Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Ton van Dijk

06-12-194307-06-2021
U kunt hier herinneringen, anekdotes, verhalen en foto's plaatsen. Deze pagina is niet bedoeld voor condoleances aan de familie.
Let op: klik NIET de optie aan 'toon deze reactie alleen aan de eigenaar', we willen graag een document maken over Ton dat iedereen kan lezen.

De foto van Ton is ongeveer een jaar geleden genomen in de woning in Diemen. De achtergrond is een foto van 'zijn' BMW zoals die in de Transvaalbuurt in Amsterdam stond toen Ton hem kocht in 1962. Deze auto heeft altijd een belangrijke rol in zijn leven gespeeld, eerst met Marianne op reis, naar Spanje, later met zoon Bas sleutelen, klussen in Friesland om hem weer rijdend te krijgen. Uiteindelijk werd de BMW met pijn in het hart verkocht. Op Ton's laatste verjaardag is Bas met Ton nog langsgeweest bij de huidige eigenaar om de volledig gerestaureerde auto te bewonderen.

Hier staan alvast wat filmpjes en artikelen over/van/met Ton:

Ons Dorp:
https://www.youtube.com/watch?v=sNqS98CZfZI

Wiet in Friesland:
https://www.youtube.com/watch?v=8kUrMiLnbBQ

VillaMedia In Memoriam:
https://www.villamedia.nl/artikel/oud-hoofdredacteur-van-nieuwe-revue-en-panorama-ton-van-dijk-77-overleden

Revu in Memoriam:
https://revu.nl/artikel/452794/oud-hoofdredacteur-nieuwe-revu-ton-van-dijk-overleden


Voeg uw reactie of herinnering toe met:

Tips over condoleren of herinneringen delen?

  • Veel mooie gebeurtenissen beleefd met Ton
    reactie 57   |   niet OK
    Ton en ik zijn vrienden/kennissen geraakt zo rond mijn 20e, zijn 30e. Ik heb veel mooie herinneringen aan onze belevenissen samen. Zo heeft Ton mij een keer geinterviewd toen hij bij Radio Stad werkte, waar ik helemaal niet goed uit mijn woorden kwam. Ton stelde mij helemaal op mijn gemak door over mijn passie te praten: voetbal. Hierdoor werd het uiteindelijk toch een mooi gesprek.

    Een andere keer was Ton met me mee naar de verhuurder van mijn winkel in de Jordaan, toen deze de huurprijs opeens drie keer wilde verhogen. De verhuurder wilde ons eigenlijk niet te woord staan en de deur in mijn gezicht smijten, maar Ton gooide zo zijn voet tussen de deur en heeft mij op die manier geholpen toch voor mezelf op te komen.

    Verder nam Ton me wel eens mee toen naar interview, bijvoorbeeld hij onderzoek deed naar de Satanskerk. Dit was altijd interessante gebeurtenissen, ik ben blij dat ik het heb mogen meemaken.

    Ton is ook nog een tijdje omroeper geweest bij bokswedstrijden in Paradiso, waar hij de bokswedstrijden soepeltjes aan elkaar praten. Hoewel Paradiso altijd bekend stond om zijn love & peace feesten, werden er opeens harde 'pancratius' (een free fight) bokswedstrijden gehouden. Prachtig om mee te maken.

    Ton regelde ook vaak vrijkaartjes voor me, bijvoorbeelde voor de nieuwste films. Na de film altijd leuke feestjes met alle mensen die mee waren geweest.

    Tot slot heb ik altijd veel bewondering gehad voor Ton zijn journalistenwerk. Hij durfde misstanden aan de kaak te stellen, en zich in bijzondere werelden te begeven om dat te doen.

    Hugh - Amsterdam
    3 september 2021

    Deel deze pagina:

  • Rest in Peace
    reactie 56   |   niet OK

    Dear Ton

    I was choked when I found out today that you had passed away two months ago.
    And, although I knew you always were a 'bon vivant' and loved your wine, good food, and your cigares, there was as well something about you, on the top of your voice, intelligence and tall size, and that was your social abilities and incredible charisma which made that you were one of those people one would believe as kind of immortal...
    Now, I know that for you I was just a little passing Frenchman in your life, but I must admit that I will never forget you and the strong impression you made on me.
    Tonight after I had returned home I checked documents on you and found memori.nl. I listened to this interview you gave about your book 'Ons dorp - Leven as God in Friesland' and could appreciate again this way you had to be direct and straightforward and having no embarrassment whatsoever about the kind of life you chose to have.
    Of course I want to take this opportunity to express as well my concerns about your dear wife, Marianne, for whom I am sure this period must be especially difficult and painful to deal with.
    Rest in Peace, Sir!
    Daniel
    PS/ I wish I had known you when you were an active journalist.


    Daniel - Amsterdam
    22 augustus 2021

    Deel deze pagina:

  • HILARISCHE HOESTBUI
    reactie 55   |   niet OK
    Terwijl de verhuisdozen nog in de gang stonden, kwam Ton 26 jaar geleden zo’n beetje als eerste dorpsgenoot in Skingen in ons kleine huisje kennismaken. Ton was aan het lobbyen voor de aanleg van ‘de kabel’ in dit dunbevolkte gebied. Elke keer als de wind van richting veranderde, moesten wij naar buiten om de antenne zó te draaien, dat we zonder 'sneeuw op de buis' televisie konden kijken – wij waren direct voor! De kabel is er dankzij Ton heel snel gekomen.
    Ton spande zich ook in voor de renovatie van het kerkje dat voor ons dorp zo bepalend is. Het gebouw was er slecht aan toe. Boven de ingang hing een bord met een dreigend ‘PAS OP! VALLEND PUIN!’ Zonder risico was het nauwelijks te benaderen, laat staan te betreden. Ton trommelde voortvarend een aantal dorpsgenoten op, samen wierven ze fondsen en kregen ze de noodzakelijke renovatie voor elkaar.
    Vanuit ons bedrijf zagen we hem geregeld voorbij fietsen. Vaak wipte hij ook even bij ons binnen, op kantoor of in de keuken. Met achter zijn hand een brandende sigaar, alsof we het dan niet zouden merken, maar uren later roken we nog dat Ton langs was geweest. Hij bleef nooit lang, ging even zitten voor een nieuwtje of zomaar een praatje. Ik hoor nog die sonore stem: ,,Zeg, heb je gehoord dat…’’ of: ,,Zeg, weten jullie dat…’’’ en dan kwam er een vraag of een verhaal, een anekdote, een herinnering. We hingen aan zijn lippen. Ton was een geweldige verhalenverteller.
    De automatenkoffie op kantoor verafschuwde hij en dat liet ie blijken ook. Heerlijk mopperend: ,,Die koffie smaakt naar soep.’’ Als het tijdstip zich daarvoor leende, nam hij liever een verkwikkend borreltje.
    Ton ging ook met plezier met een van onze zoons mee naar de rechtbank, nadat die was bekeurd voor wildplassen in een gracht in Leeuwarden. Bijna niets leukers voor Ton dan het aanvechten van zulke ‘overtredingen’. De uitgeschreven bekeuring werd natuurlijk kwijtgescholden!
    De eerste ‘rommelige’ kennismaking tussen de verhuisspullen groeide in de loop der jaren uit tot een fijne vriendschap. Ook toen Ton en Marianne naar Diemen waren verhuisd en in Skingen af en toe een aantal dagen in het ‘huis van Eva’ verbleven, leek het of ze nooit waren vertrokken; met elkaar uit eten bij de Chinees werd een traditie. De wonton-soep, voor Ton vaste prik, met daarin - al was het maar een snippertje - sambal leidde steevast tot een hilarisch tafereel: alleen bier kon dan een einde maken aan zijn orkaanachtige hoestbui. Marianne zat er stoïcijns bij en zei schouderophalend: ,,Dat heeft ie altijd!”
    We missen je, Ton. De gezelligheid, de verhalen, de humor, de hoestbuien.
    Gelukkig zal de herinnering levend blijvend door de eindeloos vele verhalen die wij over Ton kunnen vertellen. In gedachten horen we dan onverbiddelijk weer zijn karakteristieke, zware stem: ,,Zeg, heb je gehoord dat…’’
    Anneke Adolfs-Verhoeve

    Anneke - Skingen
    8 juli 2021

    Deel deze pagina:

  • reactie 54
    Marjolein Doomen

    Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


    Marjolein - Haarlem

    1 juli 2021

  • Ton als buurman
    reactie 53   |   niet OK
    Toen wij in 1974 in Ried kwamen wonen in het huisje van Beppe Mine waren onze buren Ton Marianne met hun kids Bas en Mirna. Door de weeks was het rustig in het huisje naast ons maar vrijdagavond kwam de familie van Dijk weer even terug voor een weekendje Fryslan. Altijd erg gezellig!

    Als wij dan visite hadden, en Ton liep de weekendtassen naar binnen te sjouwen, was een opgestoken hand met daarin een goed glas bier genoeg voor hem om zich niet al te lange tijd later te melden bij ons in de huiskamer. Hij was dan 't middelpunt en iedereen hing aan z’n lippen. Want Ton had dan weer van alles beleefd en uitgezocht en kwam met spannende verhalen van allerlei bijzondere figuren. Prachtig!
    En Marco en Chris riepen dan enthousiast: “Mirnabas” zijn er!
    Mirna ging vaak leuke dingen met ze doen en ze kregen dan lekkere beschuitjes.

    Ton kon ook vaak benadrukken dat hij erg sportief was.
    Zo gebeurde het een keer dat na een gezellige avond met de nodige alcohol-inname Ton met het idee kwam om een wedstrijd te houden wie het snelst kon hardlopen. Deze wedstrijd (rond de klok van 2.00 uur) werd uitgezet van af de plaatselijke kroeg tot aan ons woonhuis. Daar het om die tijd al erg donker was gebeurde dat in alternatieve sportkleding, te weten de onderbroek. Daarna was het tijd om nog een poging te doen het Friese record opdrukken te verbeteren. Het gevolg was dat ik de volgende morgen dacht dat ik een maagzweer had, maar dat bleek dus het gevolg van de nachtelijke inspanning.

    Na verloop van jaren werd de ambitie van Ton wat minder en richtte hij zijn sportieve ambitie-pijlen op zijn zoon Bas. Op een zeer mistige avond in oktober werd er voorgesteld om een tweekamp uit te voeren met Bas en mij. Doel was een hardloopwedstrijd van Ried naar Boer. Bas en ik namen de uitdaging aan en vertrokken direct van uit Ton zijn huis richting Boer. Ton zou jureren en was op zoek naar zijn fiets.
    Bas en ik waren reeds in de dichte mist vertrokken en verstopten ons 30 meter verderop achter een dikke boom. Even later passeerde Ton ons op een oude roestige krakfiets luidroepend “ff wachten” en "waar zijn jullie"! Bas en ik keerden na het passeren van Ton weer snel naar de warme huiskamer en genoten van een lekker bakkie koffie. Een tijdje later kwam Ton afgepeigerd weer binnen nadat hij het Rondje van Boer had afgelegd. Hij was not amused. Bas en ik hadden dikke pret.

    In Ried was het in die jaren de gewoonte om in het prille nieuwjaar nadat het vuurwerk was afgestoken nog even een borrel te halen daar waar het licht nog in de huiskamer brandde. Wil en ik hadden het nieuwe jaar ingeluid bij Jappie en Janke met nog een aantal vrienden. Jappie met hond en ik waren nog op inspectie in het dorp en zagen nog licht branden in de huiskamer van Ton en Marianne. Dus wij dachten daar nog een gezellige stemming aan te treffen. Na een laatste borrel gingen we huiswaarts. De volgende dag had Jappie een bijzondere herinnering gekregen aan dit nachtelijke bezoek. De hond van Jappie had namelijk een grote boodschap in het huis van Ton achter gelaten. Deze bruine jongen had Ton verpakt in een mooie doos met strik. In de doos zat een mededeling dat hij bedankte voor het bezoek maar dat Jappie de volgende keer wel alles mee moest nemen.

    Als bestuurslid van de Commerciële Club Friesland had ik de eer om bekende mensen uit te nodigen die grote naam hadden gemaakt in de politiek, sport of cultuur. Zo heb ik Ton ook een keer gearrangeerd voor een spreekbeurt op ons home op Lauswolt in Beetsterzwaag. Dat was en groot succes en Ton had een zoals altijd weer een spannend en boeiend verhaal.

    Al met al hebben wij Ton en Marianne een jaar of 15 als buren mogen hebben en daar waar Marianne de bescheidenheid zelf was, was Ton een man op de voorgrond met geweldig mooie verhalen en bijzondere activiteiten in ons dorpje Ried.
    Wil en ik denken daar met heel veel plezier aan terug.

    Albert en Willy van der Voorn

    Albert - Ried
    1 juli 2021

    Deel deze pagina:

  • Nummer 1-hit
    reactie 52   |   niet OK

    De eerste keer dat ik Ton zag was eind jaren 60. Op tv. Als manager van Zen. Als ik me niet vergis had hij een spijkerbroek en dito jasje aan. Een stoere vent, vond ik. Indrukwekkend. Ton vertelde over het succes van de Amsterdamse popgroep. De vraag wie op een spoorbrug met niet te missen kapitale letters ZEN had gekalkt, liet hij nonchalant zijn schouders ophalend in het midden. Zijn idee natuurlijk! Vele, vele jaren later kwam ik hem ‘in het echt’ tegen, bij Rob & Anneke, wederzijdse vrienden in Skingen. Ik vroeg hem naar Zen en de nummer 1-hit ‘Hair’. Ton liet de groep dat nummer opnemen nadat Rudi Carrell hem had gevraagd of hij niet ‘een bandje met jongens met lang haar’ kende dat de song in zijn veelbekeken tv-show kon spelen. Carrell was euforisch over de Amerikaanse musical ‘Hair’, waarvan Ton namens muziekuitgeverij Altona de Nederlandse rechten beheerde. Toen bleek dat de originele zanger van Zen het nummer niet ‘lekker’ kon zingen, benaderde Ton collega John Brands, in die tijd administrateur op de uitgeverij, om de klus te klaren. Zo gebeurde. Ton kon meeslepend vertellen, hij kon ook mooi én spraakmakend schrijven. Onmiskenbaar een top-journalist. Voor de duvel niet bang! Toen ik op de School voor de Journalistiek in Utrecht bivakkeerde (1970-1973), was Ton er nog geen docent. Wat had ik graag juist van hem les gehad!
    Henk van der Sluis

    (Foto gemaakt op 5 augustus 2017 in Skingen tijdens de presentatie van de verhalenbundel ‘Zeg er wat van!’ van Anneke Verhoeve)


    Henk - Almere
    30 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Zen
    reactie 51   |   niet OK

    Dank Ton voor de leuke ontmoeting en natuurlijk de mooie verhalen over die tijd. Ik zal het nooit vergeten.


    Bouke - Joure
    28 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Worstelgala voor Chris Dolman
    reactie 50   |   niet OK

    Ik zit hier met mijn grootste held, Ton van Dijk. Tijdens een vechtsportgala ter ere van Chris Dolman, wereldkampioen Samboworstelen, een combinatie van judo en worstelen. Ton en ik waren lid geworden van de worstelclub van de Casa Rosso. Zwarte Joop had tegen Ton gezegd, als je de penose (Amsterdamse onderwereld) wilt leren kennen (en beter doorgronden), moet je meubilair worden. Participerende journalistiek, new journalism weetjewel. Ton en ik hebben de meest fantastische avonturen beleefd, hij nam me in zijn nieuwsgierigheid overal mee naar toe (ik zou er serieus een boek over kunnen schrijven) waar ik nog steeds nieuwsgierig naar blijf. Ik denk dagelijks aan hem. Een journalist zoals ze niet meer gemaakt worden inderdaad. Hij leerde me fact checken en geïnspireerd schrijven. En zal dat blijven doen. Dank je wel Ton, dat mijn pad dat van jou mocht kruisen, ergens in 1974 toen ik van de NCRV kwam, je tegen het lijf liep en er door jou een wereld voor me open ging en ik ook Marianne, Mirna en Bas goed mocht leren kennen.


    Arnold-Jan - Zandvoort
    23 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Biljart
    reactie 49   |   niet OK
    We ontmoetten elkaar voor het eerst in Skingen op een leeftijd waarop we ons bijna nog onsterfelijk waanden.
    Door de jaren heen begonnen we elkaar aarzelend een vriend te noemen. Die titel kan je op latere leeftijd pas verdienen door wederzijdse genegenheid en bewezen loyaliteit.
    Op het moment dat vrienden sterven gaat er ook in jou een stukje dood.
    Oud worden willen we allemaal, de pijn van het heengaan van vrienden en geliefden zorgen dat je bij elk verlies wat meer beschadigd en gebogen het leven omarmt. Dat is dan waarschijnlijk de prijs van oud worden.
    Ton het was geweldig je te ontmoeten en je jaren als vriend te hebben gehad. Mochten we als (afvallige) katholieke jongens elkaar alsnog in de hemel tegenkomen, zou het fijn zijn als je het biljart alvast reserveert.

    Je vriend Rob (Adolfs)

    Rob - Skingen
    21 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Herinneringen aan Ton - deel 2
    reactie 48   |   niet OK
    Ton bezat als hobby een BMW uit de jaren twintig of dertig. Een rood, open racemonster dat veel lawaai produceerde. Op een dag nodigde hij me uit voor een ritje door de stad. Even showen. We namen de Leidsestraat, die kort daarvoor voor alle auto verkeer was afgesloten, en scheurden met niet meer dan een paar centimeter ruimte tussen de tram en de stoep door. Mensen sprongen de winkels in. Ik stond duizend angsten uit, vooral toen ik her en der op de gracht patrouillerende politiewagens signaleerde. Toch wisten we via stille zijstraten het drukke centrum te ontvluchten. “Nergens voor nodig om je zo druk te maken” mompelde hij nog.
    Toen ik midden jaren zestig toe was aan mijn eerste auto, was Ton dan ook de aangewezen figuur om mij te begeleiden naar een adres in Rotterdam waar via een advertentie in De Telegraaf een donkergroene 6 cilinder sterke Triumph Vitesse met open kap werd aangeboden voor fl. 5.400,-. Een snoepje zo te zien. Ton opende met grote deskundigheid de motorkap, startte, reed een rondje, hield zijn hand voor de uitlaat, deed een paar proefjes en constateerde dat er misschien wel een paar dingetjes aan moesten gebeuren, maar dat ik dan wel een heel mooie sportieve auto onder m’n kont zou hebben. Ik zou erover nadenken. We reden terug. Het was 4 mei. Stromende regen. Onderweg gestopt vanwege de 2 minuten stilte. Een hamburger gegeten in een wegrestaurant. Eenmaal thuis begon ik te twijfelen. Die Engelse wagens stonden bekend om hun gevoeligheden. Toch maar een ANWB-keuring aangevraagd. Er zou binnen niet al te lange tijd voor fl.5000,- aan versleuteld moeten worden. Toch maar niet gedaan dus. Dat bedrag zou ver boven mijn budget uitkomen. Gewacht op een andere kans. Een rode Glas coupé, constructie van de Duitse zelfbouwer Hans Glas, later overgenomen door BMW. Ik heb er ruim vier jaar in gereden en was toen ongeveer hetzelfde bedrag aan onderhoud en reparaties kwijt als ik had moeten ophoesten bij de Triumph Vitesse. “Ach, auto’s,” zei Ton , “je bent er altijd meer aan kwijt dan je denkt, of je nou van een particulier of een garage koopt. Je moet gewoon geluk hebben.” Cruijff zou het gezegd kunnen hebben.
    Ton sloeg andere wegen in, de tijdschriftjournalistiek, en ik ook: het bedrijfsleven als PR/Communicatiespecialist. Als afgezwaaide maar nog inzetbare reservekapitein werd ik tijdens de grote NAVO-oefening Atlantic Lion in de herfst van 1983 ondercommandant van een pers- en voorlichtingscentrum te velde op de luchtbasis Twente. Daar werden journalisten, Kamerleden en andere gasten geïnformeerd en rondgeleid. Ik herinner me dat er op een dag enige paniek uitbrak omdat de gevreesde Ton van Dijk van de Haagse Post zich had aangemeld, een niet als erg defensievriendelijk beschouwd weekblad. “Laat mij hem rondleiden over het oefenterrein,” zei ik, “want ik ken hem, dat scheelt misschien. Maar ik wil wel een helikopter met piloot ter beschikking hebben.” Aldus geschiedde. We vlogen bij uitstekende weersomstandigheden over glooiende velden in Nedersaksen, zagen een nagespeelde tankslag en oprukkende infanteristen. We landden ergens in een bietenveldje en ook nog op een dorpsplein waar de school uitliep om de 5-persoons Bӧlkow landmachthelikopter van dichtbij te kunnen zien. Zo te zien genoot Ton van deze special flight en daar getuigde het positieve verhaal een week later in de HP ook van. Mijn aanzien als “journalistenfluisteraar” steeg bij de Landmacht. Ik werd een paar jaar later zelfs nog reservemajoor. Ik heb het Ton maar niet laten weten.
    Ik zou nog even door kunnen gaan met het ophalen van herinneringen. Zo leerde Ton mij, dat je door alle kracht op een punt te focussen gemakkelijk met je vinger een potlood of zelfs plastic BIC balpen doormidden kon slaan. Of met je hand een klerenhanger of zelfs een (niet te dikke) plank. Ik heb er vaak veel indruk mee gemaakt en doe dat nog met mijn kleinkinderen. “Karatetrucje van Ton,” zeg ik dan.
    Hij leidde mij ooit een keer rond op de Wallen alsof ik als Amsterdammer de Wallen niet zou kennen. Maar het bezoek aan zwarte Joop (de Vries) was toch weer nieuw voor me. Ton scheen hem te kennen.
    De laatste keer dat ik Ton in levenden lijve ontmoette was twee jaar geleden in café Kobalt aan het Singel vlakbij de Haarlemmersluis, waar de nog levende journalisten van de oude Tijd-redactie elk voorjaar bijeenkwamen voor een reünieborrel. We spraken af dat we nog een keer samen in good old Amsterdam een afzakkertje zouden nemen. Door Corona liep dat ernstige vertraging op. Toen de maatregelen versoepeld werden kwam het mailtje langs waaruit bleek dat Ton ernstig ziek was. Ik deed nog een poging, maar het was te laat. Hij wilde wel, maar kon niet meer.
    Een bijzondere Amsterdamse journalist en uitstekend schrijver is er niet meer.

    Loek Hieselaar


    Loek - Driehuis
    21 juni 2021

    Deel deze pagina:

Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

Plaats een reactie

Inspiratie nodig voor uw reactie?


De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.