Lieve oom Inge, ome Inge in het Ouddorps.
Wat ga ik hem ontzettend missen. Mijn altijd belangstellende en liefdevolle oom. In mijn ogen onze Pater Familias.
En ik denk dat ik namens ons allen kan zeggen dat Oom Inge bij ons allemaal een onuitwisbare indruk heeft achter gelaten. Er is zoveel te vertellen, iedereen heeft prachtige herinneringen aan oom Inge. Van oud naar jong.
Herinneringen;
Ze zijn voor iedereen anders, maar ze zijn ook weer voor iedereen gelijk. De herinneringen bestaan uit liefde, rust en lol.
Herinneringen in Dieren, Kijkduin, Frankrijk, Ouddorp.
Op al deze plaatsen waar we veelal terug kijken op fijne tijden met elkaar.
Zelf heb ik ontzettend fijne herinneringen aan Kijkduin.
Waar ik met een clubje broers en neefjes elke zomer een week mocht logeren. Wat een heerlijke weken waren dat. Logeren bij oom Inge en tante Nel was een waar feest.
We speelden er eindeloos Crocket in de tuin, aten de meest wonderlijke dingen en op, de voor ons, meest wonderlijke manieren. Zoals spaghetti met een lepel en vork en jam met een lepeltje.
We aten voor het eerst pizza in een restaurant en zo werd onze wereld steeds een stukje groter.
Een wereld waar oom Inge zo belangrijk in was.
Oom Inge die altijd belangstellend aan je vroeg hoe het ging, die dóórvroeg als hij het idee had dat je niet helemaal eerlijk was in je antwoord.
Die ongelofelijke fijne en warme knuffels kon geven, ik weet eigenlijk niet of de jongens deze knuffels ook kregen. Ik als, lievelingsnichie (zoals hij me noemde), kreeg deze veelvuldig en ik koester ze, deze warme, liefdevolle knuffels.
Al vanaf mijn geboorte was oom Inge belangrijk in mijn leven. Toen ik als klein kind vroeg naar mijn geboorte en de kraamtijd kreeg ik altijd als antwoord; ‘je was zo’n klein kindje, je paste precies in de schoenendoos van oom Inge. Ik weet niet of ik dan wel zo klein was, want oom Inge had behoorlijk grote voeten.
En later als kind kon ik heerlijk spelen en ravotten bij het huisje in’t Bossie, in Kijkduin, met de wetenschap dat oom Inge in de buurt was.
Toen ik tiener werd speelde ik niet meer. Wist ik ook niet zo goed hoe dat ging tijdens feestjes en partijtjes; moest ik nog spelen of hoorde ik al bij de ‘groten’?
Oom Inge had daar oog voor, hij betrok me bij gesprekken of ging met mij in gesprek over school en toekomstplannen. En als ik het zo hoor van mijn neven en nichten had hij deze belangstelling voor iedereen.
Toen ik Anko leerde kennen, leerde ook hij oom Inge kennen. Oom Inge, die hem meteen vroeg of hij het wel zeker wist, want als je met een Vlietlanddame wilde trouwen moest je wel sterk in je schoenen staan. Hij had tenslotte ervaring met tante Nel.
Ze werden onze ceremoniemeesters tijdens onze bruiloft. Wat heb ik hier mooie herinneringen aan.
Wat heb ik veel van oom Inge gehouden, ik heb mijn hele leven een sterke connectie met hem gevoeld. En ik weet dat hij veel van mij hield, dat was zo duidelijk merkbaar.
Ik ben hem daar zeer dankbaar voor, ik heb me altijd geliefd en gekend gevoeld door hem.
Ik ben dankbaar voor het geestelijk thuis wat hij mij geboden heeft.
Lieve tante Nel, al deze mooie woorden en prachtige herinneringen zijn zeker niet zonder u, een prachtig liefdevol stel zijn jullie geweest.
Lieve tante Nel, Joanca, Hendrike en Harm-Jaap. Huib, Emma en Sophie, Karel en Bram, Emmy en Sanne. Wat zullen jullie oom Inge gaan missen, ik wil jullie hier heel veel kracht en rust voor toewensen.
Ik bid dat jullie de liefde die jullie vader en man voor jullie voelde kunt koesteren en kunt vasthouden.