Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Nia Verkoren

28-02-194630-10-2020
      "Do not stand at my grave and weep
      I am not there. I do not sleep.
      I am a thousand winds that blow.
      I am the diamond glints on snow.
      I am the sunlight on ripened grain.
      I am the gentle autumn rain.
      When you awaken in the morning's hush
      I am the swift uplifting rush
      Of quiet birds in circled flight.
      I am the soft stars that shine at night.
      Do not stand at my grave and cry;
      I am not there. I did not die."

      (Mary Elizabeth Frye)

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Nia en Otto
        reactie 17   |   niet OK
        De herinnering aan Nia die me het sterkste bijstaat is haar altijd vrolijke gezicht en haar glinsterende ogen.
        Er moet bij een van onze studiegenoten een dia of foto zijn die dat samen met Otto zo kenmerkend weergeeft: om de bus waarmee we tijdens de Alpenexcursie in 1966 werden vervoerd, hollen Nia en Otto elkaar tegemoet. Je ziet de blijdschap er vanaf spatten. Het is vast zo'n moment uit het begin van hun relatie.
        Misschien duikt de foto nog op en kunnen we hem toevoegen. Zeker is dat mijn goede herinnering blijft.

        Niels Abcouwer

        Niels - Lelystad
        1 maart 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 16
        Erik Hemelaar

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Erik - De Bilt

        7 februari 2021

      • De prachtige herinneringen aan 25 jaar ROVU Vrouwenclub
        reactie 15   |   niet OK

        In 1989 trad ik toe tot de vrouwenclub ROVU (en daarmee was het dus geen vrouwenclub meer!). Ik had net een nieuwe baan bij Bureau Interview (marktonderzoek) aanvaard en ben uitgenodigd om regelmatig aan gezellige etentjes deel te nemen. Het was voor mij een eer en Nia was een van de leden. Ondanks de omzwervingen van de leden heeft de club 25 jaar stand gehouden. Een aantal jaren geleden hebben wij in Suriname het 25-jarig jubileum gevierd (ik woon en werk ondertussen al weer 12 jaar in Suriname!). Jammer genoeg bleek dat achteraf ook het moment te zijn dat Nia de eerste symptomen zag van haar ziekte. We hebben echter een prachtige en leuke tijd gehad. Als ik terug kijk in ons prachtige fotoboek van toen, denk ik echt met plezier terug aan alle leuke momenten. Niet alleen in Suriname, maar gewoon al de tijd van de ROVU Vrouwenclub.

        Nia heb ik leren kennen als een van de aardigste vrouwen die ik ooit heb ontmoet. Ze was apart omdat ze intelligentie combineerde met een oprechte belangstelling voor wat andere bezighoudt. Ken heel weinig mensen die zo goed kunnen luisteren als Nia. Ik zal dus altijd met veel plezier terug denken aan de contacten die we door de jaren met regelmaat hebben gehad. We zullen nooit meer een etentje met de vrouwenclub hebben zonder in positieve zin terug te kijken op Nia. Je blijft in ons hart


        Ruud - Saramacca, Suriname
        5 februari 2021

        Deel deze pagina:

      • Ons leven met Nia
        reactie 14   |   niet OK

        Het leven van Willy en Henk, samen met dat van  Nia en Otto, begon in 1969 toen we voorbereidingen troffen voor een reis  naar Lapland. Deze reis liep voorspoedig: Henk en ik werden verliefd en Nia en Otto waren daarna aanwezig bij alle gebeurtenissen van belang, die zich in de volgende jaren van ons leven voor zouden doen. Zoals trouwen, kinderen krijgen, vakanties, jaarlijks oud en nieuw vieren en over het vakgebied praten. We hebben in die jaren vele mooie momenten samen beleefd, maar ook de laatste moeilijke jaren met Nia gedeeld.
        Wij hebben altijd veel gelachen samen.  Nia had veel gevoel voor humor en kon zo heerlijk “nondepie” roepen. Deze term werd ook in mijn geboortestreek de Peel vaak gebruikt.
        Samen eten: Nia zei altijd: “ Ik kan niet veel op, heb zo’n klein maagje.” En dan ging er toch een heel groot toetje in. En ze was dol op taartjes. Toen we een keer uit tijdgebrek snel een terras moesten kiezen, werd ze boos en bestelde uit ballorigheid 2 taartjes tegelijk als lunch.
        We hebben ongeveer 50 jaar lang soms Kerst, maar meestal Oud en Nieuw samen gevierd. De laatste jaren was dat in ons vakantiehuis in Geesbrug in Drente. Wij wandelden er veel, o.a. in het Fochteloërveen. Otto en Henk bakten de oliebollen en appelflappen en de dames lieten zich verwennen. Wat hebben we haar de afgelopen Oud en Nieuw gemist!
        Wij hebben veel trips en vakanties gedeeld. Hoogtepunt was de Hurtigruten in 2017 waarvoor Nia heel intensief voor gerevalideerd heeft want ze wilde zo graag mee.
        Het was heel moeilijk en verdrietig om te zien hoe Nia fysiek achteruit ging. Ze besefte, hoe snel dat ging en dat het einde in zicht kwam, terwijl ze nog zo graag wilde blijven.  Kort voor haar verblijf in het hospice hebben we samen nog enkele dagen in een hotel doorgebracht omdat ze Geesbrug en het Fochteloërveen nog een keer wilde zien. Haar spraak had haar in de steek gelaten maar aan haar gezicht konden we zien, hoe zeer ze ervan genoot.
        We zijn heel dankbaar voor de vriendschap, die we met Nia hebben mogen delen. En we denken heel veel aan haar.

        Willy en Henk Ottens-Vogels


        Willy en Henk - Utrecht
        1 februari 2021

        Deel deze pagina:

      • Veldwerk in Ierland
        reactie 13   |   niet OK

        Voorjaar 1969 waren een groep geografen afgereisd naar County Donegal in de Republiek Ierland. Daar werd veldwerk gedaan in het kader van onze doctoraalscripties. We kwamen terecht in een geheel andere wereld dan wat we in Nederland gewend waren. We verbleven eerst in Glencolumbkille en later in Creeslough. In het kader van het veldwerk moesten Nia en ondergetekende op 12 mei 1969 naar het county house in Lifford (de hoofdstad van het graafschap) om gegevens op te vragen. Dat was snel afgehandeld en we besloten toen om de rest van de dag wat aan sightseeing te doen over de grens in Norther Ireland. Bij die gelegenheid bekeken we ook het voormalige stationsemplacement in Strabane, waar nog enkele rijtuigen stonden. Daar zijn de foto’s gemaakt. Als we elkaar later ergens ontmoetten, kwam steeds dat veldwerk weer ter sprake.

        Evert Heusinkveld


        Evert - Almelo
        20 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Mijn lieve nicht Nia
        reactie 12   |   niet OK

        Nijmegen 19 januari 2021
        Ik ken Nia al van heel vroeger als één van mijn nichten in het kinderrijke gezin van ome Piet en tante Jo, waar mijn zusje en ik ook nog wel bij konden voor een logeerpartijtje. Met zijn allen op de grote bank rond de eettafel in de keuken, op de schommel die in het trapgat op een van de bovenverdiepingen hing. Later zag ik Nia vaker, toen ook ík naar het Gertrudislyceum in Roosendaal ging. Wat keek ik op tegen die 5 jaar oudere leuke, sprankelende, vrolijke en in mijn ogen wereldse nicht. Maar echt contact hadden we toen niet. Dat kwam veel later, toen Nia en Otto mij in 1999 vroegen om hun achtertuin in Park Arenberg opnieuw in te richten. Ik voelde me zeer vereerd en van toen af kwamen we vaker bij elkaar over de vloer. Zo fietste ik gedurende een aantal jaren in de herfst voor een weekend naar de Bilt. Steeds werd ik warm onthaald met natuurlijk een droge sherry voor de maaltijd, gezellig bijkletsen en met boeiende verhalen over hun reizen. Ook Nia en Otto kwamen bij mij in Nijmegen, soms ook logeren en soms in combinatie met een weekend 'Berg en Dal' waar ze graag kwamen. Het waren bijzonder warme en hartelijke ontmoetingen. Ook via e-mail en telefoon bleven we contact houden. We deelden onze passie voor reizen en andere culturen. Ik zal Nia blijven herinneren als warm, geestig, met een schalkse blik en vol belangstelling voor mijn doen en laten, meelevend, meegenietend en uitkijkend naar de verslagen mijn reisavonturen, ook toen Nia dat zelf niet meer kon. Lieve Nia, ik had je nog zoveel meer en zoveel langer gegund. Je hebt voor altijd een plekje in mijn hart.
        Agnes

        Agnes - Nijmegen
        19 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Lieve groeten van Mariëtte en Jaap
        reactie 11   |   niet OK

        Bilthoven, 09-01-21

        Mariëtte heeft Nia bij de studentenvereniging Veritas in 1964 leren kennen. Ze zaten samen in dezelfde jaarclub. Het klikte meteen en dat samen met 2 andere kleine studentes, José en Ans.

        In de agenda van Mariëtte in de 60 jaren lees ik (Jaap) dat het studentikoze zeer duidelijk naar boven kwam. Vele homemade etentjes werden georganiseerd (‘eten bij Nia’) en andere sociale activiteiten kwam ik veelvuldig tegen.

        In de latere jaren was het contact wat minder doordat wij in het buitenland woonden. Wel herinner ik mij dat Mariëtte steeds op zoek was naar olifantjes, waar Nia zo gek op was.

        In de nulde jaren, toen Mariëtte en Jaap weer dichterbij kwamen wonen, bloeide het contact weer op. De olifantjes kwamen wederom weer in beeld. Ook bij een bezoek aan Suriname kwam een olifantje mee terug.

        In de 10 jaren ontspon zich een meer samenzijn door geregeld lekker te lunchen in groot Utrecht. Hierbij werden vele herinneringen vanaf 1964 weer opgehaald.

        Een laatste groet van Mariëtte en Jaap


        Mariette en Jaap - Bilthoven
        9 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Mijn vriendschap met Nia
        reactie 10   |   niet OK

        Hier enkele foto's van Nia.
        De eerste stamt uit 2015, toen wij op een zondag langs allerlei mooie plekjes in Utrecht liepen.
        De tweede is in 2017 gemaakt in Lage Vuursche, waar wij heerlijk gewandeld hebben en natuurlijk koffie gedronken hebben.
        De laatste vier foto's zijn gemaakt in 2018, toen wij samen een weekend in Barchem logeerden. We troffen het met het weer en Nia genoot. En ik niet minder. Op weg naar huis zei ze, dat ze eigenlijk nog langer had willen blijven.
        Met veel liefde en warmte denk ik terug aan Nia.


        Diet - De Bilt
        8 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Mijn vriendschap met Nia
        reactie 9   |   niet OK
        Het begin van mijn vriendschap met Nia begon ruim 42 jaar geleden.
        Ik zie 't nog helder voor mij.
        Nia, die kort daarvoor bevallen was van Suzanne, zat - dolgelukkig met haar kersverse dochter - in bed, terwijl op de achtergrond het luide gekwebbel van Constant klonk, die door Ot meerdere keren gemaand werd "zijn hoeven uit te trekken".
        In al haar geluk was er één minpuntje: de kleine Suzanne bleef maar huilen.
        Na inspectie van de speen werd duidelijk waarom: er zat nauwelijks een gaatje in.
        We hebben er later nog vaak om gelachen: Suzanne was gered van de hongerdood.
        Intussen werden Constant en Rinse dikke vrienden, die vol fantasie - dan weer als heldhaftige strijder, dan weer als stoere bink - met elkaar speelden.
        Ook onze gezamenlijke uitjes en wandelingen voelden altijd goed door Nia's inbreng en kleur. Die kleur, die bijvoorbeeld ook naar voren kwam na elke reis van Ot en Nia, waarvan zij vol levendigheid en boeiend verslag deed.
        Onze vriendschap verdiepte zich door de jaren heen, lief en leed werden besproken.
        In de laatste jaren gingen we ook op stap: wandelen, shoppen in Bilthoven met altijd even koffie met gebak bij het Oude Postkantoor of Olivier, soms thee drinken of eten in mijn achtertuin.
        De kern van Nia is wat echt waardevol is voor mij: haar kritische geest, die alles zag en opmerkte; haar gave het leven kleur te geven; haar humor en zelfinzicht; haar brede interesse in alles en iedereen; haar eerlijke en zuivere denkwijze, waarmee ze tot de kern kwam, ook wanneer de waarheid hard was; haar warme hart.
        Al deze eigenschappen maakte Nia voor mij uniek en juist daardoor ervaar ik zo'n enorme leegte, nu zij er niet meer is.
        Met wie anders kan ik zo diep gaan in gesprekken, zo heerlijk voluit lachen?
        Wie anders heeft zo'n warm, oprecht hart met èchte gevoelens?
        De laatste keer dat Nia en ik elkaar zagen was bij het afscheid, ca 1 week voor haar overlijden.
        Hoe zwaar dit afscheid ons beiden ook viel, we besloten dat onze vriendschap met Nia's overlijden niet voorbij was.
        Onze vriendschap blijft!

        Diet - De Bilt
        8 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Een aantal persoonlijke herinneringen aan Nia
        reactie 8   |   niet OK
        Tijdens de uitvaart van Nia, luisterend naar de toespraken, realiseerde ik mij dat ik haar relatief kort heb gekend, sinds 2008. Nia sloot zich destijds aan bij een filosofieclub waaruit na een paar jaar de filaclub ( vier dames) ontstond.
        In die tijd leerde ik haar echt beter kennen, toen we een tripje naar Alicante maakten en we daar ontdekten hoe goed we het met elkaar konden vinden. We deelden een kamer, praatten veel, dronken dure cocktails en genoten van het Spaanse leven in januari.
        Een paar jaar later openbaarde zich de ongeneeslijke ziekte van Nia. Het was vanzelfsprekend dat we elkaar bleven opzoeken. Zolang Nia kon, kwam ze naar mij of gingen we samen op pad, want ze hield zo van uitstapjes maken. Een prachtige herinnering is onze sneeuwklokjeswandeling in Amelisweerd. Wat hebben we genoten van de schoonheid van dat stukje natuur.
        Ook heel dierbaar zijn de wandelingen door park Arenberg die we afsloten met een ijsje bij de Italiaan achter de kerk.
        Onze laatste uitjes hebben we in augustus 2020 gemaakt met Ot en Aad erbij. Nia wilde zo graag weten wat er van bepaalde wijken in Utrecht terecht was gekomen; jaren geleden was zij betrokken bij de planning daarvan.
        Mij zal Nia's humor altijd bijblijven, haar belangstelling voor mij, de wereld, haar intelligentie, doorzettingsvermogen, vriendschap.
        Nia heeft mij laten zien hoe zij is omgegaan met haar ziekte. Daarmee heeft ze mij een schat meegegeven voor de rest van mijn leven. Haar uitspraak "Zolang er elke dag nog iets is om naar uit te kijken, is het leven de moeite waard", vergeet ik niet.

        Joke de With, Utrecht

        Jozina - UTRECHT
        4 januari 2021

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie