Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Lenie Voorn - van Dijk

04-10-192907-01-2021
      Na onze geboorte zijn we afhankelijk van onze ouders. We groeien op, ontwikkelen onze eigen ideeën en worden zelfstandiger.
      Een vaste waarde hierbij zijn onze ouders. We zijn het niet altijd eens maar ze hebben het beste met ons voor.
      Een kopje thee als we uit school komen, ma die de rommel achter onze kont op ruimt, warme chocomel uit de blender en genieten van de kookkunsten van ma.
      Zaken die we met pa moeilijk kunnen bespreken leggen we neer bij ma, zij haalt de kastanjes voor ons uit het vuur.

      Dan komt de tijd dat iedereen uitvliegt, en op eigen benen gaat staan.
      Contact wordt wat minder frequent.
      In moeilijke tijden zitten we niet altijd op dezelfde golflengte maar we zijn er wel voor elkaar.
      Ma heeft meer tijd voor het wandelen, zwemmen en natuurlijk haar vrijwilligerswerk op de Vijverhof.
      Het is niet meer alleen ma die voor ons kookt maar wij koken ook regelmatig voor pa en ma.
      Bij sommige klussen zegt ma “maar jij kan toch wel even helpen Gert” .
      Ma blijft de oliebollen bakken op oudjaarsdag en ze stuurt pa op pad om deze naar iedereen te brengen.

      Dan komt er een tijd dat de leeftijd van ouders een rol gaat spelen.
      We helpen hen om de caravan en voortent neer te zetten, gaan mee bij het kopen van een auto en gezamenlijk naar het Hofpoort ziekenhuis waarna we in het restaurant nog even koffie met een saucijzenbroodje nemen.
      We zien dat ma steeds vergeetachtiger wordt, het wordt tijd om elektrisch te gaan koken, dit is veiliger dan gas.
      Bij het installeren van de elektrische kookplaat geeft ma wat onderdelen een veilig plekje “kan het niet zoekraken”.

      Het is december 2012 dat pa overlijdt.
      In de voorraadkast op de Indijk komen we er achter dat niet Albert Hein, maar ma het hamsteren heeft uitgevonden.
      De hersenen van ma zijn verder achteruit gegaan dan we aanvankelijk dachten. Hetzelfde jaar nog krijgt ma een mooie kamer in Gaza.
      Dagelijks wil ze om een uur of half zeven een luchtje scheppen. De weg terug naar Gaza echter is wat lastig.

      Begin 2013, er is een plek vrij op woning 2 in de Vijverhof.
      Ma doet de nodige huishoudelijke taken en zegt af en toe dat iedereen op zijn kont zit en zij de enige is die wat doet. Soms probeert ze ook nieuwe schoonmaaktechnieken uit. Huiskamer en keuken schoonmaken met koffiedik lijkt niet goed te werken.
      Ma is altijd dankbaar als je op bezoek komt en in voor een dolletje.
      We zitten op haar kamer of gezellig in de huiskamer. Ook zijn we regelmatig in het restaurant te vinden of lopen we een blokje om.
      Ma vertelt honderd uit; Terry is geweest, ze moet zo koken voor pa en moe en Gert komt zo thuis.
      We proberen haar regelmatig tot uitspraken te ontlokken wie de liefste, slimste of knapste is, verrassend genoeg is haar antwoord nooit hetzelfde.
      Als we weer gaan wil ze vaak mee en moeten we haar overtuigen dat dit haar huis is. Ze staat dan bij de deur vol enthousiasme te zwaaien.
      Ma is altijd blij met bezoek. Als er een keer geen bezoek is drukt ze op het brandalarm en komen er zeven stoere kerels op bezoek.
      Een hoogtepunt elk jaar is haar verjaardag dit vieren we met familie en vrienden in een zaal op de Vijverhof. Ma geniet dan van de gezelligheid en het lekkere eten.

      Als je aan het schoonmaken bent moet je ook de hogere gedeeltes doen.
      Is er geen trap dan pak je een stoel. Dat er dan wat kan breken is niet zo spannend.
      Met een nieuwe heup kan je al weer heel snel goed lopen. Een gebroken pols hoeft niet in het gips, doet iemand de pols toch in het gips dan leert ma ons hoe je dit er zelf af kan krijgen. Ze vindt het ook geen probleem om dit ook nog een tweede keer te laten zien.

      In de loop der jaren gaat ma verder achteruit, zowel fysiek als geestelijk. Lopen gaat moeilijker, praten wordt minder samenhangend.
      Haar ogen zijn vermoedelijk beter geworden want haar bril heeft ze niet meer nodig.
      Het is begin 2020 en we hebben te maken met corona-richtlijnen. We merken dat deze beperkingen niet bijdragen aan het geestelijk welzijn.
      Augustus 2020 slikken gaat moeilijker. Ma loopt blauw aan door gebrek aan zuurstof. Een forse dosis morfine brengt haar weer op de been. Hierna is ze energieker en helderder als hiervoor. Het blijft niet bij één aanval. We verbazen ons hoe goed ze steeds weer is na de morfine.

      Het is donderdag 7 januari 2021, half negen belt Gerard. Ma heeft weer een aanval gehad. We gaan naar haar toe.
      Als ik binnen kom denk ik eerst dat ik een machine hoor die veel herrie maakt, een beetje als een ouderwetse percolator.
      Het blijkt de ademhaling van ma te zijn. Haar bed is omhoog gezet ze haalt heel moeilijk adem. Gelukkig maakt ze dit door de morfine niet bewust mee.
      We besluiten haar niet meer alleen te laten, haar te laten bedienen en zoveel mogelijk mensen uit haar eerste kringetje de gelegenheid te geven haar nog even te zien.
      Even na achten wordt ma gedraaid om het comfortabeler voor haar te maken. Ze gaat nu rustiger ademen. Kort hierop blaast ze haar laatste adem uit.

      Team kamer twee van de Vijverhof, dank je voor de liefdevolle verzorging en het plezier dat jullie ma hebben gegeven.

      Ma dank je voor alles, we gaan je missen.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • reactie 24
        Rik Smabers

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Rik - Veldhoven

        16 januari 2021

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 23   |   niet OK
        Beste familie,
        Gecondoleerd met het verlies van jullie moeder, schoonmoeder, oma.
        Ik wens juliie heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.
        Geregeld heb ik samen met haar zus Zr. Vincense een bezoek aan haar gebracht en
        dit was altijd gezellig. Dank jullie wel voor de gastvrijheid.

        Lieve groet: Riet Groeneveld

        Riet - Denekamp
        15 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 22   |   niet OK
        Beste familie Voorn,
        We willen jullie condoleren met het overlijden van jullie moeder, schoonmoeder en oma.
        We herinneren haar als een warme vrouw, die samen met haar man Gerrit bij ons op de camping stonden.
        Aan onze hond merkten we het eerst, dat ze waren aangekomen. Die kwam kwispelend thuis met een lekkere kluif van haar. Ze waren dol op onze hond.
        We willen jullie heel veel sterkte toe wensen voor de komende tijd .
        Hartelijke groeten,
        Gerrit en Rita Rensink
        Boterdijk 2a
        7122PC Aalten
        De Nieuwe Welpshof

        Rita - Aalten
        15 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Gecondoleerd
        reactie 21   |   niet OK
        Beste Jos, familie,
        gecondoleerd met het verlies van je moeder en oma.

        sterkte.

        bas - almere
        15 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 20
        Petra van  Schaik

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Petra - Kockengen

        14 januari 2021

      • reactie 19
        Mandy Kroon

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Mandy - Harmelen

        14 januari 2021

      • reactie 18
        kitty en Peter Stokhuyzen

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        kitty en Peter - Loenen a/d Vecht

        14 januari 2021

      • reactie 17
        Natasja van Hal

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Natasja - Maarssen

        14 januari 2021

      • Daar leef je verder...
        reactie 16   |   niet OK
        Sterven is verhuizen van de wereld,
        naar het hart
        van de mensen die van je houden.
        Daar leef je verder.

        Rust zacht tante Lenie

        Marian - Zeewolde
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Rust zacht lieve Lenie
        reactie 15   |   niet OK
        Lieve familie,
        We hebben mevrouw Voorn leren kennen als Lenie, toen onze moeder 2 jaar geleden kwam wonen in de Vijverhof. Lenie was een lieve vrouw, altijd bezig, en haar ogen konden sprankelen bij een praatje of een grapje.
        Ze was vaak in de keuken te vinden, in de weer met een theedoek. Als we een lied zongen in de huiskamer zwaaide ze graag mee met haar armen, of kon vrolijk trappelen met haar benen.
        Ze was zo'n vertrouwde, gezellige aanwezigheid, dankbaar voor elk kopje thee en elk chocolaatje. Het laatste jaar zagen we haar minder, we mochten eerst niet op bezoek komen, en later mocht bezoek niet meer in de huiskamer. Lenie leek wel stiller te worden, meer in haarzelf gekeerd, en niet meer zo actief.
        Wat is het mooi dat jullie afscheid van haar hebben kunnen nemen, en dat ze is ingeslapen in het bijzijn van familie. We zullen haar blijven herinneren, met een glimlach. We zijn dankbaar dat we haar gekend hebben.
        Rust zacht lieve Lenie,
        Rina van Leeuwen en haar dochters: Marian, Mieke, Willeke en Conny.

        Mieke - Hoogland
        13 januari 2021

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie