Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Andries Ratsma

29-12-193910-04-2020
      "Achter elke traan van verdriet,
      Schuilt een glimlach van herinneringen"

      Ik hoorde een stille stem in mijn hart :
      "Jij zult met mij in het paradijs zijn"

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Kleindochter Maaike - Lieve, lieve opa...
        reactie 10   |   niet OK

        Gemaakt door Maaike Ratsma, je allereerste kleindochter ????


        P -
        15 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 9   |   niet OK
        Beste fam Ratsma.Jenny gecondoleerd met het verlies van jullie vader en man Andries
        Groeten Henk v d Boogaard

        Henk - ,s-gravendeel
        15 april 2020

        Deel deze pagina:

      • reactie 8
        Luc en Linda van Laar

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Luc en Linda - Heerhugowaard

        15 april 2020

      • Herinnering
        reactie 7   |   niet OK
        De herinnering is het parfum van de ziel.
        (George Sand)

        Koester deze herinneringen.

        Leo - ROTTERDAM
        15 april 2020

        Deel deze pagina:

      • reactie 6
        Ellen Kok

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Ellen - Purmerend

        15 april 2020

      • reactie 5
        Christel  Lubse

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Christel - Veldhoven

        15 april 2020

      • zoon Lody - de laatste dag in Artis (geschreven door Andries)
        reactie 4   |   niet OK
        Uit wat Andries in het boekje “Het onmogelijke doen we nu meteen” geschreven heeft blijkt wel dat hij het vaak niet eens was met de gang van zaken hoe mensen met het beheer van de wereld en met elkaar omgingen. Hij dacht dat er wel een moment zou komen waarop alles weer goed gemaakt zou worden en iedereen weer op het goede spoor terecht zou komen. Zeer waarschijnlijk door God, dan wel na je dood in de Hemel of op de laatste dag van de aarde.

        Pa heeft over dat laatste eens flink gefantaseerd. Stel je voor als je daar bij bent, de laatste dag, stel je voor dat je toevallig in de dierentuin Artis aan het wandelen bent en dan gebeurt het, de dierentuin gaat nooit meer dicht of juist voor altijd open, helemaal open. Hier heeft hij een verhaal over geschreven want hij drukte zich het liefst uit in letters! (- dit is een uittreksel -)
        ----------------------------------------------------------------------------------------------
        De laatste dag in Artis

        Het is zo'n doordeweekse dag in Artis. Een beetje zonnig. Lekker windstil weer en niet al te druk. Je kunt alle beesten van dichtbij zien, zonder ellebogenwerk met fototoestellen als excuus. Bovendien gaan veel mensen op huis aan want het is het eind van de middag. Het wordt stiller en stiller. Ik nader, in de buurt van de ijsberen, een verweerd bordje:" De dierentuin gaat om 17.30 uur dicht.”
        We hebben nog een kwartier. Iemand zegt even verderop: "O God is het al zo laat?" En volkomen onverwacht klinkt het van ver boven ons, maar eigenlijk ook van alle kanten om ons heen: "Ja, we gaan eindelijk sluiten en daarna normaal doen. Het is zo ver. Het wordt ontzettend leuk. Nu zal je zien wat Ik al die tijd heb bedoeld”.

        Tot het uiterste gespannen kijk ik toe wat er gebeurt en dat maakt een verpletterende indruk.

        Een hele grote leeuw staat op, knikt zeer instemmend, en wandelt door een deurtje naar buiten, dat tot nu toe altijd hermetisch dicht zat. De leeuwinnen volgen. De aanvoerder schudt de manen alsof hij zoveel jaar verveling van zich afschudt en wandelt in mijn richting. Ik weet dat hij niet meer gevaarlijk is. Hij heeft de tevreden uitdrukking van onze huiskat als die lekker heeft gegeten en nu op schoot wil. Het grote beest schurkt zich tegen me aan en wil nu ook wel eens lekker in zijn baard worden gekrabd. Ik zeg tegen hem dat ik hem al zoveel jaar had willen spreken en aaien, maar het kwam er nooit van. Al die jaren waren we bang voor elkaar en zaten er tralies tussen. Opeens is dat weg en voel ik een enorme opluchting. De leeuw zei :"Ja, het waren me de eeuwen wel he? Ik baalde wel vaak als ik weer een zebra te pakken had gehad, maar ja, ik rammelde van de honger en de kinderen moesten ook eten."

        De zebra van een paar hokken verderop hoort zijn naam noemen en komt een beetje bedeesd aanwandelen. "Zeg Leo, klopt het dat je ons niet meer op eet? Ik ben opeens niet meer bang voor je en die mijnheer mens staat ook gewoon met je te praten. Idioot gevoel he, dat het zo lang anders is geweest. Mijn familie heeft wat af gerend zeg om uit je poten te blijven”.
        Kom we gaan kijken of de mensen nu geen patat meer eten. Ik wil de restjes wel eens proeven, want ik heb geen idee waar al die kinderen steeds om liepen te zeuren. De zebra is een gezellige kwebbelaar en ik schiet in de lach omdat ik plotseling het betrekkelijke van patat inzie. Een mayonaise eeuw wordt afgesloten. De wegtrekkende lucht van frituur doet me opeens niets meer. Ik ruik aan de leeuw en de zebra en vind dat veel lekkerder.

        Vervolgens heeft hij nog vele ontmoetingen met de dieren uit Artis. Uiteindelijk blijkt dat ieder mens en dier met een schip, een soort Ark van Noach, naar de plek mag gaan waar hij thuis hoort. Mijn vader bied zich aan als reisleider en gaat met een groepje Afrikaanse dieren naar Afrika. Alle informatie die hij hun wilde vertellen bleek overbodig; iedereen wist nu alles al!
        Tot slot schrijft hij:

        En ergens om ons heen is steeds die alles omvattende vriendelijke stem van God die begeleidende commentaren spreekt bij al onze bizarre belevenissen. We zijn ontzettend welkom in deze nieuwe wereld. Het feest kan beginnen.


        Lody - Odijk
        14 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Zoon Daaf - jouw genen in mij
        reactie 3   |   niet OK
        Jouw genen in mij

        Vanaf het moment dat Pa en Ma elkaar bij de scouting ontmoetten, is er iets moois ontstaan.
        Het moment dat Pa Ma thuisbracht na de eerste date, en zij met Loes naar boven rende om vanuit een zolderkamertje Pa na te kijken, ….
        Toen zijn de woorden uitgesproken “Moeder, je bent je dochter kwijt”
        En TOEN is het begonnen …

        Nu een herinnering met een glimlach die ik graag met jullie deel en die me doet beseffen dat Pa zijn genen, samen met die van Ma, in mij en ons iets moois samenbrengen….

        Toen ik een heel klein kind was, kwam Pa wel eens thuis van een reis waar hij reisleider was. Vol bewondering kon hij dan vertellen over de vaak zeer corpulente buschauffeur die zo’n grote touringcar met schijnbaar het grootste gemak door de kleinste smalle straatjes van een stad kon sturen.
        Ik als kind ging dan met mijn skelter ook kleine steegjes door en probeerde ook te parkeren op de meest onmogelijke plekjes.
        Nu als volwassene vind ik autorijden nog steeds erg leuk en ik ga graag kleine bergweggetjes op. Gewoon nieuwsgierig of het lukt en kijkend waar het me brengt.

        Dat Pa zijn invloed op vele vlakken nog steeds merkbaar is, vind ik fijn en hartverwarmend.

        Zijn reislustigheid is er ook zo één
        De reizen die hij maakte als reisleider, waar hij de mensen vertelde over de mooie plekjes op onze aardbol, hebben mij ook tot reizen aangezet.
        En Pa en Ma vertelden mij eens, dat door mijn verhalen, hun wereld ook weer een stukje rijker werd. Het is heel fijn om zo ook weer iets terug te kunnen geven aan mijn ouders.

        Ik herinner me Pa, net als Ma, als iemand die er altijd voor je was, klaar stond om te helpen, en heel goed kon luisteren en relativeren.
        Zijn adviezen hebben me meermaals geholpen, in relaties , in werk...
        En naast de serieuze dingen herinner ik me dat we ook vaak gelachen hebben en de meest flauwe grappen hebben gemaakt.

        Zijn creativiteit met woorden staat ook met stip in de Top10.
        Het maken van sinterklaasgedichten nu, is denk ik nog steeds zo leuk door onder andere zìjn invloed.
        Maar ook het boekje dat hij schreef laat zijn creativiteit zien en hoe hij naar de wereld wenste te kijken. Zijn overtuigingen over geloof en over hoe je omgaat met mensen, komen daarin duidelijk naar voren. Dat heeft ook mij geholpen en inzichten gegeven.

        Pa had ook een actief verenigingsleven, als lid, maar ook vaak als voorzitter.
        Naast de reisvereniging was hij op latere leeftijd speler van de grote trom bij de fanfare. Op jonge leeftijd echter speelde hij accordeon.
        Bij binnenkomst hebben jullie al accordeonmuziek gehoord, wat tussen haakjes niet door hemzelf is gespeeld maar wel heel goed bij hem past.
        Toen wij kleine kinderen waren, hebben we wel samen muziek gemaakt. Pa accordeon, lody op de trommel en ik trompet en er was geloof ik ook nog iets met een blokfluit en gitaar ????

        Pa was altijd heel bescheiden en zei zelf over zijn rollen bij de diverse verenigingen “verenigingen waar hij misschien iets voor heeft betekend”.
        En dat terwijl hij juist heel actief en gedreven was in datgene wat hij aanpakte.

        Over opvoeding wil ik Pa graag citeren:
        “ ouders vinden het spannend dat kinderen opgroeien en eigen creativiteit ontwikkelen. Je hoopt als vader en moeder dat ze jouw normen en waarden overnemen en er iets eigens en spannends aan toevoegen. En.... als dat gebeurt, dan is dat een waarborg voor een uitstekende sfeer in het gezin. Harmonie en ontplooing gaan dan samen “

        Ik persoonlijk denk dat het uitdagend is om je leven te leven in een steeds sneller veranderende wereld. Pa heeft dat in zijn leven misschien ook zo ervaren :
        Trouwen , verhuizen , kinderen krijgen , weer verhuizen ;
        Wisselingen van baan (gewenst of ongewenst) ;
        Snelle digitalisering (wat uitdagend is als je de letterbak en typmachine gewend bent) ;
        Drie zonen opvoeden die elk een eigen verschillend pad volgen ;
        Een vrouw hebben die hem steunt en net als hij ook het geloof onderzoekt en zich net als hij op velerlei vlakken ontwikkelt;

        Ik zeg : MISSIE GESLAAGD Pa en Ma !!

        Nu we hier zo staan...... terugkijkend op wie Pa was en wat hij heeft gedaan en wat hij heeft nagelaten in ieder van ons ......
        dan kan ik alleen maar zeggen dat ik TROTS ben dat ik een zoon van Pa ben !
        En ik heb hem gelukkig nog kunnen zeggen dat ik me geen betere vader kan indenken.

        Dus Pa ,
        BEDANKT , GOEIE REIS en tot ziens

        Daaf - Oud-beijerland
        13 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Zoon Hajo - Pa in kernwoorden
        reactie 2   |   niet OK

        Hajo - Oud-beijerland
        13 april 2020

        Deel deze pagina:

      • Schoondochter Petra - Lieve Pa
        reactie 1   |   niet OK
        Lieve Pa,


        Voor mij altijd iemand om naar op te kijken,
        Op de Lokkenstraat altijd plek om neer te strijken.
        U moest altijd om mij lachen, om mijn gekke praat
        Op den duur voelde ik me ook een nazaat.

        Na mijn rijbewijs kreeg ik van U de sleutels van de auto met de woorden ‘ rij hem maar helemaal leeg’
        Een ontzettend lief gebaar wat ik van U zomaar kreeg.
        En werden de gesprekken op de Fougeuex wat te zweverig naar uw smaak, zei U tegen mij net zo stoer,
        Wij blijven wel met beide beentjes op de vloer...

        Zo bent U voor mij ook een baken geweest, misschien wel de dochter die U niet had,
        Ik vond U in ieder geval altijd een lieve schat.

        Dementie kwam met een mokerslag
        Maar tot het laatste behield U uw intelligentie en uw lieve lach
        Dus ik zeg nu oprecht,
        Het laatste stukje in de Dageraad was ook niet slecht
        Uw ogen met een blik die pas op het laatst ging doven,
        Denk ik nu, hij is tevreden en kijkt naar ons vanuit boven....
        Dag lieve Pa, je ( schoon) dochter Peet

        Petra - Oud-Beijerlan
        13 april 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie