Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Bastiaan Oele

18-02-195505-01-2021

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 88   |   niet OK
        Mi estimado Wilson, siento muchísimo el fallecimiento de Bas, en especial sabiendo lo que su perdida significa para ti. Cuidate mucho.
        Mylène (amiga de Marjolein).

        Mylène - Amsterdam
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Bas
        reactie 87   |   niet OK
        Onvoorstelbaar dat je er niet meer bent. Geen psychiatrie meer, geen Bali meer, geen Amsterdam meer.
        Het is wreed en verdrietig. Ik wens je familie en naasten veel sterkte.

        een lieve laatste groet Wilco Tuinebreijer

        wilco - Amsterdam
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Afscheidswoord namens de familie Ruissen tijdens de dienst in Amsterdam op 12 januari 2021
        reactie 86   |   niet OK
        Binnen de familie Ruissen, waar Bas’ moeder uit stamde, is Bas altijd een markant en geliefd figuur geweest. En nee, dat gaat nu eens niet over zijn verschijning, zijn postuur. Want binnen de familie speelde dat geen rol. Als we bij elkaar kwamen, waren we allemaal even groot. Of klein. We zagen Bas niet graag omdat hij zo lang was, maar omdat hij Bas was. En omdat hij er wás.

        Ze zijn een beetje legendarisch geworden, de familiefeesten, logeerpartijen en Nieuwjaarsbijeenkomsten bij opa en oma Ruissen in Wemeldinge. Op Nieuwjaarsdag kwamen alle tantes, ooms, neven en nichten bijeen in het witte huis aan de Dorpsstraat. Bas had daar ook een naam voor: hij noemde dat het Wemelpaleis. Later, na het verscheiden van oma Ruissen, verplaatste die traditie zich naar het huis van tante Miep aan de Spoorlaan. Dat werd door hem vervolgens het Spoorlaanhotel gedoopt.

        En daar zagen we Bas dus graag, en hij ons. Hij was toen al een echt familiemens. Bas was een zoon van een van de uitgeweken dochters van opa en oma Ruissen. Er zat er een in Apeldoorn, later Ugchelen, en een in Hoorn, later Zwaag. Die twee en hun gezinnen zagen we destijds in Zeeland, bijvoorbeeld bij verjaardagen, door de afstand wat minder vaak dan de Zeeuwse tantes, ooms, neven en nichten. Dus als Bas en zijn ouders er waren, was dat extra feestelijk. Bas was een neef van ver. Een soort exoot!

        De familiemens en de Zeeland-mens Bas zijn toen gevormd. Hij heeft ook later nooit in Zeeland gewoond, maar kwam er regelmatig. Vanuit Amsterdam trok hij naar Wemeldinge, naar tante Miep, ieders oogappel in de familie, en naar de neven en nichten van zijn eigen generatie in die omgeving. Hij had vooral een intense vriendschap en omgang met Hans en Caroline, die veel verder ging dan alleen maar familie van elkaar zijn. Ze ondernamen etentjes en wandelingen, voerden soms diepgaande gesprekken en gingen op antiekjacht. De logeerpartijen die Bas vroeger naar Zeeland brachten kregen een tegenhanger – Zeeuwen kwamen bij Bas verblijven. Maar ze deelden ook lief en leed, en waren elkaar tot steun bij het overlijden van elkaars ouders. Bas stond binnen enkele dagen klaar voor hen. Na de dood van zijn eigen vader, die voor Bas een grote klap was, waren zij er voor hem.

        Tussen Hans en Bas kreeg deze band nog een extra dimensie. Zij waren binnen de familie net even anders, omdat ze niet met een vrouw aankwamen, maar met een man. Voor zover ik weet heeft niemand binnen de familie daar overigens moeite mee gehad. Maar zijzelf hebben er veel aan gehad dat ze hierin vereend waren, omdat ze als het ware elkaars taal spraken. Het bracht hen nog dichter bij elkaar.

        Bas hield veel van Zeeland. Ook dat verbond hem met de Ruissens. Bas gaf elk jaar een feest voor een aantal familieleden in Zeeland, bij zijn laatste verjaardag nog in restaurant Schoudee in Wemeldinge. Maar hij mocht er ook graag op zinspelen ooit in Zeeland te gaan wonen. ‘Ik ga er nog een keer een huisje kopen,’ zei hij dan, ‘geen vakantiehuisje, maar een echt Zeeuws huisje aan een dijk.’ Bas was een buitenmens en kon in Zeeland zijn hart ophalen. In zijn jonge jaren ging hij een keer logeren bij zijn tante Ad en oom Kees in Souburg en toen wilde hij absoluut een dag in Zeeuws-Vlaanderen gaan fietsen met neef Marco. Dat hebben ze gedaan, en dan zag je Bas ten voeten uit. Hij ging helemaal op in de Zeeuwse omgeving, wind en lucht en deed dat dan liefst samen met anderen.

        Niet zo lang voor hij in het ziekenhuis belandde, liet hij zich in een gesprek ontvallen dat hij later ook in Zeeland begraven zou willen worden. Niet in Hoorn, zijn geboorteplaats, niet in Amsterdam, zijn woonplaats, maar in Wemeldinge. Zeeland, moet hij hebben gevoeld, was echt zijn stukje aarde.

        Morgen komt hij weer naar Zeeland, voorgoed. Toch zullen we hem voortaan moeten missen.

        Marco - Pijnacker
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 85
        Hans Hoenderdos

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Hans - Enkhuizen

        14 januari 2021

      • Shocked!!!
        reactie 84   |   niet OK
        I'm still in shock!
        Rest in Peace, my dear!
        Sterkte aan de familie vqan Bas!
        Astrid Symor-Beighle & Gezin
        Always on my mind!

        Astrid - Suriname
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • reactie 83
        sandy louw

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        sandy - amsterdam

        14 januari 2021

      • reactie 82
        Peter Ringens

        Er is een reactie aan de nabestaanden achtergelaten door:


        Peter - Zelhem

        14 januari 2021

      • Vaarwel
        reactie 81   |   niet OK
        Met een grote schok vernamen wij van het overlijden van Bas. Wij leerden elkaar kennen tijdens de bijscholingen in Zermatt, waarvan ik me de eindeloze gesprekken herinner aan tafel in hotel Beau Site. We waren kritisch op van alles en nog wat, vooral op collega’s die in onze ogen ons geweldige vak niet goed begrepen. We waren het vaak eens en vulden elkaar aan. We hadden ook ontzettend veel plezier tijdens onze onhandige pogingen het skiën onder de knie te krijgen. In de jaren daarna bleven we elkaar zien met steeds dezelfde boeiende gesprekken over de psychiatrie, het ouder worden, het leven, alles wat ons bezig hield.
        De schok van zijn overlijden wordt verzacht door de prachtige uitvaartdienst met vooral de ontroerende woorden van Marjolein en de lieve woorden van Wilson.
        RIP,
        Sjoerd Huizenga
        Karin Wisotzky

        Sjoerd - Utrecht
        14 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • Met oprechte deelneming
        reactie 80   |   niet OK

        Ik kan het nog niet bevatten
        Het afscheid is definitief
        De herinnering is onuitwisbaar
        Onze lunches en alle etentjes
        Maastricht en Amsterdam
        Jouw verjaardag, jouw vader
        Onze gesprekken, altijd tijd tekort
        Je was er altijd voor mij
        Ik ga je heel erg missen, Bas, RIP
        Liefs Charlotte


        Charlotte - Hilversum
        13 januari 2021

        Deel deze pagina:

      • vriend en collega
        reactie 79   |   niet OK
        Bedankt voor vierig jaar vriendschap !

        andreas - purmerend
        13 januari 2021

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie

      Inspiratie nodig voor uw reactie?


      De mooiste herinneringen zijn vaak eenvoudige momenten waar je het eerst aan denkt. Condoleances zijn vaak de woorden die als eerste in je opkomen om verdriet te delen.


      Tips nodig voor het schrijven van condoleances of herinneringen?


      Niet iedereen die reageert kent zowel de nabestaanden als de persoon die overleden is.
      Het gaat om uw betrokkenheid, een reactie plaatsen is dan altijd gepast.