In memoriam voor Nic Jonk


Op 8 augustus 1994 ontmoette ik Nic Jonk voor het eerst. Twee maanden later zou hij overlijden. Nic wist dat hij dood zou gaan en ik wist dat ook. Daarom ging ik naar hem toe en daarom wilde hij met mij praten. Ik maakte Witte Rozen, een radioprogramma dat elke week over de dood ging. Nic was een beeldend kunstenaar èn een levenskunstenaar. Hij wilde het naderende afscheid bewust meemaken. De kunst van leven is ook de kunst van sterven, wist hij. We maakten de afspraak om elkaar elke week te spreken, opnames te maken en dat op radio te laten horen.

Het werd voor mij een indrukwekkende periode. Elke week die gesprekken met elkaar. Het was allemaal zo dubbel. Ik wilde radio maken en raakte betrokken bij een stervende man. Ik herinner mij dat we emotioneel werden en ik ondertussen ook moest kijken of de meters van mijn recorder uitsloegen. Dubbel, ook voor Nic. Nic moest los laten en hij wilde vast blijven houden. Hij was uiteindelijk bereid om te sterven, maar niet zonder afscheid.

Tot tien dagen voor zijn dood hebben we elkaar wekelijks ontmoet. En toen kwam het telefoontje dat het niet meer ging. Het was op. De laatste dagen wilde hij met zijn gezin zijn. Ik zat in de auto toen ik via het ANP-nieuws hoorde dat Nic was overleden. In diezelfde week kregen wij een dochter, Anna. Op de begrafenis van Nic, feliciteerde Greet, zijn weduwe, mij met de geboorte van Anna. Het bleef maar dubbel. Ik was mij bewust van de dank die Nic verschuldigd was. Ik had les gekregen in het leven, ik mocht dicht bij ‘m zijn, hij liet mij delen in alle essenties: leven krijgt betekenis als je durft te sterven.

Nic Jonk is niet stil. Hij leeft voort in zijn beelden en in zijn woorden. De montage van onze gesprekken is te horen in Radio in Memoriam.

Jelle Koolstra