Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Jeroen van Berkel

13-10-196917-08-2020
We vinden het fijn als je hier je herinneringen aan Jeroen deelt.
Alles is goed: een anekdote, een foto of een korte tekst.

Voeg uw reactie of herinnering toe met:

Tips over condoleren of herinneringen delen?

  • lieverd
    reactie 146   |   niet OK
    Na een o zo mooie vakantie waar we
    echt samen waren, jij ineens alle spelletjes won en vogelaar bent geworden ! ?
    Het is niet te bevatten hoeveel mensen je hebt geraakt, mijn hart huilt voor onze dochters!
    Bij deze wil ik zeggen dat ik iedereen wil bedanken voor het medeleven , het is echt onbeschrijfelijk hoeveel steun we hebben ervaren, door alle lieve kaarten , maar ook inzet voor het maken van deze mooie website door de fantastische dames van der Gibraltar, de ketering die ons in de schoot is geworpen, de mooie verhalen.
    Vrienden die af en aan komen. Heel veel dank ook aan de gemeente voor de organisatie van de mooie uitvaart.
    We hebben geen woorden, net als ik in vele kaarten heb gelezen, voor alle hulp en liefde die we ervaren
    liefs en dank van Caroline Noah & Serijn

    caroline - amsterdam
    28 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • Kon Harry Gosen nog maar reageren..
    reactie 145   |   niet OK
    Beste familie van Jeroen,
    Op 4 april overleed mijn ex, Harry Gosen, een markante inwoner van Bos en Lommer. Op de Corona-uitvaart met maar 7 mensen, kwam Jeroen namens het stadsdeel zijn eer betonen. Wat een sympathieke actie van een enorm sympathieke man!
    Bij die ene ontmoeting is het gebleven, maar dat was voldoende om enorm te schrikken bij het overlijdensbericht van Jeroen. Ik weet zeker dat Harry er ook alles aan gedaan zou hebben om aan Jeroen de laatste eer te betonen. Laat hij dat nu dan op deze manier nog even doen. Wij wensen u heel veel sterkte.

    Angela van Heerwaarden, Tim Gosen

    Angela - Almere
    27 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • Veel te vroeg, veel te jong
    reactie 144   |   niet OK
    Onwerkelijk. Zo plotseling overleden. Jeroen was een van de fijnste mensen met wie ik ooit heb samengewerkt. En nu is hij er niet meer.
    Sinds ik hoorde van zijn overlijden heb ik mij afgevraagd wat maakte dat hij zo'n geweldige collega was. Die vraag kan ik nog steeds niet goed of volledig beantwoorden. Telkens herinner ik mij weer nieuwe dingen. Toch heb ik slechts een korte periode met Jeroen samengewerkt. Dat was in 2007 en 2008, toen hij politiek assistent was van Ahmed Aboutaleb en ik medewerker van de Tweede Kamerfractie van de PvdA.
    Al veel anderen hebben zijn aanstekelijke enthousiasme genoemd. Jeroen straalde in alles plezier uit. En bevlogenheid. Elke keer wanneer hij in Koloniën mijn kamer binnenwandelde, was dat een klein feestje. Het was heerlijk om samen plannetjes uit te broeden, en te bedenken hoe we daarmee Ahmed en de Kamerleden konden helpen om mooie resultaten te boeken.
    Maar dat enthousiasme is niet het hele verhaal. Jeroen was niet alleen iemand met wie je kon lachen, maar ook iemand met wie je samen kon huilen. Maar dat merkte ik pas later, tijdens een kleine reünie van medewerkers van de fractie en van de bewindslieden. Niet lang daarvoor was mijn jongste kind was overleden. Toen Jeroen mij opmerkte, stormde hij onmiddellijk de zaal door en omhelsde me. Daar, te midden van vrolijke collega's, stond de tijd een moment stil, terwijl we elkaar vasthielden. Er was een groot verdriet te delen. Hij maakte mij deelgenoot van tegenslag in zijn leven, en hoe hem dat had beïnvloed. En vanaf dat moment was hij niet meer alleen de geweldige collega met wie ik heerlijk had samengewerkt. Hij was onderdeel geworden van mijn leven.
    De afgelopen jaren heb ik Jeroen niet vaak gezien, maar als we elkaar zagen was die warmte en het enthousiasme meteen weer terug, bij feestjes of bij een toevallige ontmoeting op het strand in Castricum.
    De steun die Jeroen bood, is niet meer. Nooit meer samen plannetjes uitbroeden, niet meer samen lachen, niet meer samen huilen. De mensen in zijn nabijheid, zijn gezin voorop, zijn een onvervangbaar persoon kwijt; een steunpilaar van jewelste is weggeslagen. Veel te vroeg, veel te jong.
    Maar laat de nagedachtenis aan Jeroen ook een inspiratie zijn. Dat is de herinnering aan hem in ieder geval voor mij. Een inspiratie om samen te lachen wanneer dat kan, samen te huilen wanneer dat moet, om elkaar vast te houden en om zo de wereld met elkaar een beetje mooier te maken.
    Ik weet dat je het niet meer kan horen, maar daarvoor wil ik je bedanken, Jeroen.

    Pieter van der Straaten

    Pieter - Voorburg
    27 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • Dear Jeroen
    reactie 143   |   niet OK

    Beste Jeroen,
    Het is alweer jaren geleden dat ik je voor het laatst heb gezien of gesproken maar je lach en je passie voor het leven staat me nog bij als de dag van gisteren.
    Op reis, zoals de keer waar deze foto is genomen toen we wel even een voetbaltoernooi in Praag zouden gaan winnen, was je altijd optimistisch en overal voor te porren.
    Later, toen wij ook daadwerkelijk samenwoonde op de Oranje Nassaulaan, was je een echte heer tegenover Teresa maar eigenlijk stond ik daar niet van te kijken, zo deed jij dat nou eenmaal.
    Bedankt voor de tijd die ik met je heb mogen spenderen.
    Marco

    Dear Jeroen,
    I will remember you for always being in a positive mood and welcoming me with a smile when I first moved to Amsterdam in 1994 and lived in the house together with you and the Klooster group on the Oranje Nassaulaan. You often checked in with me to make sure that I was ok and you always had something good to say during a time when I was sometimes quite homesick for Canada. Years later you took us on several boat tours through the canals, a great experience and good memories with you. Sending thoughts and condolences to your family and friends and thinking of you here in Canada.
    Teresa


    Marco en Teresa - Canada
    26 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • Persoonlijke reactie...
    reactie 142   |   niet OK
    Heel triest

    odi - Amsterdam
    26 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • MIJN LEVEN MET JEROEN
    reactie 141   |   niet OK

    Jeroen, of Burk voor intimi, ken ik vrijwel mijn hele leven. De familie van Berkel woonde tegenover ons en Leny en Cees waren bevriend met mijn ouders. Zodoende leerde ik Jeroen maar ook Inge en Helen al van kinds af aan kennen.
    Maar ons contact werd pas echt intensief toen Jeroen 12 en ik 13 jaar was. Hij introduceerde mij aan zijn 2 voetbalmaatjes, waarmee hij ook samen op het Alkwin College zat, Mark en Mike. En zo werd de bakermat gelegd voor een hechte vriendschap die tot op de dag van vandaag voortduurt.
    Vanaf het begin waren we onafscheidelijk. Elk dag spraken we af om te voetballen , te klaverjassen of gewoon bij elkaar te zijn. We luisterden op zolder naar Prince, we gingen samen voor het eerst stappen in de CanCan en kregen samen onze eerste vriendinnetjes. We gingen voor het eerst samen, zonder ouders, op vakantie naar Noordwijk. Daarna volgden nog vele andere vakanties naar Mallorca, wintersport in Oostenrijk en zelfs naar Hongarije, toen nog achter het Ijzeren Gordijn. Samen op avontuur.
    Samen ontdekken en mensen ontmoeten dat is wat wij wilden. Jeroen was hierin vaak de drijvende factor. Zo makkelijk als dat hij contact maakte, met zijn gulle lach en vrolijke open houding, dat was iets waar ik eigenlijk altijd stiekem een beetje jaloers op was.
    Aan de andere kant leken we ook wel weer heel veel op elkaar. Allebei superdruk , op het chaotische af. Snel maar vooral veel te hard pratend. En op het irritante af, strontmelig zijn. We deelden ook dezelfde humor. Een woord was genoeg. Samen deden we altijd voor de spiegel van Kooten en de Bie na. Ik was Kees en hij was Wim. Ik Jacobse. Hij van Es.
    Wat me opvalt als ik terugkijk naar onze jeugd, is dat Jeroen met zoveel mensen contact bleef houden. Eigenlijk maakt het niet uit in welk levensjaar Jeroen iemand ontmoette vanaf dat moment pakte hij je bij je lurven en liet hij je nooit meer los. In zijn overvolle sociale leven was er dan ook altijd tijd om met iedereen contact te houden. Hij wist van de 16 uur, die een normaal mens binnen een etmaal leeft, minstens 32 uur te maken. Einstein had ongelijk, er is dus toch nog een tijddimensie. Daar waar alles 2x zo snel gaat en 2 x zo intens. Ik noem het de Burk-Tijddimensie. En als je het zo beschouwt, is Jeroen geen 50 maar minstens 100 jaar geworden.
    Zo ging het ook met studeren. Tussen al dat uitgaan, voetballen, kaarten en vooral heel veel lachen en ouwehoeren moest er ook nog gestudeerd worden. Dat ging bij de meesten van ons groepje dan ook niet goed. Behalve bij Jeroen. Sterker hij deed de laatste 2 jaar VWO in 1 jaar en hij deed de zeilschool de Wijde Aa er nog even bij.
    Door deze inhaalactie konden wij samen economie studeren aan de VU. De sporadische keren dat we naar college gingen eindigden we al binnen 10 minuten in de Menza om te klaverjassen. Tentamens voorbereiden was niet Jeroens zijn favoriete bezigheid. Na 10 minuten was al het “kom op Cuud we gaan even naar de snackbar, leren kan altijd nog”. Dat was ook typisch Jeroen, leuke dingen eerst …de rest komt later wel.
    Jeroen besloot Politicologie te gaan studeren aan de UvA. Ik ging door op de VU. Maar van een breuk in onze hechte vriendschap was geen sprake. Sterker die werd alleen maar nog intenser. We gingen nog geen jaar later, in 1991, voor het eerst samen op kamers. Niet zomaar een studentenkamertje 3 hoog achter, nee Jeroen had een heel klooster midden in het centrum van de stad geregeld. Op de Lauriergracht hadden we de mooiste tijd van ons leven. Uiteraard was de hele Uithoorn gang aanwezig. Maar ook Jeroen zijn zeilvrienden en meerdere studiegenoten kwamen er wonen. Jeroen was de spil van de hele gemeenschap en met al deze mensen hield hij, tot aan vorige week maandag , contact.
    Na het klooster heb ik op nog 3 plekken samengewoond met Jeroen. Eerst in een statig herenpand aan het Vondelpark, ook weer met de hele Uithoorn Crew. Daarna, in 1995, samen met Max in de Rijnstraat, Rivierenbuurt. Het was een prachtig jaar met een super zomer. Elke dag varen met de dikke D in de grachten en met Sail. Ajax won de Champions League en in dat jaar ontmoette ik mijn huidige echtgenote. Jeroen was ceremoniemeester op onze bruiloft, een rol die hem op het lijf geschreven was. Als laatste hebben we nog 2 jaar samengewoond in de Watergraafsmeer. Middels woningruil kregen we in 1997 uiteindelijk ieder onze eerste echte eigen woning.
    Na zoveel jaren bijna 24 uur op elkaars lip voelde dit wel een beetje als een scheiding. We zagen elkaar minder vaak, zeker toen Jeroen verhuisde naar west en ik naar IJburg. Ofwel “de andere kant van wereld” zoals hij gekscherend zei. We stichtten allebei ons eigen gezin. Ik werd ondernemer, Jeroen ging de politiek. Maar de wortels zaten zo diep, dat als we elkaar zagen het weer voelde als vanouds. En altijd waren de andere Uithoorn-gang leden erbij. Voor een avondje uit, een korte vakantie, voor een potje klaverjassen of om gewoon heel veel te ouwehoeren. Nee, dit zou echt nooit stoppen. We zagen ons zelf over tig jaar eindigen in een bejaardentehuis. Lekker elke dag klaverjassen. Dan was de cirkel rond.
    We hielden hierbij echter geen rekening met het tempo en intensiteit waarmee Jeroen leefde. Ik heb Jeroen meerdere malen getracht te waarschuwen hiervoor. Maar Jeroen was Jeroen. Hij zoog het merg uit het leven. Het was altijd Alles of Niets. En eigenlijk was het alleen Alles.

    Verdomme Burk, halverwege de wedstrijd van het veld stappen. Dat was niet de afspraak.

    Maar in de-Burk tijd dimensie is de wedstrijd al afgelopen. Hij wacht op ons in de kantine. Met een biertje en een pak kaarten in zijn hand.


    richard - AMSTERDAM
    25 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • reactie 140
    Lena van Ome Rinus

    Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


    Lena - Zoeterwoude

    25 augustus 2020

  • In herinnering
    reactie 139   |   niet OK
    Jeroen is overleden. En dat moet ook wel waar zijn want ik hoor zijn bulderende stem niet meer, vol overtuiging en tegelijkertijd vol ontvankelijkheid voor de ander. Zelfs als ie boos was, wat niet vaak gebeurde, hoorde je zijn vriendelijke natuur vanonder die luide stem.

    Burk heeft het toneel verlaten. En dat moet ook wel waar zijn want ik zie zijn twinkelende ogen niet meer, vol humor en levenslust. Anderen altijd aansporend het leven te vieren, met hemzelf als lichtend voorbeeld van hoe mooi het leven kan zijn.

    Mijn goede vriend, broeder, is niet meer. Maar ik kan het niet geloven want ik vóel hem nog wel, diep in mijn hart en ziel. In mijn hoofd knoop ik zo weer een gesprek met hem aan, zoals we uren, dagen, maanden en járen hebben gedaan. Jeroen is onderdeel van mij en met hem is een stuk van mij gestorven. Jeroen is onderdeel van mij en in mij leeft hij voort.

    En uit die gedachte put ik troost.

    Laurens - Amsterdam
    25 augustus 2020

    Deel deze pagina:

  • reactie 138
    Frederiek Groenevelt

    Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


    Frederiek - Uithoorn

    25 augustus 2020

  • Onverwoestbare vriend
    reactie 137   |   niet OK
    Hoe druk dan ook, hij was altijd beschikbaar of terugbellend binnen enkele uren.

    Hij heeft mij gedeeltelijk opgevoed, door mij vanaf mijn 10de bij te staan met raad en daad bij moeilijke situaties op vele gebieden.

    Hij kende geen grenzen, zoals zijn boten, auto’s en campers dieselde hij door, met voornamelijk Mercedessen, waar altijd onderdelen beschikbaar voor blijven, maar een nieuw hart hebben ze niet op de plank liggen.

    Hij was de meest oprechte enthousiaste persoon die ik ken.

    Hij haalde in iedereen het mooiste boven èn iedereen voelde zich speciaal bij hem, dat was zijn moeiteloze gave.

    Hij was de beste vriend van zoveel mensen, ook al was het contact misschien (nog) maar kort.
    Ook heel sterk kon hij bij velen de eerste ontmoeting nog zeer gedetailleerd vertellen.
    Hij was mijn “best man” en wordt nu op onze trouwdag begraven.

    Blijkbaar is hij toch verwoestbaar.

    Mark - Amsterdam
    25 augustus 2020

    Deel deze pagina:

Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

Plaats een reactie

Inspiratie nodig voor uw reactie?


De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.