Lieve Pa,

Nu bent u dan eindelijk weer samen met Ma (Dini van der Steene, overleden 26 januari 2002) die acht jaar geleden overleed. Dat is een beetje wat mij momenteel op de been houdt, het feit dat jullie nu samen zijn.
Het verdriet dat u hebt gehad om het overlijden van Ma was intens. Nooit meer kon u echt gelukkig zijn, er was altijd die trieste blik in uw ogen.
Wat eenvoudig leek en de meest ideale oplossing voor uw pijnklachten en probleempjes heeft uiteindelijk geresulteerd in uw overlijden op dinsdag 13 april 2010. Wat ik zo verschrikkelijk vind is dat we weten dat u zo bang was voor de dood en we hopen alleen maar dat u geen pijn hebt gehad. Als we de artsen mogen geloven is dat ook zo, alles is heel snel gegaan en u was al niet meer aanspreekbaar. Wat ik jammer vind is dat u op dat moment alleen was, alleen in de zin van; zonder familie.
Die arme Pummel, uw kat, weet ook niet waar ze het zoeken moet; ze mist u zo erg. Natuurlijk eerst al een poosje, omdat u in het ziekenhuis lag. Maar maakt u zich daarover maar geen zorgen hoor, Janet en Leo hebben besloten om haar in hun gezin op te nemen. En mocht dat niet gaan, met hun eigen kat, dan verzinnen we wel iets anders. Ze gaat in ieder geval onder geen beding naar het asiel!
Morgen, zaterdag, is het condoleancebezoek en maandag zal u dan worden begraven, de kist zal dan worden bijgezet bij Ma. We hebben de afgelopen dagen beleefd als in een roes, er moet zoveel worden geregeld, maar we denken dat alles mooi en goed geregeld is nu.
Alles is zo onwerkelijk nu, het is iedere keer weer alsof ik in een nachtmerrie zit, maar dan een fractie van een seconde daarna, realiseer ik me dat het echt gebeurt allemaal.
Ik zal u missen, uw eeuwig durende liefde voor ons, uw drie dochters.
Maar aan de andere kant; het is goed zo; jullie zijn weer samen. Zorgen jullie goed voor elkaar?

Een hele dikke kus enne...bedankt he?!

Ik hou van u.

Liefs,
Brigitte