Tips over condoleren of herinneringen delen?
Mijn neef Bob vertelt me al enkele jaren dat hij weer de KiKa run loopt voor zijn vriend Ruurd. Of ik dat wilde steunen, en dat doe je natuurlijk. Dit jaar was Ruurd er niet meer. Noortje, moeder van Bob, vroeg me zijn portret te schilderen. Ik heb geprobeerd zijn levenslust in het schilderij te vangen. Ik hoop dat het jullie troost kan geven.
Veel sterkte!
Marjoos van den Berg
Ruurd van Besouw 2001 – 2020
Hij kreeg kanker op zijn dertiende. In de vijf jaren die de sociale Ruurd nog gegeven waren, genoot hij vooral van het kleine en normale.
Soms heb je van die kinderen, van wie je denkt: hij of zij komt er wel. Motorisch goed ontwikkeld, stevig in de schoenen, gemakkelijk in het maken van contact. Ruurd was zo’n jochie. In balans. Intelligent én sociaal emotioneel goed onderlegd. Een kind dat onbezorgd door het leven fladderde. Easy going. Weinig zorgen over. De middelste van een gezin in Maarssenbroek scheelde twee jaar met zijn oudste en jongste broer en had met beiden een sterke band. Voor de jongere Bauke, die het syndroom van Down heeft, zorgde hij goed. Alle drie de jongens zaten op dezelfde reguliere basisschool. Ruurd betrok Bauke bij spellen met anderen. Voetballen, bijvoorbeeld. Hij was gek op sport. Toen hij zelf naar de basisschool was gegaan, had hij verwacht dat hij direct bij zijn oudere broer Thom in de klas zou komen. Op het moment dat hij in de gaten kreeg dat dit niet ging gebeuren, bleef hij elke ochtend tot tien uur ’s morgens uit protest voor de deur van het klaslokaal staan.
Als Ruurd vond dat hem onrecht werd aangedaan, liet hij dat merken ook. Zo werd hij erg boos als iemand met een spelletje vals speelde. Het maakte niet uit wat voor kaart- of bordspel Ruurd speelde, hij won bijna altijd. Was bloedfanatiek. Hij was een begenadigd schaker bij Vegtlust in Maarssen. Deed meerdere keren mee aan Nederlandse kampioenschappen en werd later erelid van de club. Ook in hockey was hij goed. Bij MHV liet hij als verdediger zien over een goed overzicht te beschikken. Een zekere factor in een elftal die nooit werd gewisseld.
Zonder problemen startte hij op het vwo van Niftarlake. Alles leek hem voor de wind te gaan. Tot hij last kreeg van zijn been. Groeipijn, dachten zijn ouders. Het bleek botkanker. Hij was dertien. Het leek te genezen. ‘We gaan een jaar vol aan de bak’, dacht het gezin. Totdat rugpijn het symptoom van allemaal uitzaaiingen bleek te zijn. De sportieveling moest sporten laten gaan en ook lange schaakpartijen werden een opgave door een gebrek aan energie. Maar Ruurd keek naar mogelijkheden. Met een aangepaste fiets maakte hij veel tochten. Sporten werd sport kijken. Een hoek van de kamer was zijn territorium. Daar stond een hoekbank, daar kon hij gamen en daar hingen steeds meer voetbalshirts en sjaals die hij uit allerlei hoeken kreeg aangedragen. Zijn hechte vriendengroep kwam regelmatig over de vloer. In zijn ziekteproces wist hij precies wat voor aanpassing of behandeling hij wel en niet wilde. Een bucketlist had hij niet. Toen zijn moeder hem vroeg wat hij nog heel graag zou willen, antwoordde hij: ,,Ik ben nog nooit naar Kentucky Fried Chicken geweest. En ik wil nog wel een keer naar FC Utrecht.”
Beide wensen kwamen in vervulling. Met zijn vader bezocht hij veel wedstrijden in de Galgenwaard. Vanaf het moment dat dokters hem drie maanden gaven, leefde hij nog vier jaar. Elke verjaardag en feestdag werd gevierd alsof het de laatste was. Op zijn achttiende verjaardag kreeg hij rijlessen van zijn vrienden en hun ouders. Zijn glimlach was onbetaalbaar.
Hij genoot van alle initiatieven. Elk jaar nam ‘Team Run for Ruurd’ deel aan de Run for Kika in het Maximapark. De groep groeide zelfs één keer uit tot 232 hardlopers. Ook dit jaar onthaalde Ruurd bij de winterrun in januari alle lopers bij de finish. ,,Hoeveel wil je dit keer doneren?”, vroeg zijn moeder. “1844 euro, want vandaag is het 1844 dagen geleden dat bij mij kanker werd geconstateerd”, antwoordde hij. Ruurd wilde kinderkanker de wereld uithelpen.
Hij heeft zijn ziekte nooit geaccepteerd. Daarom was het moeilijk om over zijn uitvaart na te denken. Dat deed hij uiteindelijk toch. Hij wilde een groot feest met bier en bitterballen. Door corona werd het een uitvaart met dertig mensen. Daarin richtte Ruurd via een videoboodschap het woord aan zijn vrienden. ,,Als jullie er niet waren, had ik het de afgelopen vijf jaar niet volgehouden. Jullie gaven me energie.” Over de muziekkeuze had hij niet lang hoeven denken: War van Kensington en La Cucaracha. Dat laatste opzwepende FC-Utrecht-lied verwacht je niet op een uitvaart, maar niemand stond er van te kijken. Weer voerde Ruurd op geheel eigen wijze de regie.
Algemeen Dagblad, 19 mei 2020, Rubriek 'VAN WIEG TOT GRAF' door Tim de Hullu
Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
Moniek - Utrecht
13 mei 2020
Op jonge leeftijd ben je al een fanatieke supporter van FC Utrecht. Samen met Niels gaan we op 26 augustus 2010 naar FC Utrecht - Celtic. Dit is de laatste en beslissende wedstrijd om te bepalen wie er door mag naar de poule fase van de Europa League. Uit verliest FC Utrecht kansloos met 2-0 en mag heel erg blij zijn dat de schade niet heel veel groter is.
Het regent die avond keihard en ondanks de slechte uitwedstrijd, hebben jij en Niels er vertrouwen in dat het goed komt. De spelers van FC Utrecht denken hetzelfde en komen als een raket uit de startblokken. Het is al snel 2-0 door twee benutte penalties van Ricky van Wolfswinkel. Jij en Niels glunderen van oor tot oor, staan bij elke goal te springen, zingen jullie kelen schor en wapperen enthousiast met je FC Utrecht vlag. FC Utrecht is veel beter en Celtic is helemaal de weg kwijt. Vlak voor rust schiet Dries Mertens nog op de lat en in de rust feesten we er al op los.
Vlak na rust scoort Ricky van Wolfswinkel nog een mooie goal en tot slot maakt Barry Maguire er 4-0 van, wat ook de eindstand is. Jij en Niels gaan helemaal los en willen zoveel mogelijk van dit euforische moment genieten. We mogen van jullie pas als laatste het stadion uit.
Zo maar een wedstrijd uit een lange reeks thuiswedstrijden van FC Utrecht, waaraan jij altijd zoveel plezier beleeft. Fijn dat we deze avond samen getuige zijn van deze onvergetelijke avond.
Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:
Peter en Elly - Utrecht
9 mei 2020
Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt
Plaats een reactieDe mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.
Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?
Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.
Zo worden meer mensen geïnformeerd en kunnen er tevens meer reacties en herinneringen worden verzameld.