Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Arthur August Koch

01-12-192908-09-2008
      Voor mijn lieve papa, Een herinnering van, voor en over de geweldigste man die ik ooit heb gekend. tegen jou kan niemand op. Je was zo lief voor mij, altijd.... in goede en in slechte tijden. Deze site zodat niemand jou ooit vergeet. Ik koester je in mijn hart en zal je altijd bij mij dragen. Ik hou zo vreselijk veel van jou en ik zal je zo verschrikkelijk missen. Dit verdriet is niet met een pen te beschrijven. Deze pagina zal alleen een indruk geven van hoe ik mij voel, maar mijn gevoel van verdriet en gemis is niet uit te drukken. Omdat het zoveel meer is als ik ooit kan beschrijven Ik hou van je mijn lieve dappere en eigewijze papa. Voor altijd je dochter Sonja Pap werd op 1 december 1929 geboren als helft van een tweeling. zijn zus Mien is dan net 10 minuten oud. Als jonge jongen ging hij werken bij schilders atelier J.Luhlf op de lindengracht in Amsterdam. Hij trouwde op 12 juli 1958 met Sietske Huisman. In september 1965 werd ik geadopteerd , 10 maanden jong was ik. Vanaf dat moment waren we twee dikke maatjes, miemand heeft daar ooit tussen kunnen komen. Tot zijn pensioen heeft hij bij Luhlf gewerkt. Daarna zijn mijn ouders uit de jordaan verhuist naar Osdorp. pap is opa geworden van vijf kleinzonen en een kleindochter en twee jaar geleden werd hij overgrootvader, iets waar hij erg trots op was.Inmiddels is op 11 september 2012 ook mama (geb 08-12- 1932) overleden na zo'n 16 jaar dement te zijn geweest.Ook mama wordt erg gemist.Hun trouwdag was op 12-07-1958

      Overige informatie
      De eerste vreselijke tijd Op 02 juni 2006 was je vreselijk beroerd van de bronchoscopie die je had gehad, ik besloot je op te halen en bij ons te laten zijn tot je wat opgeknapt was. Je knapte niet op en op 15 juni 2006 sloeg de wereld onder ons weg. We hoorden dat je longkanker had. De artsen gaven je hoogstens drie maanden te leven nog. Maar we lieten het er niet zomaar bij zitten. We besloten dat je chemo in Meppel plaats moest vinden, omdat dat gewoon een gezondere omgeving was dan Amsterdam. Mam was toen al een paar jaar dement en die kon je niet echt tot steun zijn. Je chemo sloeg wonderwel redelijk aan en je voelde je beter. Voor het eerst sinds je bestaan, woonde je niet in Amsterdam. Je kon genieten van de mooie omgeving hier. In juli 2006 kreeg je een herseninfarct. Je was de weg even kwijt, dacht dat je weer 46 jaar was. Je korte termijn geheugen had een klap gekregen en je vergat veel dingen, maar we gingen door.Jij en ik, de eenheid die we altijd al waren geweest. Je ging "op kamers" in huize ABC. Ging naar het dagverblijf op "de Schiphorst" en je vond het heerlijk. Mama woonde inmiddels daar en je bezocht haar trouw elke dag. Ze begreep het allemaal niet meer zo, maar wist dat je bekend was. 50 jaar waren jullie getrouwd en je hield nog zoveel van de vrouw die jou niet meer herkende. Twee jaar verder waren we en het ging toch slechter met je. 22 augustus 2008 besloten we dat je bij mama in de schiphorst ging wonen. twee weken was je daar.. tot 4 september. Toen ging je voor controle naar het ziekenhuis. Vrijdag 4 september moest je voor controle naar de longarts.Deze zag meteen dat het mis echt mis was met je. We besloten in goed overleg,om je op te laten nemen,om je aan de morfine te zetten. Hebben alle familie en vrienden ingelicht, zodat iedereen nog afscheid kon nemen. Jij was erg blij met deze beslissing,omdat je helemaal op was. Vrijdag avond rond 22.00 u werd de eerste morfine (60 mg p/min) toegediend. De arts had gedacht dat je erg snel in een coma zou raken, maar je was een "ouwe taaie" zoals je dat zelf zo mooi kon zeggen. Zaterdag avond is de dosis met 60 ml verhoogd.Je bent al die tijd goed bij geweest en hebt steeds gehoopt nu snel te mogen gaan,maar het wilde maar niet vlotten. Inmiddels waren er veel mensen even bij je op bezoek geweest, waar je erg blij mee was, maar ook erg vermoeiend. Inmiddels hadden wij allemaal een chronisch slaaptekort, maar hadden een kamertje waar we afwisselend konden slapen. De kinderen zijn al die tijd bij ons gebleven. En die hielpen waar ze konden. Vanaf zondag werd je erg onrustig en soms zelfs een beetje aggressief, je dacht dat we je in de maling namen,door "te doen alsof" wij en de artsen je wilde helpen. Je kreeg wat extra morfine in de hoop dat het nu wel sneller zou gaan. Je werd er even rustiger van en we konden je weer knuffelen. 's avonds weer de morfine met 60 ml omhoog en weer een onrustige nacht in. Ik heb zelf vannacht maar drie kwartier geslapen en werd wakker gemaakt omdat je weer erg onrustig werd. Om half 9 zou de arts even komen kijken. We besloten om je een middel te geven, waarvan je in slaap zou vallen om niet meer bij te komen, zodat het voor jou allemaal minder pijnlijk en veel prettiger zou zijn. Om 9.15 u kreeg je die tranqualizer en met je duimen omhoog (ten teken dat het goed was zo) ben je in slaap gevallen, we hebben je voor die tijd allemaal kunnen knuffelen en kunnen praten met je. We hebben alles gezegd wat we wilden zeggen. Om 12.45 u ben je in alle rust heengegaan. Je bent nu waar je graag wil zijn. Op een plek van vrede, rust en zonder pijn..Ik ben zo blij voor jou,maar oh oh oh, wat zullen we je missen. Lieve pap, wat heb ik het fijn gehad met je, wat hadden we het ontzettend leuk, tot op het allerlaatste moment heb je ons laten lachen. Vlak voor je in slaap viel, ging je duim omhoog ten teken dat het goed was zo. Papa we wensen je een behouden vaart en een veilig en gelukkig verblijf daar waar je nu bnt. Ik hou zo ontzettend veel van je, dank je voor alles!!!! Je voor altijd liefhebbende dochter Sonja.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 8   |   niet OK
        Lieve pap
        Deze week een jaar geleden...
        het doet nog steeds zo verschrikkelijk veel pijn

        Ik mis je...

        Jouw wijffie

        Sonja - Meppel
        2 september 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 7   |   niet OK
        Lieve pap,

        Mijn eerste vaderdag zonder jou is niet makkelijk.
        Ik had je zo graag een vaderdag knuffel willen geven.
        Ik mis je zo.

        Dikke kus
        Je dochter.
        (keep on smiling is erg moeilijk voor me)

        Sonja - Meppel
        21 juni 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 6   |   niet OK
        opa we missen je met zijn allen heel erg ik ga om u nooit meer te vergeten een tattoo op me arm zetten een kruis met uw geboorte jaar en overleidens datum zo dat ik u altijd bij me hebt na dat u uw vlucht hebt gemaakt naar alle andere leden van de fam heb ik weer een vriendin gekregen ik kende haar al 7 jaar we zijn in middels 7 maanden bij elkaar en ze heeft me een ketting gegeven terna gedachtenis van u ik miss u en zal altijd voor u bidden uw kein zoon andy arthur sietse

        Deze is voor mijn opa.

        Wie weet wat er hier na is
        Wie weet of er dan nog leven is
        Het leven is verraderlijk
        Ik wil weten of ik oud word
        Of dat ik vroeg sterf
        Er zijn mensen op de wereld die dat weten
        Er zijn mensen die dat zien
        Maar zijn er ook mensen die mij dat willen vertellen
        Of moet ik er zelf achter zien te komen
        Laat het me weten als het zover is
        Dan schreeuw ik het van de daken Dan
        Dan verkoop ik al mijn spullen en verhuis ik
        Naar de natuur waar niemand het kan horen of zien


        Van andy

        Men zegt dat god bestaat
        Men zegt dat hij goed doet
        Maar is dat ook zo
        Er zijn mensen die ziek worden
        Er zijn kinderen die dood gaan
        Maar er is op dat moment niemand
        Die dat verandert, Want dat kunnen ze niet
        Waar is onze god op dat moment waar om doet hij
        Dit. Hij hoort de boel draaiende te houden
        Maar er gebeurt niets waar is hij
        Waarom laat hij ons zakken
        Waarom helpt hij Niet op zo`n moment
        Ik zeg dit eerlijk ik geloof niet in hem
        Maar ik bid nu voor de mensen die dat nodig hebben
        En dat ik oud mag worden net als ieder ander
        Die dat wilt

        andy -
        7 juni 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 5   |   niet OK
        9 maanden ben je weg en het lijkt alsof het gisteren was dat we afscheid moesten nemen.
        Ik mis je verschrikkelijk, lieve pap.

        voor altijd jouw moppie Sonja

        Sonja - Meppel
        7 juni 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 4   |   niet OK
        Lieve Papa,
        Vandaag mama'a en mijn eerste moederdag zonder jou.
        Niet even samen naar mam, ook al merkt ze er niet zoveel van, ik ga straks wel naar haar toe en geef haar een hele dikke kbuffel en kus van jou.

        wat mis ik je!!

        DIKKE KUSSEN
        jouw moppie

        Sonja - Meppel
        10 mei 2009

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 3   |   niet OK
        De eerste pasen zonder jou....
        Ik mis je erg...
        Vroeger maakte je met je schilderkunst de mooiste eieren...
        Sweet memories.Zal je daarboven ook zitten te schilderen....wat zullen ze het mooi vinden..

        Liefs van je dochter Sonja

        Sonja - Meppel
        12 april 2009

        Deel deze pagina:

      • Mooiste herinnering
        reactie 1   |   niet OK
        Gedicht voor pap Afscheid nemen is met zachte handen verpakken van gedachten tot mooie herinneringen. afscheid nemen is met voorzichtige handen meedragen van die herinneringen die je voor altijd wilt bewaren. afscheid nemen is weten dat je iemand niet meer zal zien maar haar altijd in je hart en geheugen aanwezig wil houden. afscheid nemen van jou, het missen van je lach, je gesprekken, je glimmende ogen. Vergeten zullen we je nooit...

        Sonja - Meppel
        20 maart 2009

        Deel deze pagina:

      • Gedicht of lied
        reactie 2   |   niet OK
        Droomland: Heerlijk land van mijn dromen. Ergens hier ver vandaan. Waar ik zo graag wil komen, daar waar geen leed kan bestaan. Droomland, Droomland, oh ik verlang zo naar droomland. Daar is steeds vre dus ga met mij mee, samen naar het heerlijke droomland. Zwerver gij vindt daar vrede, zieke gij kent geen pijn. Daar wordt geen strijd gestreden, daar waar mijn broeders nog zijn. Droomland, Droomland, oh ik verlang zo naar droomland daar is steeds vre dus ga met mij mee, samen naar het heerlijke droomland. Daar is steeds vre dus ga met mij, mee samen naar het heerlijke droomland. Droomland, droomland, oh ik verlang zo naar droomland. Daar is steeds vre dus ga met mij mee, samen naar het heerlijke droomland.

        Sonja - Meppel
        20 maart 2009

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie

      Inspiratie nodig voor uw reactie?


      De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


      Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


      Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
      Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.