titelverwarring als gevolg. De albumversie van 'In A Gadda Da Vida' is
maar liefst 17 minuten lang, maar wordt stevig ingekort tot single.

Wij gaan luisteren naar de lange versie. Dat kan heftig zijn wanneer het niet
je eigen muziekstijl is... Maar we doen dit ter ere van Yves… Kijk intussen
naar zijn foto’s, stel je hem voor zoals je hem gekend hebt, of
luchtdrummend zoals hij tijdens dit nummer zo graag deed.
Blijf denken aan mooie herinneringen aan hem, zodat hij voor altijd
voortleeft…. in ons hart.