Bert was zijn roepnaam. Maar in het ziekenhuis in Zweizimmen noemden ze hem Bernd. Officieel was zijn naam Berend Otto. Bert hield van het buitenleven. Hij woonde in Britsum met zijn geliefden. Henriette zijn vrouw en zijn vier kinderen: Sven, Niels, Lise en Emiel. Zij waren zijn alles voor hem. Hij had de laatste jaren zijn eigen bedrijfje en werkte van daaruit deels in Zwitserland en zo nu en dan in diverse priveklinieken in Nederland. Daarvoor werkte hij in diverse ziekenhuizen in Nederland als aneasthesie verpleegkundige. Omdat hij hield van reizen was Zwitserland geen probleem voor hem. Wanneer hij vrij was kon je hem altijd vinden bij zijn geliefden, of bij zijn duiven. Bert was een graag geziene 'gast'. In het bestuur van de duivenvereniging was hij ook actief. Bert was iemand die graag zijn eigen pad liep. Niemand kon hem daar vanaf halen. Hij was in Zwitserland een graag geziene collega en iedereen kende Bert op zijn eigen manier. Enthousiast, levend, altijd voor een ander aanwezig. in voor een biertje en in voor een wijntje, lekker eten, mooie muziek (Coldplay) luisteren en vooral genieten van het samen zijn. Een lieve vader, echtgenoot, zoon en broer.

Dat jij zo hoopvol kon zijn
Iedere dag die je werd gegeven
dat je op hele kleine dingen
zo gretig wist te leven.

Dat je zo vol moed kon zijn
zo'n berusting kon verwerven
dat jij, zo gehecht aan het leven
toen het nodig was, toch kon sterven

Dat jij, zo dichtbij ons kon zijn
maakt alles minder zwart
echt sterven zul je voor ons nooit
omdat je voortleeft in ons hart.