Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Ton van Dijk

06-12-194307-06-2021
U kunt hier herinneringen, anekdotes, verhalen en foto's plaatsen. Deze pagina is niet bedoeld voor condoleances aan de familie.
Let op: klik NIET de optie aan 'toon deze reactie alleen aan de eigenaar', we willen graag een document maken over Ton dat iedereen kan lezen.

De foto van Ton is ongeveer een jaar geleden genomen in de woning in Diemen. De achtergrond is een foto van 'zijn' BMW zoals die in de Transvaalbuurt in Amsterdam stond toen Ton hem kocht in 1962. Deze auto heeft altijd een belangrijke rol in zijn leven gespeeld, eerst met Marianne op reis, naar Spanje, later met zoon Bas sleutelen, klussen in Friesland om hem weer rijdend te krijgen. Uiteindelijk werd de BMW met pijn in het hart verkocht. Op Ton's laatste verjaardag is Bas met Ton nog langsgeweest bij de huidige eigenaar om de volledig gerestaureerde auto te bewonderen.

Hier staan alvast wat filmpjes en artikelen over/van/met Ton:

Ons Dorp:
https://www.youtube.com/watch?v=sNqS98CZfZI

Wiet in Friesland:
https://www.youtube.com/watch?v=8kUrMiLnbBQ

VillaMedia In Memoriam:
https://www.villamedia.nl/artikel/oud-hoofdredacteur-van-nieuwe-revue-en-panorama-ton-van-dijk-77-overleden

Revu in Memoriam:
https://revu.nl/artikel/452794/oud-hoofdredacteur-nieuwe-revu-ton-van-dijk-overleden


Voeg uw reactie of herinnering toe met:

Tips over condoleren of herinneringen delen?

  • Wiet in Friesland
    reactie 37   |   niet OK

    Bas - Antwerpen
    16 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Ton als vertegenwoordiger
    reactie 36   |   niet OK

    Bas - Antwerpen
    16 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Ons Dorp - Leven als God in Friesland
    reactie 35   |   niet OK

    Wegens technische problemen heeft het even geduurd voor we filmpjes op de site kwijt konden maar nu lijkt het te werken.

    Hier een stukje van GPTV over Ton's boek 'Ons Dorp'

    Groet Bas

    =========
    Ons Dorp, Leven als God in Friesland. Schrijver, journalist Ton van Dijk uit Schingen beschrijft in zijn nieuwste boek zijn leven op het Friese platteland.
    Veel mensen, die in hectische stedelijke gebieden wonen en werken, dromen van een knus boerderijtje na hun pensioen. Maar is het goede buitenleven werkelijk zo goed voor wie er niet geboren en getogen is? Oud-Amsterdammer Ton van Dijk weet het! Al in 1991, ruim voor zijn pensioen, verruilde hij zijn woning op een derde verdieping in de hoofdstad voor een boerderijtje in het dorp Schingen. In zijn aanstekelijk openhartige stijl vertelt Van Dijk hoe hij veranderde van de asfaltvreter die hij was tot een plattelander, van een kroegtijger tot een liefhebber van de loden stilte van de nacht, en van een zenuwlijder tot een rustiger mens.
    Ton van Dijk heeft een indrukwekkende carrière in de journalistiek achter de rug, onder meer als verslaggever en hoofdredacteur van Nieuwe Revu, Panorama, Esquire, Vara TV-Magazine en HP/de Tijd. Daarnaast was hij onder andere docent aan de Rijksuniversiteit Groningen en tot voor kort journalistiek deskundige bij het tvprogramma De leugen regeert.

    Bas - Antwerpen
    16 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Voorbeeld
    reactie 34   |   niet OK
    Je moet natuurlijk nooit proberen te kopiëren, maar toen ik de familie van Dijk leerde kennen dacht ik: "Dit wil ik ook!"
    In mei 1976 ging het 'aan' tussen mij en Yvonne en twee maanden later nam ze mij een weekeindje mee naar de nicht van haar hartsvriendin, Ika, die een huisje in Ried hadden. Daar belandde ik in een warm bad.
    Een prachtige moeder, een betrokken vader, met de mooiste basstem die ik ooit had gehoord en twee schatten van kinderen waar Yvonne en haar vriendin regelmatig op oppasten.
    In hoog tempo werd ik opgenomen in de familie en dat voelde goed. Warm, gastvrij en vanzelfsprekend.
    Nadat er in het café van Piet Groen flink wat Berenburg was genuttigd en er over het biljart was gekaatst met huzarenslaatjes werd een select gezelschap waaronder Ton en ik door Hylke uitgenodigd om nog een afzakkertje te halen in zijn 'Midnight-bar'. Een aanleunwoning voor bejaarden, volgestouwd met tot het plafond opgetaste stapels bierkratten. We kregen om 3 uur 's nachts een hele maaltijd voorgeschoteld die begon met pudding (de soep was nog niet warm) en eindigde met ribkarbonade met aardappeltjes en sperziebonen. Ik was de enige in het gezelschap die het een beetje vreemd vond.
    Na het weekeinde moesten Ton en Marianne met de kinderen terug naar Amsterdam. Of wij nog een tijdje in Ried wilden blijven? Wat een lief aanbod. Als pril stelletje kregen we onze eerste vakantie cadeau en daarbij de hele Friese Vriendenkring van Ton en Marianne. Naast prachtig weer hadden we veel aanloop van dorpsgenoten die andijvie, aardappels en nog veel meer langs kwamen brengen en mooie verhalen over Ton en zijn familie vertelden.
    We zijn er nog vaak geweest, maar ook in Skingen, de Roerstraat of in Mechelen met de grote quiz. Allemaal dierbare herinneringen.
    Nu ruim 45 jaar later hebben we een zoon en een dochter en twee kleinkinderen en een boerderij waar we veel vrienden en familie ontvangen.
    Goed voorbeeld doet goed volgen.



    Herman - Den Hoorn
    15 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Stimulans
    reactie 33   |   niet OK
    Ook bij mij stond Ton aan de wieg van een journalistieke loopbaan, nadat ik een aantal jaren bij de radio had gewerkt maar geen idee hoe je een stuk schreef. Hij moedigde mij aan schrijvers te interviewen (o.a. Reve, Boon, Geerearts), stuurde me naar een van de eerste performances van Ulay, nam me mee naar een illegaal casino op de Wallen en hees me in een streepjespak voor een wervingscampagne, waarbij onder mijn beeltenis met cigarillo de slogan ‘Is dit onze knapste verslaggever?’ kwam te staan.
    De jaren aan de Stadhouderskade waren leerzaam, enerverend en volstrekt onconventioneel. Maar toen vonden wij – een samenraapsel van anarchisten, linkse activisten, clowns en (overkoepelend) drinkebroers – de ratjetoe waaruit wekelijks een krankzinnig blad geboren werd heel gewoon. Jaren later dacht ik er op aanzienlijk rustiger redactiekantoren soms met weemoed aan terug. Kantoren waar ik mij dankzij Tons onvoorwaardelijke stimulans en enthousiasme met enige zelfverzekerdheid durfde te melden.
    In dierbare herinnering, Tom Rooduijn

    Tom - Amsterdam
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Ton van Dijk in actie als hoofdredacteur van Nieuwe Revu
    reactie 32   |   niet OK

    Ton was roverhoofdman, akela en ook een klein beetje hoofdredacteur van Nieuwe Revu. Hij gaf mij, en vele anderen, carte blanche om de wereld in te trekken om mooie verhalen te maken. Ook de Amsterdamse nachthoreca heeft er wel bij gevaren.
    In gedachten is Ton altijd mijn hoofdredacteur gebleven!

    Berry Stokvis, fotograaf


    Berry - Hem
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Flarden uit een vriendschap
    reactie 31   |   niet OK
    St. Nicolaas Lyceum, de HBS, Thorbeckeplein: Phonobar, Reguliersdwarsstraat: de fietsenstalling die Ton tijdelijk beheerde.

    Nieuwsgierig naar de wereld, Ton wilde naar Parijs. Met z'n vieren op 3 brommers. Geweigerd worden in een Jeugdherberg te Chaam. In Compiègne was de jeugdherbergvader evenmin "amused" door drank en de onsmakelijke gevolgen daarvan.
    In Parijs aangekomen gingen we twee aan twee de stad verkennen. We zijn ook weer thuis geraakt.

    Ton's volgende vakantie idee was Spanje, met z'n Opel Olympia. Door de bodem kon je de weg zien, altijd handig. Slapen op het strand van Lloret de Mar, wakker worden met een kring van Spaanse families om ons heen. Eten op een vaste plek in het dorp, goedkoop, 2 menu's: bonen 1 en bonen 2. Rijke leeftijdgenoot nodigde ons uit op zijn "kasteel" aan zee.

    Spanje beviel ons zo, dat we het jaar erop weer op weg gingen. Nu met de Opel Kapitän, een 6 cilinder met 3 versnellingen.
    In Frankrijk, vlak voor Perpignan begaf de motor het. Jan en Ton wisselden elkaar af achter het stuur. Jan was behoorlijk doof en hoorde niet dat het toerental veel te hoog was en hij had niet overgeschakeld naar de 3. De motor liep vast. De 3 anderen schrokken wakker.

    Slapen langs de kant van de weg in het gras, de tent losjes om ons heen, regen, ook dat nog. Een garagist wist raad: zette 1 cilinder vast, bleven er nog 5 over. Heel modern voor die tijd. Toch maar naar huis, heel voorzichtig.

    Het leven met Ton was nooit saai. De vele feestjes zal ik nooit vergeten, op Fons' (zwager van Ton) verjaardag heb ik Marga (van de Amstelveense kring) ontmoet, met wie ik tot op heden mijn leven deel.

    Een belangrijke stamkroeg was café Bos, op de hoek van de Amstelveenseweg en de Zeilstraat, waar de fusie plaatsvond tussen de Amsterdamse en Amstelveense vriendenkring.

    Tot mijn grote verrassing bleek Ton plotseling niet alleen journalist te zijn, maar ook manager van de popgroep ZEN, die al snel een hit scoorde. Ton regelde optredens, waar ik samen met Marga en andere vrienden graag naar toe ging.

    Nog een laatste flard herinnering: Amsterdam ca 1968 tijdens de Provotijd. De stad had toen een samenscholingsverbod. Ik kreeg van Ton te horen dat de zanger Ferré Grignard een optreden gaf op een dekschuit, die een vaartochtje zou maken door de Amsterdamse grachten. Daar wilden we bij zijn. En dat liep niet goed af. Een overvalwagen van de politie reed langs de kant met ons mee. Toen het schip moest keren kwam het dwars op de gracht te liggen en kregen de agenten de kans om op het dek te springen. We werden er met de wapenstok afgemept. Daarna een troostborrel.

    Helaas ben ik Ton uit het oog verloren toen we beiden in de kleine kinderen zaten en veeleisend werk hadden. Tot Ton me belde met de vraag of ik naar de reünie van de HBS zou gaan. Sindsdien zagen we Ton en Marianne weer vaker en hebben we ook op hun prachtige boerderij in Skingen gelogeerd. Deze periode is jammer genoeg van relatief korte duur geweest door gezondheidsproblemen in beide families.

    Ik zal Ton blijven herinneren als een hartelijke, royale en fijne vriend.

    In de belangrijke jaren waarin een mens zich breed ontwikkelt hebben Ton en ik elkaar wederzijds positief beïnvloed. Daar ben ik dankbaar voor.

    Herman van Hulzen.

    Herman - Spierdijk
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Grote Mentor
    reactie 30   |   niet OK
    Tijdens mijn studie aan de SvdJ was alles erop gericht om van mij een Serieuze Krantenjournalist te maken en lange tijd leek ik ook die kant op te gaan. Tot ik Tijdschriftjournalistiek bij Ton volgde en voorgoed verslingerd raakte aan de magie van het maken van magazines. Daarna werd ik ingelijfd (ik kan het niet anders noemen) als eindredacteur bij Zip en proefde aan het werken in een echte redactie. Ton zag in mij een bladenmaker, en wat heeft hij daar gelijk in gehad. Mijn vriendje, die fotografeerde, kreeg direct een (gratis) plekje als fotograaf bij Zip en in de fotocursus van de SvdJ. Want zo was hij, de oude ritselaar.
    Spontaan nodigde hij ons - na wat doorzakken in Kanaalzicht - mee te komen naar Amsterdam, om daar een verjaardag te vieren (ik meen van Marianne). 's Nachts zou hij ons weer naar Utrecht rijden. We reden door de verlaten straten van Amsterdam, toen hij bij de stoplichten de truck van Tineke Schouten ontwaarde. "Hé, die rijdt vast terug naar Utrecht," riep hij en voor we het wisten had hij zijn auto voor de vrachtwagen gezet, stapte uit en liep naar de chauffeur om hem om een lift te vragen. Weigeren was geen optie, en zo kon het gebeuren dat wij terugreden in de truck van Tineke Schouten.
    Al zijn lessen nam ik mee in mijn verdere carrière en veel van zijn uitspraken gebruik ik nog vaak.
    Ik dacht laatst aan hem; had ineens - na al die jaren - de behoefte om hem te bellen en hem te vragen hoe het ging. De volgende dag las ik in de krant dat ik te laat was.
    Lieve Ton, je was mijn Grote Mentor, met raad, daad, hulp en vriendschap. De wereld gaat je missen.


    Fanny - Tienhoven
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • De moord van Lichtenvoorde
    reactie 29   |   niet OK
    Opmerkelijk dat in de berichtgeving in NRC/Handelsblad en De Volkskrant over het overlijden van Ton van Dijk met geen woord wordt gerept van de schitterende verhalen die hij schreef, onder meer gebundeld in Hier gebeurt nooit iets (1995, Nijgh&Van Ditmar). Daarom doe ik het hier op deze plaats. Lees vooral 'De moord van Lichtenvoorde', dat in 1979 in de Haagse Post verscheen. 'Soms, maandagochtends, als de brand van het weekeinde er nog in zat, gingen de halve liters Grolsch al open voor de eerste kuip specie aangemaakt was,' aldus begint De moord van Lichtenvoorde. 'Op andere dagen knipten de beugelflesjes pas rond tien uur los.' Stoppen met lezen kan niet meer. Joris van Casteren.

    Joris - AMSTERDAM
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • muziekquiz
    reactie 28   |   niet OK
    Beste Ton,

    Op de gezellige boerderij in Skingen van jou en jouw gastvrije muze Marianne, hebben wij mooie dagen meegemaakt . Zo weet ik nog dat jullie een kat hadden, die steeds onder mijn stoel ging zitten, maar als een raket naar buiten verdween als ik ging zingen. Ook legendarisch was jouw muziekquiz, jij speelde dan muziek af en het gezelschap mocht dan raden welk nummer het was en welke artiest het uitvoerde.

    Bij Friesland dacht ik altijd aan haar brave bewoners die af en toe een pijpje rookten. Totdat op een avond bij de achterdeur van jullie boerderij er steeds meer klompen werden neergezet en een fors aantal landbouwers het huis vulde. Tot mijn verbazing werden er geen pijpen gestopt, maar forse "sigaretten" gerold van in-stukjes- gesneden-sigaren, ondefinieerbare tabak en vermengd met een zelf in het maisveld gekweekt geestverruimend ingrediënt dat enorm bijdroeg aan de zoete walm die de keuken vulde. Dat met het drinken van door jouzelf gestookte aquavit , was een avond die wij nooit zullen vergeten.

    Waarheen je ook gaat, het ga je goed.

    Hendrik Jan en Daphne


    Hendrik Jan - De woude
    14 juni 2021

    Deel deze pagina:

Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

Plaats een reactie

Inspiratie nodig voor uw reactie?


De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.