Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Willum Cornelissen

18-01-194802-04-2021
      Aangezien een normale begrafenis op dit moment niet mogelijk is, hebben we deze pagina gemaakt om Willum als vriend, broer, oom, vader, schoonvader, opa en geliefde te eren.

      Willum leefde een vol en kleurrijk leven. Hij zag de schoonheid van alles door de lens, filosofeerde over het leven in al haar vormen en gaf er zijn eigen kleur aan. Hij kan het ons niet meer laten zien of vertellen, anders dan al het moois dat hij ons al heeft gegeven.

      We nodigen je uit om jouw foto’s, een verhaal, een herinnering en/of een gedicht te delen of gewoon een kaarsje aan te steken voor een laatste groet. Vermeld alstublieft je naam en hoe je elkaar hebt ontmoet (familie, school, werk, reizen, via een vriend, uit de kroeg, carnaval…).

      Voel je vrij om op elk moment terug te komen en meer verhalen of foto's toe te voegen. Er zijn twee jonge kleindochters (en een onderweg) die we nog meer willen meegeven over opa Willum waar ze ‘zo, zo, zo, zo, zooo veel’ van hielden.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • opening en afsluiter Loekie
        reactie 95   |   niet OK
        Opening:
        “toen ik geboren werd in 1948 was de statistisch gemiddelde levensverwachting voor mannen 74 ( nog even nazoeken?). Blijkt zo’n beetje te gaan kloppen en het past prima bij mijn schoenmaat 43. Ook zéér gemiddeld – een gewoon mens”..

        Dit las ik gisteren in je dagboek oom. Het dagboek van een van de meest excentrieke mensen die ik ken haha.

        Hoe bijzonder was dat. Dat ik even door je laatste mijmeringen mocht bladeren. En ik voelde dat oké was. Je schreef ze ook voor ons. Om ons te helpen jouw afscheid op jouw manier vorm te geven. Net als je updates. Van jouw hart, of hoofd naar het onze.

        Mijn naam is Loekie Cornelissen, nichtje van Willum en aan mij is gevraagd of ik gastvrouw wil zijn tijdens deze dienst. Natuurlijk wil ik dat! Met liefde. Willum is mijn bijzonder, excentrieke, soms niet te volgen oom. Een “gewoon gemiddeld mens”, niet mijn tekst als ik aan Willum denk.

        Fijn dat jullie er zijn vandaag. Hier, of ergens achter een scherm. Jammer dat we hier niet allemaal samen zijn. Dat had nog beter geklopt; voor ons en zeker ook voor Willum. Maar gelukkig kunnen we streamen en kijken jullie wel mee. Saskia, Anne & Wieke ervaren veel steun van alle liefde, aandacht, kaartjes en bloemen die iedereen stuurt..

        Het voelt gek, en tegelijk ook passend dat ík hier nu sta oom. Je was trots op me, je zag me en vleide me. Niet dat ik dat altijd fijn vond. Ik kon er ook ongemakkelijk van worden, zeker in mijn puberteit. Want je schroomde het ook niet om dan je camera te pakken, en te vragen: “doe dat nog eens”..

        Nou, daar hoef ik vandaag niet bang voor te zijn.

        Ik heb jou pas echt leren kennen toen je vader werd. Ik was vanaf dag 1 verliefd op Anne & daarna ook snel op Wieke. En dat ben ik nogsteeds. Wat een heerlijke meiden & nu de liefste en leukste prachtvrouwen. Anne is de fijnste, trouwste en meest integere collega die ik ken & als ik met Wieke op pad ben, Pieterpad ben, ziet iedereen meteen dat we zusjes zijn. Haha. Wat ben ik daar trots op!

        En zij blijven oom & ik ook. Ik zal ze in de gaten houden en samen met hun van het leven blijven genieten. Van de seizoenen; de pieken, de dalen, maar zeker ook van de LENTE!!!

        En nu gaan we luisteren, naar een paar van de velen mensen die iets over of tegen je willen zeggen.. En dat zal vast niet zijn “hoe’n gemiddeld gewoon mens je was”..


        Afsluiter:
        We volgen Willum straks allemaal naar de mooie plek die hij zelf heeft uitgekozen. Hij stuurde ons op 1 januari trots een foto in de familie-app. “mooi plekje toch”.

        Ik wil besluiten met een van de laatste bladzijden uit zijn dagboek ( 9 feb 2021):

        “en als ze dan komen, allemaal of met velen,
        Zie ik het schuchtere in hun blik.
        En de afstand tot elkaar.
        “je bent pas een dode als je gestorven bent,
        Iedereen voelt de afstand bij de doden, de verdwenen/gestorven ziel.
        Zij allemaal, of velen
        Voelen het ongemak van het lege graf, dat die afstand geeft,
        Geef hen allemaal, of velen, dan koffie of bier, voor een gemakkelijk doorgaan met plezier”


        Loekie - Utrecht
        14 mei 2021

        Deel deze pagina:

      • Een grote pimpelmees in Eindhoven (naast Granidapand)
        reactie 94   |   niet OK

        Dan roept plots je dochter vanaf achterop de fiets: wow mam, dat is een grote pimpelmees 😍 (hoe kun je deze nou missen denk ik achteraf hahaha)


        Anne - Eindhoven
        7 mei 2021

        Deel deze pagina:

      • Deel 3 van 3 en slot van mijn toespraak bij de begrafenis van mijn broer Willum
        reactie 93   |   niet OK
        Talloos zijn de verhalen over jouw luidruchtige discussies met ons moeder, waardoor Doris af en toe niet slapen kon.
        Verhitte gesprekken over dat kapitalistische Philips en de femsoc, het feministisch socialisme waar Pia een belangrijke rol in speelde.
        Je was toen zo druk was met de revolutie dat je niet eens merkte dat onze Jeroen ook in Eindhoven was komen studeren.
        Als je hem dan op de fiets tegenkwam kon je alleen maar “dag broer” zeggen om weer snel door te fietsen.
        Je broers en zussen belden braaf elke week met ons moeder, maar jij liet soms wekenlang niks van je horen.
        Op een zondagochtend stond je een keer schuldbewust met bloemen onder aan de trap in Nijmegen.
        Ik had opengedaan en vroeg van boven “voor wie zijn die bloemen?”
        “Voor ons moeder”, zei je.
        Ik zei “maar die is al weken dood” en onze Pa bevestigde dat door te zeggen “we konden je al maanden niet bereiken”.
        “Ik zat in een kraakpand” stamelde je….en pas toen had je door dat we je plaagden.
        Er werd veel geplaagd in de familie, nooit echt gepest.
        Ook jij kon naar hartenlust meedoen aan de plagerijen.
        Zoals met dat briefje van Pater Thiecke, het hoofd van onze middelbare school, waarmee je onze ouders de stuipen op het lijf joeg, door te schrijven dat ik “wegens wangedrag” geschorst was van school.

        Willum, we hebben 70 jaar lief en leed gedeeld.
        Natuurlijk weten we lang niet alles van elkaar en zullen we het nooit te weten komen, want jij kunt het helaas niet meer vertellen.
        Mijn vrouw Pinar, vroeg me: “Had Willum een gelukkig leven?” en ik zei volmondig “Ja! Volgens mij wel.”
        Je was altijd bezig en druk met nieuwe projecten.
        Zeker niet eenzaam, veel vrienden, kijk maar naar al die prachtige bloemen hier.
        Een lieve vrouw als Saskia, met wie je uiteindelijk zelfs echt trouwde tot vreugde van ons moeder.
        Jullie kregen 2 prachtige dochters Anne en Wieke, je bent opa van nu 2 en straks 3 schattige kleinkinderen.
        Nooit honger geleden, geen kou, geen oorlog, geen langdurige ziektes of gebreken opgelopen, geen traumatische verliezen.
        Helaas ben je op 72-jarige leeftijd te jong en onverwacht ziek geworden.
        Je kreeg slechts een paar maanden om van dat mooie leven afscheid te nemen.

        Ondanks je prachtige beelden en gedichten, ben je nooit een koninklijk goedgekeurde beroepskunstenaar geworden.
        Maar wel een allround filosoof met het juiste oog voor de schoonheid in de natuur en de mensen om ons heen.
        Een echte levenskunstenaar.
        Mijn rolmodel.
        De herinnering blijft en daarmee blijf jij ook.
        Rust zacht.
        Je ligt er mooi bij.
        Als een farao die de Nijl gaat bevaren in een rieten mand.
        Moeder natuur zorgt verder voor je.
        Liefs, namens je 3 broers en 3 zussen Jos-Hetty-Doris-Theo-Jeroen-Vera en onze lieve kouwe kant van Josje-Jan-Pinar.


        Theo - Rotterdam
        4 mei 2021

        Deel deze pagina:

      • deel 2 van 3 van mijn toespraak als broer van Willum
        reactie 92   |   niet OK
        Toen je afstudeerde als architect in Eindhoven was ons moeder apetrots maar ze begreep er niks van dat je uitgerekend bij die plechtigheid de hoogleraren om de oren moest slaan met Marx cs.
        Je schreef mee aan een boek “bouwen onder kapitalistische voorwaarden”, wat ik reuze interessant vond maar nooit heb uitgelezen want ik snapte weinig van het hoogdravende jargon van bouwkundestudenten.
        Ook nu , weet ik zeker dat je daar uit je mand wil opstaan om mij uit te leggen dat het helemaal anders is en dat ik hooguit een heel klein beetje gelijk heb.
        Kom maar op, Willum, doe het maar, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
        Be a wonderboy!
        Helaas jongen, wie zwijgt stemt toe, al had iedereen het hier graag anders gezien.

        Lieve Willum, je was in de wieg gelegd om kunstenaar te worden.
        Je kon goed tekenen, was ook handig, bouwde je eigen houten bootjes, speelde blokfluit, zong in het koor, maakte theater tussen de schuifdeuren in Tilburg.
        Dat werd groots opgezet, met tientallen toeschouwers uit de hele straat.
        Productie en regie in handen van Wim Cornelissen, Gérard Opstelten en Chris Weenen. Opbrengst voor de Maori’s in Nieuw Zeeland via Pater Haring, de heeroom van Gérard.
        Zelf speelden jullie de 3 schuimtamboers, ons Hetty speelde gitaar, wij hadden allemaal een bijrolletje en voor de rol van stotteraar kozen jullie Frans van de Beemd (van de kuusbeemders, zoals jullie drieën die familie noemden) want Frans kon sowieso goed stotteren.
        Op het Gymnasium was je vanzelfsprekend lid van de debatingclub, van de filmclub en als redacteur van De Tafelronde, onze schoolkrant, kreeg je een perskaart en kon daarmee naar het concert van de Rolling Stones in de Brabanthallen in Den Bosch. Stinkend jaloers was ik.
        Dankzij jou heb ik ook hun muziek ontdekt en die van de Chicago Blues van na de oorlog. Een van mijn eerste LP’s was van Howlin’ Wolf omdat jij me die liet horen.

        Je trad in de voetsporen van onze opa Cornelissen door een studie Bouwkunde in Eindhoven te beginnen.
        Je heette Wim, net als je veel te jong gestorven opa Snoeks en had volgens zeggen ook zijn uiterlijk en temperament.
        Jij bent als appel echt niet ver van de boom gevallen.
        Misschien wilde je daarom in je studententijd zowel theoretisch als praktisch niks van familie, het huwelijk of het Rijke Roomsche Leven weten.
        Je stichtte zelfs je eigen commune.
        Toch ontbrak je later nooit als er bij iemand van ons wat te vieren of te verdrieten was.
        Jij was dan onze fotograaf waardoor er weinig foto’s zijn waar jij zelf op staat.

        Allerlei anekdotes komen bij ons boven .
        Volgens ons moeder wilde jij als tweejarige al alles ‘sef doen’.
        “Sef doen”, riep je dan.
        Als vierjarige dreigde je haar ‘een vergiftigde kers’ te laten eten.
        Zo boos was je.
        Als Jos en Hetty wegholden en jij ze nog niet kon bijbenen riep je “jullie moeten op mij wachten”.
        Ooit wilde je een aapje kopen en we spaarden daar geld voor en kochten alvast een riempje.
        Toen ons moeder dat hoorde, maakte zij van dat aapje snel een hond.
        Rakker heette die en het was jouw hond, tot groot verdriet van ons Doris die ook had meebetaald aan het riempje.
        Thuis hing er een lijstje met wie welke taken moest doen die week: schoenenpoetsen, tafeldekken, afwassen etc.
        Jij verkocht jouw dagtaak voor een dubbeltje want je had het veel te druk met andere projecten.
        In Oss begon je een krantenwijk om te sparen voor een Puch, zo’n brommer met een hoog stuur, waarmee je als Easy Rider de meisjes kon imponeren.
        Ons huis daar was groot boven de winkel van Wagemakers.
        Ieder kind zijn eigen kamertje aan een hele lang gang op de bovenste verdieping.
        De jouwe was helemaal aan het eind en dan nog de hoek om. De mijne was daarnaast. Om te horen of pa en ma eraan kwamen plaatste je afluisterapparatuur en verklikkers onder de traplopers met een draadje naar jouw kamer.
        Want handig ben je je hele leven geweest.
        Zo klom je stiekum uit je slaapkamerraam om naar een optreden van een bandje in De Pas in Heesch te gaan.
        Nooit zal ik vergeten dat ik alleen met jou en onze pa een weekje ging kamperen in de Ardennen, door de Eiffel en langs de Moezel en de Rijn.
        Pa had net zijn eerste auto, een Consul en we sliepen met zijn 3-en in een klein tentje.
        We hadden lol en leerden veel.

        Theo - Rotterdam
        4 mei 2021

        Deel deze pagina:

      • Mijn toespraak als 1 van de broers en zussen bij de begrafenis van Willum , deel 1 van 3
        reactie 91   |   niet OK
        Hoi Willum,
        Als kruikenzeiker ben ik een fan van Willem II.
        Maar al mijn hele leven eigenlijk nog meer van jou, die andere Willum uit Tilburg:
        Onze Wim, noemden wij jou vroeger.
        Jij veranderde dat in het later modieuze fonetisch gespelde Willum., met een u.
        Je was de derde uit een rij van 7 kinderen.
        Wij, de andere 6 zitten hier allen op een rij en we zijn met stomheid geslagen.
        Nu eens niet omdat we naar jouw gebruikelijke spraakwaterval aan meningen en argumenten moeten luisteren, maar juist omdat jij nu niks meer zegt.
        Onze Wim is letterlijk Willem de Zwijger geworden.
        We zullen daar nooit aan wennen.

        Zoon van Antoon Cornelissen uit Eindhoven en Riet Snoeks uit Helmond.
        Eigenlijk zijn wij allemaal een beetje een product van Philips.
        Ons moeder ging daar al op haar 14e werken en onze pa 4 jaar later op zijn 18e omdat onze oma’s in de crisistijd elk dubbeltje goed konden gebruiken.
        Toon en Riet werden verliefd, ze verloofden vlak voor de oorlog en trouwden in 1943 in Den Haag.
        Daar werd Jos geboren.
        Na de oorlog kreeg pa een baan in Tilburg en kwamen er nog 6 kinderen bij.
        Een ware babyboom, maar dat was toen heel gewoon.
        Een buurt vol grote rijtjeshuizen met grote gezinnen.
        Bij Claassen hadden ze zelfs 9 kinderen.
        Weenen met 4 zonen eigenlijk nog weinig.
        Veel kinderen op straat, op school en op het toen nog lege veld bij de Ringbaan West, waar we heerlijk konden voetballen, kuilen graven, verstoppertje en tikkertje spelen en schipper mag ik overvaren tussen de bomen.
        Weinig auto’s nog en een moeder die, na 14 jaar werken bij Philips, genoot van het 24 uur per dag 7 dagen per week moeder zijn van 7 kinderen en af en toe een voogdijkind. Pa ging elke ochtend op zijn fiets naar kantoor op de wollenstoffenfabriek, kwam tussen de middag thuis eten, stond dan even op zijn rug en kwam in de avond terug als de jongsten al naar bed gingen.
        De vijftiger jaren, mooi verbeeld in een recent boekje over de wijk Zorgvlied waar onze Wim en zijn vriendjes ook in figureerden.
        Je hebt er de afgelopen maand nog van genoten.
        We zaten op de Montessori bewaarschool bij de Zusters van Liefde.
        Alle jongens gingen vervolgens naar de lagere school Christoffel van de Broeders van Liefde met onder andere de vanwege zijn harde knokkels ‘beruchte’ broeder Omasius.
        De meisjes hadden hun eigen school.
        Net als elk jongetje uit onze straat was jij misdienaar bij bejaardenhuis Mariengaarde.
        Al met al een zorgeloze en gelukkige jeugd .
        Keurig en degelijk Rooms Katholiek opgevoed.
        De jongens als jongens en de meisjes als meisjes.
        En bij alle buren ging het precies hetzelfde.
        Van jongs af aan probeerde jij de grenzen te verleggen.
        Zo werd jij mijn rolmodel en kon ik, als nummer 5 en bijna 3 jaar jonger, mooi leren wat zin had om met ons moeder het debat over aan te gaan of wanneer het beter was gewoon, zonder iets te zeggen, te doen waar ik zin in had.
        Willum, jij plaagde mij en ik jou en dat bekvechten vonden we allebei geweldig.
        We wilden absoluut niet op elkaar lijken of hetzelfde zijn, alles liever dan dat, maar we waren wel broers die elkaar nooit zouden verraden of laten vallen tegenover ouders of buitenstaanders.

        Vanaf 1961 stond ons huis in Oss en op een steenworp afstand jouw school, het Titus Brandsmalyceum.
        Ons moeder was zo lief en slim om jou en al je vrienden en vriendinnen bij ons thuis uit te nodigen voor “de thee” na schooltijd.
        Zo zorgde ze ervoor dat jullie niet op straat bleven hangen.
        Jullie discussies vond ze prachtig: Over de wereld, over de politiek en “10 over Rood”, de opkomst van D’66, provo’s, de seksuele revolutie en Dolle mina.
        Jij en jouw vrienden als Guy Desseaux, Theo Drijvers, Minke van de Berg om er maar een paar te noemen zaten er midden in.
        Net als de gebroeders Offermans, jonge en invloedrijke leraren van het lyceum en de MMS.
        Ons moeder luisterde aandachtig mee en groeide zo zelf ook in de moderne tijd en de veranderingen van de jaren zestig.
        De paus was niet meer heilig en pa en ma deden later zelfs actief mee met de 8-mei beweging, een progressieve stroming onder de katholieken.
        Ondertussen vielen jij en ik juist van ons geloof af en werden we revolutionairen die de wereld wel eens zouden veranderen.

        Theo - Rotterdam
        4 mei 2021

        Deel deze pagina:

      • Voor Willum de dichter
        reactie 90   |   niet OK
        Lieve Willum
        Als ik aan jou denk, heb ik vele, mooie herinneringen, de gezellige avonden met lekker eten, veel wijn, filosoferend en discussiërend tot in de late uurtjes.
        Ik kan mij herinneren dat jij bij Eddie en Rein in de Beukenhof gedichten voorlas uit eigen werk, je was een echte poëet.
        Daarom lees ik een gedicht voor van Merel Morre, jouw favoriete dichteres.

        Wij laten je stevig los, maar houden je altijd vast
        In ons hoofd, in ons hart
        In honderd herinneringen
        Dicht blijf jij.
        Iemand als jij, kan niet gaan
        Zo iemand blijft je altijd bij.

        Jolinda - Eindhoven
        26 april 2021

        Deel deze pagina:

      • Zoveel herinneringen met jou, Willum, van Hans
        reactie 89   |   niet OK
        Lieve Willum,

        En toch is het een verschrikkelijke schok. Toch zo snel en onverwachts. Ik heb je het laatste half uur van je leven dat je nog zat, in evenwicht gehouden op een stoel, aan die voor velen bekende ronde tafel in de keuken. Jij leunde met je schouder tegen mij aan en ik omarmde je andere schouder. Af en toe gingen je ogen open maar je keek vanuit het niets en je zag niets. Soms ondersteunde je zuchtend je hoofd en soms lag je linker arm op de tafel. Je rechter arm hing roerloos langs je lichaam. En weg was je.

        En wat er nu blijft zijn de herinneringen. In de ruim 30 jaar dat wij elkaar kennen zijn die er ook veel, heel veel. Op zondag, nooit van tevoren afgesproken, met zijn vieren spontaan wandelen. Ergens in de weide omgeving van Eindhoven in een mooi gebied en altijd eindigend ergens in een speciaal kroegje met een trappist en een bitterbal. Zo’n 20 jaar geleden waren die wandelingen nog lang. Enkele uren. En als we dan onderweg stopten, haalde jij, zelfs op de meest zomerse dag, een heerlijk flesje gekoelde witte wijn uit je rugzak. Gaande weg werden de wandelingen steeds korter, meer de kortste weg naar een leuke kroeg met trappist en bitterballen. Regelmatig daarna samen eten. Uniek!.
        We hebben ook een bus wandelclub, samen met Hennie. Het idee is om iedere keer een andere buslijn vanuit Eindhoven te nemen, ergens uit te stappen, na de wandeling aldaar ergens lekker eten en drinken en dan weer met de bus naar huis. Om beurten organiseerde een van ons dat. Dus Willum ook een keer. Het werd lijn 321, uitstappen in Lieshout. In Gerwen kwam de buschauffeur naar ons toe en zei dat we nu wel echt uit moesten stappen, want hij ging niet verder. Willum natuurlijk direct in discussie met de beste man, maar toen deze zei dat het zondag was, hadden wij het snel begrepen. Op zondag ging de bus niet verder. Het werd natuurlijk toch een prachtige, uiteindelijk een onvoorbereide en gezellige dag, waarbij we de oude Toren ergens in de buurt van Nederwetten nog hebben beklommen en een biertje hebben gedronken bij de Croy Brouwerij in Aarle-Rixtel.
        Als architect had Willum, als hij ergens binnen kwam direct een gevoel voor het licht en de ligging van het huis t.o.v. het zuiden. Toen hij mee ging kijken naar het huis waar wij nu wonen zei hij direct: “Het zuiderlicht hier achter gaan jullie zeer waarderen”. En hij had gelijk. Hij heeft mij vele architectonische adviezen gegeven. Variërend van een serieuze verbouwing met vergunningen, tot kleinere adviezen als: “Je moet hier niet zo’n groot raam plaatsen. Dat is buiten verhouding. Plaats twee kleinere ramen”. Ook had hij een voorliefde voor schuin weg lopende objecten als kasten in rechthoekige ruimtes. Ik zelf heb op advies van Willum ook zo’n scheef meubel gebouwd en het staat prachtig. Zijn oplossing was wel altijd de enig mogelijke oplossing, wat soms leidde tot ruzies met o.a. de architecten van welstand. En als iemand het totaal niet eens was met zijn ontwerp dan zei hij: “ze snappen het echt niet”
        Willum heeft ook veel tijd gestoken in de website van de buurtvereniging. Een buurt waar hij 50 jaar gewoond heeft en vele mensen kende. Met passie schreef hij nieuwe artikelen over de meest uiteenlopende onderwerpen als de hoogbouw, het NRE terrein, verkeer in onze buurt en het 110 jarig bestaan van de wijk. Bijna al deze artikelen zijn na drie uur ‘s nachts op de site gezet. Met een flesje wijn erbij, Willum was echt een nachtmens. Ook was hij op iedere buurtactiviteit aanwezig met zijn fototoestel en heeft honderden foto’s gemaakt. Iedere foto werd nog even bewerkt voordat deze op de site mocht. Hij hield ook van dichten. Zijn laatste persoonlijke bijdrage op de site is een gedicht door hem zelf geschreven, als dankwoord voor de vele vrijwilligers in de buurt. Hij eindigt dat prachtige gedicht met de slot zin:
        Wij rekenen op die onverdroten buurtgenoten,
        zij helpen ons door goede en soms slechte tijden …
        … met dank aan mijn buurt, Willum
        Natuurlijk heb ik nog veel meer herinneringen: Over de vele oudejaarsavonden die we samen gevierd hebben, over samen wijn bottelen en drinken, samen die laurierboom in de achtertuin snoeien, samen praten over de website en koken en samen eten natuurlijk, en koken voor Willum.
        Jolinda en ik hebben het laatste half jaar regelmatig voor Willum gekookt: Kip van de kamado, pompoensoep, kippenbouillon en oosters getinte sausjes. Hij at niet veel meer, maar van deze gerechtjes heeft hij nog erg kunnen genieten en zijn waardering daarvoor liet hij altijd blijken.
        Willum, al die dingen die we samen deden, deden wij gewoon, gewoon omdat we het deden. Maar nu achteraf is het niet meer gewoon, het is ontzettend bijzonder.
        Willum, dank je wel. Jolinda, Marieke en ik zullen je erg missen.

        Hans van - Eindhoven
        26 april 2021

        Deel deze pagina:

      • De altijd zoekende lens
        reactie 88   |   niet OK

        zoveel momenten
        kortstondig beleefd
        met zorg geframed
        voor altijd vastgelegd


        .... en nu zo waardevol

        een glimlach op mijn gezicht

        Brigitta


        Brigitta - Afferden
        25 april 2021

        Deel deze pagina:

      • Ome Willum
        reactie 87   |   niet OK
        Het gevolg van leven, is doodgaan
        Vrij simpel als je het zo zegt
        Logisch ook
        Wij waren het er dan ook snel over eens.
        Als het gevolg van leven, doodgaan is, zorg dan dat je zoveel mogelijk geniet van het leven

        Genieten van het leven ging je dan ook goed af
        Je genoot van wijn (het liefst de wijn die Dorus meebrengt)
        Je genoot van architectuur, fotografie, beeldhouden, discussiëren, filosoferen.. etc etc
        maar bovenal genoot je natuurlijk van:
        Saskia
        Je genoot van Anne
        Je genoot van Wieke
        Je genoot van Rosie en
        Je genoot van Julia
        Het is spijtig en verdrietig dat je helaas niet hebt kunnen genieten van de kleine van Wieke en David je had ook daar, in de rol van Opa zeker van genoten

        De afgelopen 73 jaar heb je onder andere de volgende rollen mogen invullen
        De rol van echtgenoot van Saskia
        De rol van vader voor Anne en Wieke
        De rol van Opa van Rosie en Julia
        De rol broertje voor mijn moeder…
        Gevolg van deze laatste rol is dat je dan automatisch de rol van mijn oom hebt mogen invullen
        Ik wil je bedanken voor hoe jij de rol van oom voor mij hebt ingevuld

        Omdat wij beide gezegend zijn met een zeer sterk en aanwezig Cornelissen DNA had jij voor mij een hele prettige functie als spiegel
        Ik kon als het ware in de toekomst kijken, daar doe ik nog steeds mijn voordeel mee
        Zo weet ik zeker dat ik nooit kaal zal worden
        Zo weet ik zeker dat ouwehoeren een vak is
        Zo weet ik zeker dat mensen belangrijker zijn dan spullen, maar als je dan toch spullen nodig hebt, zorg dan dat ze mooi zijn
        Zo weet ik zeker dat discussiëren belangrijker is dan de discussie winnen…
        Als neef ging ik overigens wel heel graag de discussie met je aan
        Het onderwerp deed eigenlijk niet ter zaken
        Hoe stelliger jij iets vond
        Hoe leuker ik dat vond om dat te proberen te ontkrachten
        “Nee Willum, de keuze om te roken is geen vrije wil, de nicotine zorgt dat jij dat denkt”
        “Nee Willum, het is niet belachelijk dat mensen de Telegraaf lezen, dat is hun vrije wil”
        “Nee Willum, van vegetarisch eten wordt je niet ziek”

        Als neef kwam ik ook graag bij je op bezoek
        Aan de keukentafel bespraken we het leven, de toestand van de wereld of iets anders onzinnigs
        Meestal ging ik daarna met Anne of Wieke, of met beide op stap
        Als wij dan om 4.30, wellicht enigszins dronken, terug op de Treurenburgstraat kwamen was jij meestal “toevallig” nog wakker
        Je wilde dan weten wat we allemaal hadden beleefd, en wij vertelde graag in geuren en kleuren onze avonturen

        Je rol als oom dekte voor mij al heel lang de lading niet meer, je was voor mij veel meer
        Je was mijn Willum
        En van mijn Willum heb ik geleerd hoe mij een beetje als een Willum te kunnen gedragen
        Bijvoorbeeld
        Als Willum stel je vragen, ook als mensen naar bed willen, of misschien wel, juist dan
        Als Willum geniet je van je van het leven, en zeker niet met mate
        Als Willum hou je van mooie dingen, en het liefst maak je die zelf
        Als Willum stel je alles ter discussie, en ga je uit van je eigen gelijk
        Als Willum luister je goed naar de ander, en doe je daarna gewoon wat je toch al van plan was
        Als Willum luister je beter naar een vrouwelijk arts, ja dat is gewoon prettiger
        Als Willum bepaal je zelf wel wanneer je dood gaat…
        Tja
        Ik zou daar graag nog een discussie met je over voeren
        wat dat eigenlijk is…dood gaan

        Ik geloof in het ietsisme, dat er “iets” is, whatever dat dan ook mag zijn
        Jij gelooft, in niks
        Dat mag jij natuurlijk helemaal zelf weten, sterker nog, dat moet je ook helemaal zelf weten
        Maar als neef heb ik van mijn Willum je geleerd altijd alles ter discussie te mogen stellen
        En dat heb ik deze week dan ook gedaan
        In mijn hoofd...
        Zonder feedback van jou...
        Ik heb zelf moeten in vullen wat jij gezegd zou hebben
        En, ik ben er uit hoor...
        Ik heb gelijk
        Je bent pas echt dood, als iedereen dat denkt, nou ik denk dus nog van niet
        Overtuig jij mij maar, over een jaar of 50, van het tegendeel!

        Tot die tijd zal ik mij soms afvragen, wat zou Willum in deze situatie zeggen?
        Tot die tijd zal ik, als ik Saskia, Anne of Wieke bezoek denken, he waar is mijn Willum?
        Tot die tijd zal ik zeker blijven genieten van het leven
        Tot die tijd ga ik je zeker missen

        Tot die tijd blijf je , voor mij, altijd, gewoon in functie
        Functie
        Willum
        ook al is je
        positie
        nu
        elders
        Neef Paul

        Paul - Edam
        23 april 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 86
        Hetty  Van den Bergh

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Hetty - 's-Hertogenbosch

        23 april 2021

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie