Lieve familie, soccie, senaat en alle dierbaren van Justine
Gecondoleerd met dit onvoorstelbare verlies.
Graag willen wij een kleine recente herinnering delen.
Wij, 3 clubgenoten uit ‘83, lopen het Pieterpad. Het weekend van 7-9 juni staat de laatste etappe op het programma: van Zuidlaren naar Pietersburen. We overnachten in Groningen. Zaterdagavond ook nog maar even naar de Kroeg. Toch die band, hè. Het is stil als we de trap oplopen. De CZ is leeg, alleen de soccie zit aan tafel. Als we dichterbij komen zien we dobbelstenen, een scorelijst en een gezellige hoeveelheid bierflesjes op tafel. We worden uitgenodigd om erbij te komen zitten. Verrassend veel moeders lopen ook het Pieterpad. We hebben leuke gesprekjes; over de nieuwe normen en waarden, lastige reünisten, studies en het feit dat het voor de soccie er bijna opzit. Weemoed, nu al, en licht jaloerse blikken naar het meisje dat volgend jaar nog een senaatsjaar mag doen. De rest moet gewoon weer als student aan de bak. Justine vertelt dat haar zusje eindexamen doet en volgend jaar naar Groningen komt. Hoe leuk is dat! We krijgen een biertje, maken nog een fotootje en na een half uur gaan we weer weg. Geen jaarliederen vanavond, het is tentamentijd, de zaal is leeg. Toch is het leuk. We nemen afscheid, wensen de soccie nog een goede laatste periode en ook veel succes toe volgend jaar. Als we naar buiten lopen zeggen we tegen elkaar dat het zo’n leuke soccie is en dat er zo’n lekker sfeertje hangt.
En dan donderdag het afschuwelijke bericht. Ook ons hart stond stil, terwijl wij zo ver weg staan. Maar toch is er die band en voelen we het verlies.
Lieve familie, soccie en senaat, dierbaren, het is moeilijk om woorden van troost te vinden voor dit immense verlies en deze afschuwelijke nachtmerrie. De band die jullie hebben zal door dit drama nòg sterker worden. Laat die band een deel van het verlies dragen. Help elkaar, houd elkaar vast en vooral houd elkaar in het oog.
Ons diepste medeleven,
Clarice Oordt
Margret Leenarts-Bos
Ellen Damhuis