Het is alweer 29 jaar geleden dat mijn papsie is overleden. Het verdriet is wel gesleten, maar er gaat eigenlijk geen dag voorbij of ik denk wel even aan hem. Gek eigenlijk, toen was ik nog maar een schoolmeisje, vlak voor mijn eindexamen en was hij in mijn ogen al een oude man van 53. Inmiddels is 1 broer al ouder en 1 broer net zo oud en stiefel ik zelf ook al aardig die kant op. En inderdaad, de grote dooddoener is waar, het leven gaat gewoon verder. Maar oh, wat had ik hem graag mijn grote man en kleine mannetje, naar hem genoemd, willen laten zien.