Lieve pap

Je was een rots in de branding
en koerste recht door zee.
Jij trotseerde storm en golven
Maar had nu de wind niet mee.

Je begon je allerlaatste reis
Ik zag je langzaam gaan
Ik hielp je waar ik helpen kon
Tot je veilig de haven had aangedaan.

Na heel veel mooie mijlen
liet jij voor het laatst je anker neer.
Geen wind meer in de zeilen
het water een groot spiegelend meer.

Toch, ik heb je niet verloren
daarvoor gaf je mij zoveel
wat je me zei, dat blijf ik horen
Van wat ik ben, ben jij een deel.

Ik blijf nu hier. Jij bent naar daar
Maar daar is niet zo ver van hier.
We spreken af, ik weet niet waar
En daar ontmoeten wij elkaar.

Vaarwel pap