De onheilstijding
die ik hoorde
heeft mij tot op het bot verkild.

Ontredderd
zoek ik naar de woorden
voor zoveel wat ik zeggen wil.

Wreed
werd jij ons afgenomen
onverwacht sloeg het noodlot toe.

Jouw leven
zomaar afgebroken
ruw en schijnbaar zonder doel.

Vol onbegrip
zocht ik de plaats
vanwaar je lichaam in het niets verdween.

Je wezen
waarde zoekend rond
alsof jijzelf ook nog niet wist waarheen.

Ik voelde
hoe je ziel nog vocht
om allen die je liefhad los te laten.

Je riep me.
Ik liet je in mijn wezen toe
en heb je troostend aan de eeuwigheid gelaten.

Ga maar, zei ik,
ik zal er zijn
voor hen, die jij zo onverwacht moest achterlaten.