het is stil in de kamer
zo stil was het nooit
in verbeelding kijk ik je aan
zoekend in je ogen.. naar een antwoord
die ik nergens zie staan
het is te donker..
er is geen schemerlicht meer die schijnt..
geen maan te zien, vanuit mn raam
denkbeeldig fluister ik je zacht
misschien raak ik je wel kwijt..
die gedachte maakt me bang..
laat me heel even nog bij je..
tot ver in het donkerste
hoekje van de nacht
geef een laatste kus op je mond
en tast over je wang
streel door je haar, langs je oor..
tot je langzaam verdwijnt uit mn zicht..
niet weggaan, toe, wacht..
verslagen draai ik me maar om..
sluit ik mn ogen, wanhopig..
hoop dat de pijn met de seconde wat verzacht..
luister naar het getik van mn klok
lijkt het niet meer zo stil,
als ervoor..
al voel ik me nog steeds alleen
dan val ik in slaap..
en gaat de tijd gewoon door..

geschreven door Firenze