Begrafenisrede – H. van den Berg door Dineke en Heleen

In de voorbereiding op deze samenkomst hadden we een waardevol gesprek met ds. Oldenhuis. Daarin raakte ons dat hij ons zei dat we vandaag niet alleen een dominee maar ook een man, vader en opa gaan begraven. Waarom raakte ons dat? We hebben daar gezamenlijk over nagedacht.

In ons gezin heeft het werk van papa altijd een grote plaats ingenomen. Dat had ook invloed op de manier waarop wij leefden. Werk en privé gescheiden houden zat er bij papa niet in. Gemeenteleden kwamen bij ons binnen, tijdens de gebeden aan tafel, maar waren ook fysiek bij ons in huis voor het volgen van catechisatie of trouwgesprekken; of om op zaterdagochtend terug te komen voor het opzeggen van de catechismus.
Het kon zo wel eens gebeuren dat we iets met ons gezin gepland hadden en dat er iets anders tussendoor kwam, waardoor een uitje zomaar kon verschuiven naar later. Of dat we onze vader moesten missen bij een diploma uitreiking. Daar was ook de ruimte voor, wij stonden hem daarin niet in de weg. Maar daardoor werd er wel een groot beroep op mama gedaan. Hij waardeerde haar betrokkenheid erg. Zo ging hij regelmatig even naar de bloemist, hij pinde dan een behoorlijk bedrag, omdat hij niet wilde dat ons mama later wist hoe duur het cadeau was geweest. Wel vond ze regelmatig tijdens het wassen van de kleding de resterende geldflappen weer terug in de broekzakken.
Pa ging voor kwaliteit. Als hij iets ging kopen kwam hij altijd met het duurste (a-merk) weer thuis. Want kwaliteit gaat boven alles. Daarbij was afdingen een ‘no go’, de verkoper moest er toch immers ook wat aan verdienen?

Papa was een echte levensgenieter. Genieten was dan ook een sleutelwoord voor hem. Papa was regelmatig te vinden op het strand of in het bos voor een heerlijke wandeling. Of op zijn racefiets. Dan kon hij in de wind zijn hoofd even leegmaken. Hij kon ook erg genieten van een broodje kroket, als hij s avonds laat thuis kwam zocht hij medestanders. Hij vroeg dan aan ons ma: wie is er nog wakker. En ja als wij al op bed lagen maakte hij ons gewoon wakker. Want naar de frituur voor 1 kroket was natuurlijk zonde voor t milieu. Toen wij uit Assen verhuisden is de frietboer snel failliet gegaan. Hoe kon dat nu? In Berkel was er na half tien geen friet meer te krijgen, daar moest hij toch wel even aan wennen.

In zijn werk was hij vol passie en betrokken op mensen uit de gemeente. Mensen kennen hem als een warm en liefdevol mens, dat lezen wij nu ook terug in de condoleances en kaarten die we al ontvingen.

Mooie herinneringen waaruit blijkt dat hij in zijn pastoraat betrokken was bij zowel vreugde als verdriet. Zo was hij ook in ons gezin. Zijn werk nam veel tijd in beslag. Maar als je hem echt nodig had stond hij altijd voor je klaar. Zo reed hij Henk regelmatig naar de voetbal, was trotse coach als dat nodig was. En dat zei Henk laatst ook mooi: “Papa was een goede vader. Hij vond dat ik goed kon voetballen. Hij was trots op mij”. Je kon hem altijd bellen om je fiets op te laten halen als je met een lekke band aan de Hessenweg stond of eens even gaan zitten voor een goed gesprek. Hij luisterde met een open mind. Kon mee denken met dilemma’s over studie of in je werk. Hij vroeg door, stimuleerde onze ontwikkeling, ook op geestelijk vlak. Hij was daarin erg ondersteunend, een vast baken waar je altijd op terug kon vallen.

Papa was gevoelig voor sfeer, hij wilde het graag goed houden. Dat kon hij doen aan de hand van humor of grappen. Hij zei altijd: “in een kerkenraadsvergadering moet minstens een keer gelachen worden, ik denk dat de broeders dat wel herkennen”. Zijn sfeergevoeligheid maakte ook dat hij thuis of op zijn werk heel bemiddelend kon zijn. Papa was niet iemand van het ruziemaken daar hield hij absoluut niet van. Wel wilde hij recht doen. Wanneer mensen zijn inzet niet konden waarderen of de boodschap niet oppikten zoals hij bedoelde kon hij daardoor diep geraakt zijn. En zich juist op deze situaties storten, daar viel immers nog winst te behalen. Hoewel feedback hem kon raken kon hij onrecht gemakkelijk naast zich neerleggen. Laat de mensen maar praten God is degene die uiteindelijk oordeelt, aan hem moet ik verantwoording afleggen.

Het was op zijn 63e verjaardag dat hij zo blij was dat hij in ieder geval ouder geworden was dan zijn ouders.
Maar toen, drie jaar later, kwam die week in februari 2020
Een MRI scan, de uitslag, een vlekkendeken van uitzaaiingen.
In dezelfde week was er ook een echo, nieuw leven bij Heleen en Gert.
Zo tegenstrijdig, maar voor hem een knipoog van Boven
Het gaf hem en ons veel hoop om verder te leven. Papa stond nog volop in het leven, gaf bijles aan Aron, had goede gesprekken met Lian, was megatrots op hun examenprestaties en kon genieten van de groep 8 musical van Leonard en zijn start op de middelbare. Ook mocht hij nog meemaken dat Luca geboren werd en mocht hem zelfs nog dopen.
Papa greep elke kans aan om zich beter te voelen. Hij zette door bij elke behandeling, maar op een gegeven moment was zijn lijf moe en op.
En wat was het lastig om het leven los te laten. Uiteindelijk gaf God rust. Rust om eeuwig te genieten van de natuur, nabijheid van God, eeuwige rust en vrede. We hebben daarom deze week een mooie plek uitgekozen op de natuurbegraafplaats.

We willen mensen bedanken die om ons heen hebben gestaan. Familie, gemeenteleden en vrienden die in gebed dichtbij waren. En ook concreet papa en mama wisten te vinden met helpende handen, soep, kaarten, bloemen en warmte. Ook zijn we dankbaar voor de medische inzet en zorg van het behandelend personeel van diverse ziekenhuizen, de huisartsen, Taj-thuiszorg en andere verpleegkundigen. Maar bovenal hebben we ons gedragen geweten door Gods Kracht, de pastorale gesprekken en jullie gebeden. Het troost ons dat papa nu mag beleven wat hij altijd gepreekt heeft.