Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Ton van Dijk

06-12-194307-06-2021
U kunt hier herinneringen, anekdotes, verhalen en foto's plaatsen. Deze pagina is niet bedoeld voor condoleances aan de familie.
Let op: klik NIET de optie aan 'toon deze reactie alleen aan de eigenaar', we willen graag een document maken over Ton dat iedereen kan lezen.

De foto van Ton is ongeveer een jaar geleden genomen in de woning in Diemen. De achtergrond is een foto van 'zijn' BMW zoals die in de Transvaalbuurt in Amsterdam stond toen Ton hem kocht in 1962. Deze auto heeft altijd een belangrijke rol in zijn leven gespeeld, eerst met Marianne op reis, naar Spanje, later met zoon Bas sleutelen, klussen in Friesland om hem weer rijdend te krijgen. Uiteindelijk werd de BMW met pijn in het hart verkocht. Op Ton's laatste verjaardag is Bas met Ton nog langsgeweest bij de huidige eigenaar om de volledig gerestaureerde auto te bewonderen.

Hier staan alvast wat filmpjes en artikelen over/van/met Ton:

Ons Dorp:
https://www.youtube.com/watch?v=sNqS98CZfZI

Wiet in Friesland:
https://www.youtube.com/watch?v=8kUrMiLnbBQ

VillaMedia In Memoriam:
https://www.villamedia.nl/artikel/oud-hoofdredacteur-van-nieuwe-revue-en-panorama-ton-van-dijk-77-overleden

Revu in Memoriam:
https://revu.nl/artikel/452794/oud-hoofdredacteur-nieuwe-revu-ton-van-dijk-overleden


Voeg uw reactie of herinnering toe met:

Tips over condoleren of herinneringen delen?

  • Herinneringen aan Ton - deel 1
    reactie 47   |   niet OK
    Enkele anekdotes uit het leven van Ton van Dijk. Amsterdammer, journalist, bandleider, kroegtijger, hoofdredacteur, schnabbelaar, gouden-handdrukspecialist, verhalenverteller, boekenschrijver en docent journalistiek.

    Ik ken Ton vanaf het begin van zijn journalistieke bestaan, toen hij begin zestiger jaren als leerling-journalist in dienst kwam van het eerbiedwaardige dagblad De Tijd annex de Amsterdamse (volks)editie De Nieuwe Dag in Amsterdam.
    Een echte Amsterdamse jongen uit de Transvaalbuurt, die weliswaar het rooms-katholieke St. Nicolaaslyceum had afgemaakt, maar meer geïnteresseerd leek in antieke auto’s , muziek, meisjes en feesten dan in gemeentelijke nota’s, nieuwbouwprojecten in de stad of branden en ongelukken. Tijd-hoofdredacteur mr. W.A.M. van der Kallen, hoeder van het gedrukte katholieke erfgoed die de pauselijke uitspraken uit het Vaticaan in de oorspronkelijk Latijnse tekst liet doorseinen omdat hij de vertaling van het Katholiek Nederlands Persbureau niet voldoende serieus nam, moet een verlichte dag hebben gehad, toen hij Ton aannam.
    Misschien viel hij voor zijn Amsterdamse logica, zijn bijna brutale onbevangenheid en zijn verbale talent. Bovendien: De Tijd moest vernieuwen, de krant verloor abonnees. Er moest nieuw bloed in de redactie komen: ijverige jongens uit Amsterdam Oost, West en Noord, die overal achterheen draafden in plaats van zich te beperken tot de officieel vrijgegeven teksten waarmee de gesjeesde seminaristen ter redactie zich vaak bezighielden. Tons komst bleef dus niet onopgemerkt. Ik zat ook op de Amsterdamse stadsredactie, werd op 24-jarige leeftijd zelfs chef en daarmee ook de chef van Ton.

    Zoals ieder beginnend journalist op een stadsredactie was Ton voorbestemd om de grote ongelukken, branden en moordpartijen in de stad te verslaan, inclusief nachtelijke persconferenties. Dat kwam hem als notoire feestganger wel eens slecht uit. In een weekend was er een grote brand uitgebroken in het hart van het Wallengebied met als gevolg vijf doden. Groot nieuws, dus persalarm. Toen ik hem op zondag belde biechtte hij me op niet naar de brand te zijn geweest. Hij had het persalarm niet kunnen horen, omdat hij op een feestje was en mobiele telefoons nog niet bestonden. “Maar maak je niet bezorgd” zei hij. “We hebben nog ruim een dag voordat de krant verschijnt. Je krijgt mijn verhaal en niemand zal weten dat we er niet bij waren.” Hoe hij het flikte flikte hij het maar op maandagavond hadden we een uitstekend “ooggetuigenverslag ”van onze speciale verslaggever inclusief details en quotes die ik in geen enkele andere krant had gelezen. Ton de fikser. Overal had hij wel zijn vriendjes en informanten zitten.

    Loek Hieselaar

    Loek - Driehuis
    21 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • HP/De Tijd
    reactie 46   |   niet OK
    Stukje in HP / De Tijd over Ton van Daan Dijksman
    (link knippen en plakken in browser, helaas werken de hyperlinks niet)

    https://www.hpdetijd.nl/2021-06-11/ton-van-dijk-1943-2021-participerend-chroniqueur-van-het-misdaadmilieu/?share_code=ox2osevTbx51

    Bas - Antwerpen
    21 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • 2021
    One of the greatest..
    reactie 45   |   niet OK
    Although only 11 years my senior, Ton was as much a father figure as friend. Truly a “Man’s Man”, I was so impressed how he eagerly engaged, and was genuinely interested in everyone he met, and had ample knowledge of just about everything. Really One of the greatest men I’ve ever met.
    I have so much to thank Ton for but especially for the genes he and Marianne passed down to eventually help create our beautiful kids. Two of their many, totally amazing grand children.
    Jimmy Sernesky

    Jimmy - Diemen
    21 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Nieuwsgierig en empathisch tot op het bot
    reactie 44   |   niet OK
    Ik leerde Ton kennen in 1998. Hij werkte als docent journalistieke vaardigheden bij de Opleiding Journalistiek aan de Universiteit van Groningen. Ik kwam dat jaar terug uit het Midden-Oosten en werd een van Tons collega’s.
    We waren beide in de eerste plaats journalist en moesten nog een papiertje halen van de universiteit dat aan zou tonen dat we didactische kwaliteiten hadden. Ik herinner me van die cursus vooral de langdurige lunches met Ton na afloop, in een café om de hoek, met nep-Perzische kleedjes op tafel en goedkope uitsmijters met een pilsje erbij. Hij bezwoer mij de bonnetjes te bewaren want die waren aftrekbaar voor de belastingen.
    Ton was voor mij een vriend en gids na jarenlang in het buitenland te hebben gewoond. Ik was na meer dan twintig jaar terug in Groningen en moest de draad weer zien op te pakken. Ton vroeg me hoe ik in mijn onderhoud kon voorzien, want Ik had maar een kleine aanstelling van twee dagen in de week bij de universiteit. Hij hielp mij aan verschillende freelance opdrachten, die me uiteindelijk door een moeilijke periode sleepten.
    Ton zat altijd vol vragen; geïnteresseerd in mijn vroegere werk als correspondent in een gebied waar hij verder niet zoveel mee had. Hij was nieuwsgierig en empathisch tot op het bot, twee eigenschappen die hem waarschijnlijk ook tot zo’n goeie journalist maakten. Tegelijkertijd had hij een gezonde afkeer van autoriteiten en kon, als het nodig was, heerlijk grof zijn. Want journalistiek is ook een hard vak, laat je niets wijs maken.
    Mijn laatste onderneming samen met Ton was een studiereis naar Denemarken, zo’n zestien jaar geleden. We gingen kijken hoe de opleidingen journalistiek het daar aanpakten met het praktijkonderwijs en de studenten in het diepe werden gegooid in een newsroom voorzien van de nieuwste snufjes.
    Maar voor Ton bleven de fundamenten van journalistiek dezelfde, hoe de media zich verder ook ontwikkelen: dóórvragen, inlevingsvermogen en oog voor het detail. En de lezer aan de hand nemen bij je ontdekkingstocht, in een taal die begrijpelijk is en klinkt als een klok.
    Dag Ton. Ook ik heb veel van je geleerd.
    Jan Keulen

    Jan - Groningen
    19 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • 2021
    Van Aad
    reactie 43   |   niet OK
    een eeuwig verlangen te beschouwen,......niet meer te vragen, dag ton. groet aad verkaaik

    aad - Amsterdam
    18 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Herinnering zomer 1950
    reactie 42   |   niet OK
    Met Tonnie naar het Mirandabad.
    De lange kade, altijd zon.
    De Berlagebrug, waar voor ons “de stad” begon.
    De Amstel langs, rivier van onze jeugd
    En dan het zwembad, de tegeltjes, het blauwe water,
    de benauwde hokjes, de lucht van chloor.
    En dan later, op weg weer naar huis, de ijslollie,
    waarvan ik de smaak allang verloor.

    Voor altijd in mijn gedachten,
    je zussie

    José - Amsterdam
    18 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Ton van Dijk: De baas van ons huis, en de sloot, en al onze onduidelijke spuitbussen
    reactie 41   |   niet OK

    (Dit is een column die ik schreef voor de Leeuwarder Courant en Marianne en heus ook nog voor Ton. We missen de baas maar gelukkig is hij nog overal te vinden in de boerderij, het erfgoed dat we van Marianne en hem overnamen.)

    Ja wij zijn natuurlijk de bazen van ons huis. Maar stiekem was Ton ook kapitein. ,,Het was liefde op het eerste gezicht. Stormachtige liefde. Extase’’, schreef hij in zijn boek 'Ons Dorp. Leven als God in Friesland' over het voormalige pachtboerderijtje dat hij een ‘boerderettetje avant la lettre’ noemde.

    In augustus precies dertig jaar geleden, toen zijn vrouw Marianne het eerder dan alle anderen in de etalage van de makelaar in Franeker te koop had zien staan, klauterde hij met de zenuwen in zijn lijf over het hek van het huis. Vijfentwintig jaar later verkochten ze hun parel, inclusief twee bankstellen, vier kasten, tafels en stoelen, de trekker, ontelbare stukken onduidelijk gereedschap en zeker 342 boeken en langspeelplaten aan ons.

    Aan de koop waar amper een makelaar en al helemaal geen bouwkundigen aan te pas kwamen omdat wij, alsjeblieft hou op zeg, niks wilden weten van enige gebreken gingen zeker negen zondagse drank-overgoten sessies aan de keukentafel vooraf.

    Vlak voor het bezoek aan de notaris kregen we een gebruiksaanwijzing op schrift van Ton. ‘Ons huis’ stond er boven en ik knikte goedkeurend toen ik het las. Het wás ons huis, van ons vieren om precies te zijn.

    ,,Als het hard waait, en dat gebeurt zo af en toe in Friesland, houdt ons huis manmoedig stand. Nooit is er een pan afgewaaid. Hoogstens klappert soms een luik, dan is het haakje losgeschoten’’, schreef Ton.

    ,,In de stal en de schuur loeit de wind in donkere tonen, zwelt aan en valt weer weg. In het huis, in de slaapkamer, is het geluid anders, hoger. Het huis leeft, het zet zich schrap, het gooit de kop tegen de storm in. Dat hoor je aan de deuren die bewegen in hun sponningen. Dikke regendruppels rollen naar beneden en maken plof-geluiden in de zinken dakgoot. Ik vind het een rustgevend, beschermd gevoel. Warm en geborgen, morgen kijken of er takken afgewaaid zijn.’’

    Ik geloof dat ik nog nooit iemand heb ontmoet die zo genoot van Friesland en zijn eigen erf. ,,Kan ik al in de schuur?’’, appte Ton als hij op het huis van de buren paste. De schuur was nog steeds zijn schuur, vol met gereedschap en onduidelijke spuitbussen. Als ik van het werk thuiskwam zag ik hem zitten voor de openstaande deuren, prutsend aan een lekke band van een kruiwagen of een kapot vogelhuisje.

    Alles kwam goed.

    Ton was gek op Wâldgieltsjes en Berltsumer gieltsjes omdat daar meer deugd in zat dan in andere aardappels. En vorig jaar nog plukte hij zeekraal achter de dijk. Het stond er vol met vogelaars met grote kijkers omdat er een of andere bijzondere beest was geland, en hij wist heel goed dat je met wildplukken niet al te hebberig mag zijn, maar toch strompelde hij, onder het oog van alle natuurliefhebbers, volgeladen weer omhoog.

    Ton van Dijk was een geboren Amsterdammer en een beroemd journalist die door een afnemende gezondheid terugkeerde naar de Randstad en afgelopen maandag is hij overleden.

    We missen de baas van ons huis. We staan op een been. ,,De magnetron gaat zwaar open’’, las ik zojuist in de handleiding. En in een appje: ‘PS, de wilgen moeten weer eens geknot worden en de sloot moet voller voor de salamanders en de libellen.’’

    Alles is groen en toch is het kaal.
    JANTIEN DE BOER


    Jantien - Skingen
    18 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Liefste oom
    reactie 40   |   niet OK

    Gelukkig heb ik alles wat ik je nog wilde zeggen, tegen je kunnen zeggen tijdens ons afscheid.
    Jij eindigde met " je bent altijd in mijn gedachten". Dat is wederzijds lieve Ton.
    Beste peetoom ever!!
    Marianne neemt vanaf nu de honneurs waar.
    Dit had je leuk gevonden.
    ❌❌❌ Marjoleine

    Marjoleine - Amsterdam
    17 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Artikel Nico Haasbroek
    reactie 39   |   niet OK
    https://joop.bnnvara.nl/opinies/het-soort-journalist-dat-nooit-uit-zal-sterven
    Helaas werken links niet op deze site, dus even deze link kopieren en plakken.

    Bas - Antwerpen
    17 juni 2021

    Deel deze pagina:

  • Calvados voor de Sint
    reactie 38   |   niet OK

    Filmpje vanuit de schuur in Schingen. Ton stookte daar zelf drank van peren en appels.

    Op het filmpje zie je behalve Ton ook zijn vriend Roel Tichelaar (maker van de windvaan van het kaartje; zie link naar de rouwkaart op deze site). Roel is overleden in 2006.

    De verslaggever van dienst is Arnold-Jan Scheer, oa bekend van zijn werk over de oude tradities van het Sinterklaasfeest.

    http://www.arnoldjanscheer.nl/

    Bas - Antwerpen
    16 juni 2021

    Deel deze pagina:

Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

Plaats een reactie

Inspiratie nodig voor uw reactie?


De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.